Met Mart Meer Marathon

Gegevens

04 september 2008

door Irene van Wijk

door Irene van Wijk
Er waren eens twee mannen met een droom. Ze waren nogal praktisch ingesteld. Dus waarom zou die droom niet gewoon even uitgevoerd kunnen worden? Ze vroegen er nog een dame bij, even pruttelen en de droom werd een feit. Net zo makkelijk.
Veel ervaring hadden ze niet, het drietal. Maar wel een hoop gezond verstand en vier rechter handen. En een berg leuke ideetjes.
Ze wilden het niet afraffelen, die droom. Het moest wel goed en echt en mooi worden. En liefst een beetje speciaal, een beetje anders dan anderen. Dan kom je met enthousiasme een heel eind maar toch…. die droom moet wel de wereld in. Gedeeld met anderen, liefst heel veel. En daar was Mart. Die maakte een droomsite. Waardoor het ineens echt werd.
De eerste inschrijvingen drupten binnen. De eerste uit Amsterdam maar de tweede al uit Zwolle! Het werd een beekje en na de vakanties zelfs een stroom. Of eigenlijk twee, uit België

---

en Nederland.
De droom werd werk. Denkwerk, handwerk, meetwerk, sjouwwerk, timmerwerk, zoekwerk, werfwerk, organisatiewerk, bouwwerk, duw en trekwerk.
Toen brak hij aan. De droomdag. Met droomweer…… voor de vrijwilligers en feestgangers. De 33 helden die aan de hele marathon begonnen hadden het niet durven dromen: na al die koude, lekker-lopen-dagen was het ineens echt zomer. Het hielp maar liefst 14 runners uit de droom. Liever gestopt dan gekookt.
Die andere 19 werden gekoeld en gespoeld en gejut en gejuichd tot ze er waren. Want doordouwers waren er, bij de vrijwilligers. Enthousiast tot het eind. En nog ver daarna. Niet moe te krijgen ook. Na 14 uur werken gingen nog vrolijk de voeten van de vloer en de handen uit de mouwen voor het laatste breekwerk.
De doorlopers verdienden Marts Meer Marathon Certificaat. Zo mooi dat het bijna afgunst wekte. Bij al die andere kanjers die meeliepen. En die van de droom een feestje maakten. Meer dan honderd in totaal. En ieder liep zijn eigen feestje. Vader-zoon marathons, familie estafettes, topprestaties op de korte afstand, trainingslopen over vele rondes. Alles kon en is gedaan. En niemand liep elkaar in de weg.

Een droom komt zelden terug. De Meer Marathon is niet meer. Dat was ook beloofd: eenmalig en uniek. Maar eerlijk is eerlijk, de Meer Marathon smaakt wel naar…..

Lieve deelnemers, vrijwilligers, supporters, Mart en droommannen Johan en Paul. Dank je wel voor deze droom.

Irene