AV '23 Amsterdam

Ik zit achter mijn vurenhouten bureau en heb een parkervulpen stevig tussen mijn duim en wijsvinger geklemd. De eerste regels van een nieuw verslag heb ik al aan het papier toevertrouwd. De secondewijzer van het bureauklokje tikt eentonig in de stille ruimte. Met een vaste regelmaat draait het zilverkleurig wijzertje rond tot in de oneindigheid. Nou ja, niet helemaal. In ieder geval zolang totdat de batterijen van het uurwerk leeg zijn. Maar dat kan wel heel lang duren. Regendruppels tikken tegen het venster. Het is hondenweer. Toch is er een positieve kant aan al die nattigheid. De sneeuw en het ijs smelten zienderogen. Nog even en de paden en wegen zijn weer schoon. Een aantal meeuwen vliegt driftig heen en weer. Dansend op de thermiek en zoekend naar een brokje voedsel.

Gisteren heb ik m’n traditionele rondje via Driemond en door het centrum van de rustieke stadjes Weesp en Muiden gedraaid. Soms was het oppassen voor verraderlijk gladde plekken. M’n snelheid was aardig. Niet te hard, maar zeker niet te langzaam. Althans dat maakte ik op uit de opmerkingen van sommige mensen. Neen, geen nare opmerkingen hoor! Het commentaar was meer aanmoedigend en positief prikkelend bedoeld. In Weesp heb ik mezelf verwend met een kopje koffie en een heerlijke Luikse wafel. Even genieten en de onderdanen laten rusten. Later op de dag werd ook het natuurgebied Diemerbos aangedaan. Gebaggerd door de sneeuw. Gewandeld over de loipe gemaakt door langlaufers. Heerlijk alleen. Geen mens was er in de directe omgeving te bekennen. Af en toe werd ik getrakteerd op een fikse sneeuwbui. Tevreden keerde ik huiswaarts en m’n natte schoenen kregen een oude krant als onderlegger.

Zaterdagmorgen staat er een wandeling vanuit Diemen, over een afstand van een halve marathon, op het programma. Lekker dichtbij huis. De start vindt plaats vanuit Verenigingsgebouw ‘De Schakel’ aan de Burg. Bickerstraat. De organisatie is in handen van de Personeelsvereniging van de ABN AMRO. De meeste deelnemers zijn werknemers en gepensioneerden van het bedrijf. Niet de zakkenvullers, die komen niet opdraven. Neen, die vinden duursport oninteressant. Er is namelijk geen rooie duit mee te verdienen. Wat je kan oplopen is pijnlijke voeten, meer niet! Ook zijn vrienden en bekenden van de bankmedewerkers welkom. Sinds drie dagen behoor ik tot de categorie gepensioneerden van het bedrijf. Hierbij sta ik wel op de onderste sport van de ladder. Een plaats waar ik wel een hele poos wil blijven staan.

Rond 09:00 uur arriveren de eerste wandelaars in het dorpshuis. De meeste daarvan zijn voor mij onbekend. Maar ach, je kan natuurlijk niet al je collega’s kennen, nietwaar? Vlak voor de start zijn er ongeveer 60 deelnemers aanwezig. Als iedereen een kopje koffie of thee heeft gekregen wordt de groep gesplitst. Een deel gaat beginnen aan de lange wandeling van ruim 21 km en de rest is geïnteresseerd in het locale ommetje dat bestaat uit twee tochten van amper 5 km. Als gids ga ik met de langere afstand mee en kan onderweg diverse wetenswaardigheden over de omgeving vertellen. Dat maakt de wandeling voor velen een stukje aantrekkelijker.

Om 10:30 uur verlaten we het pand en gaan op weg in de richting van het onverharde pad langs de spoorbaan, dat beter bekend staat als het AJAX-pad. Vroeger werden hier supporters van uitspelende voetbalverenigingen, door de Mobiele Eenheid naar het stadion De Meer begeleid. Een lange stoet wandelaars heeft nu hun plaats ingenomen. Ik voel me een begeleider van weleer, maar dan toch anders. De laaghangende mist heeft het uitzicht voor de mens tot het minimum beperkt. Nou en dat is klein hoor. We hebben hoop dat de nevel snel zal optrekken en dat we kunnen genieten van een heerlijk winterzonnetje. Ach, hoop doet leven, nietwaar?

Over de Velibor Vasovicbrug kruisen we de A10 Ringweg Oost en even later passeren we verschillende voetbalvelden en de atletiekbaan van AV’23. Ter hoogte van de Kruislaan sjokken we onder het gloednieuwe station Amsterdam-Science Park door, om tenslotte onze weg op de Oosterringdijk te vervolgen. De Nesciobrug lijkt van de aardbodem verdwenen. Op het water van het Amsterdam-Rijnkanaal hangt een dichte sluier van mist. Je ziet als het ware geen hand voor ogen. Ongeveer twintig meter voor de opgang van de brug ontwaren we dan toch de oeververbinding. De scheepvaart op het kanaal is in volle gang. Diverse vrachtschepen zijn op weg naar hun plaats van bestemming. Je hoort de motoren ronken. Prachtig toch!

Via de Diemerzeedijk wandelen we in de richting van de Energiecentrale. We hoopten op een prachtig uitzicht op stadsdeel Amsterdam-IJburg en de brug met de twee bogen, die in de volksmond de ‘beha’ wordt genoemd. Maar ja, je kan niet alles hebben. We blijven ons in een zeer beperkte wereld voortbewegen. Het heeft wel iets. Wat, weet ik niet, maar toch!

Om het de wandelaar ietsjes moeilijker te maken lopen we over de enige heuvel die de vroegere gifbelt rijk is. Er mag hier beslist niet gegraven worden, viervoeters moeten aan de lijn, omdat de dioxines zich nu goed ingepakt onder de grond bevinden. De controle op deze giftige organische verbindingen is heel streng. En dat is maar goed ook. Aan onze rechterzijde passeren we een rustiek haventje. De botenstalling is overvol. Logisch in dit jaargetijde. Het onverharde pad achter de Nuon-centrale is al weer enige jaren geasfalteerd en voor de fietser en wandelaar gemakkelijk begaanbaar. Plotseling staan we tegenover een bedrijventerrein. Verschillende ondernemingen hebben hier een vestiging. Zo ook Burger King, waar wij een kopje koffie drinken en de voeten even rust gunnen.

Na verloop van tijd gaan we gelaafd op pad. De inwendige mens is versterkt en iedereen heeft er weer zin in. Het lijkt er op dat we nu iets meer zicht hebben. De renovatie aan de Muiderbrug is bijna afgerond en er is ook een aparte brug voor fietsers en voetgangers aangelegd. Wij volgen het smalle pad langs de vaarweg en zetten koers naar de Muiderspoorbrug. Nabij het water is het uitzicht weer beperkt. Een eenzame visser heeft z’n hengel uitgegooid en wacht, en wacht, en wacht. Waarschijnlijk is het uitzicht voor de vissen ook beperkt. Ze willen niet bijten. Misschien zien ze de dobber en het stukje aas niet. Wie weet! Naast de spoorbrug is een pad voor de langzamere weggebruiker aangelegd. Via deze overbrugging komen we aan de overzijde van het water.

Daar is een ingang naar het Diemerbos. Een prachtig, redelijk jong natuurgebied. In dit bos leeft de ringslang, een albino reiger, de uil, het ijsvogeltje, de reebok en vele andere dieren. Dit gedeelte van het parcours is voor mij het ideale wandelgebied. De asfaltpaden laten we links liggen en we ploeteren over onverharde paden. We trotseren de modder en de smurrie van de gesmolten sneeuw. Van menigeen zijn de broekspijpen behoorlijk smerig, maar daar heeft een echte wandelaar maling aan. De wasmachine is daar weer goed voor.

Juist voorbij een hoogspanningsmast naderen we de A9. Deze snelweg deelt het bos in tweeën. Onder een viaduct bereiken we het volgend deel van het bos. Onlangs heeft natuurbeheer het Diemerbos een flinke opknapbeurt gegeven en de bospaden zijn nu beter beloopbaar. Voordat men er erg in heeft staan we op een groot parkeerterrein aan de Muiderstraatweg. Het parkeerterrein behoorde vroeger toe aan de snelweg van Amsterdam naar Amersfoort. Tegenover het industriegebied De Sniep verlaten we de Muiderstraatweg en wandelen over een onverhard pad van het PEN-bos en later langs het brede water van De Diem. Over een lange smalle voetbrug kruisen we de waterweg. De meerkoeten en eenden zwemmen gebroederlijk door elkaar.

Het pad is hier bijna onbegaanbaar vanwege smeltwater. Er staat een laagje water van ongeveer 5 centimeter op het pad. Ik ben aan het weifelen. Kan ik dit mijn collega’s eigenlijk wel aandoen. Of zal ik terugkeren om een ander pad te bewandelen. Als er geen aberratie verzwegen wordt, ga ik door en op m’n hakken doorkruis ik het water. Je kan je afvragen is dit nog wel leuk? Ja hoor, dit is echt leuk. Een doorgewinterde wandelaar mag hier namelijk beslist geen problemen mee hebben, maar toch hoor ik enig gemor in de groep. De spoorbaan bevindt zich op een steenworp afstand van ons. Het slecht begaanbare pad gaat over in een prachtig slingerend dijkje waarop zich een smal schelpenpad bevindt.

Aan het eind van het pad zien we aan onze linkerzijde de ijsbaan van Diemen. Het complex ligt er nu triest en verlaten bij. Bij een paar nachten van matige of strenge vorst kan het daar opeens een drukte van betekenis zijn. De schaatsen worden dan ondergebonden en Nederland is opeens actief. We vervolgen ons pad. Dan zijn we bijna aan het eind van de wandeling gekomen. Het lopen door duffe straten met rijen huizen en diverse flatgebouwen is verre van aantrekkelijk. Dus wordt er nog een ommetje gemaakt via de trimbaan, een pad langs een sloot en de eerder genoemde spoorbaan. Ter hoogte van NS-station Diemen is het eindpunt van de wandeling bereikt en we lopen langzaam terug naar Verenigingsgebouw ‘De Schakel’ in de Burg. Bickerstraat. Daar zijn de wandelaars van de korte route al lang binnen en opgefrist. De geur van warm eten komt ons tegemoet.

Het verzorgingsteam heeft een heerlijke boerenkoolmaaltijd klaargemaakt. Maar eerst een aperitiefje. Dat hebben we wel verdiend. Er wordt teruggeblikt op een mooie wandeldag. Men is tevreden. Sommige wandelaars praten liever over bankzaken of andere interessante onderwerpen. Deze jong gepensioneerde heeft daarentegen andere ideeën. Smakelijk eten.

De afgelopen dagen bevond ons land zich in een hoge drukgebied met daarbij temperaturen van even boven het vriespunt. Na een vorstperiode van enkele weken voelt dat dan lekker warm aan. Heerlijk om te wandelen in een fijn zonnetje. Enfin, het betekent dat zowel het ijs als de sneeuw van de afgelopen weken zo langzamerhand allemaal gesmolten is. De straten zijn bijna schoon en het zout kan door de overheid weer gespaard worden. Dan hebben we ook weer volle schuren en pakhuizen. En geen gezeur over de strooipraktijken van diverse gemeentes. Toch was er nog wat handmatig werk te doen om de laatste gletsjerresten, bij de ingang van de atletiekbaan, te verwijderen. De avond voor aanvang van de tweede wedstrijd sloeg het weer om. Er kwam wederom sneeuw naar beneden. Heel veel sneeuw. ’s Morgens vroeg schrok ik me een ongeluk. Er lag een laag van 4 à 5 cm op straat. Al m’n voorbereidingen zijn bijna voor niets geweest. Ach, we zien wel. En we zien ook wel hoeveel atleten er op de wedstrijd afkomen. Met Willem van Riemsdijk heb ik m’n afspraak gemaakt, een treffen in de kantine van AV’23.

Meteen neem ik een schuiver ter hand en ga de lanen 1 en 2 sneeuwvrij maken. Een gigantische klus dat toch wel enig ongemak in mijn rug veroorzaakt. Na ongeveer 45 minuten sneeuwruimen ben ik ongeveer honderd meter gevorderd en gelukkig krijg ik dan hulp. Als je zo’n atletiekbaan sneeuwvrij aan het maken ben, is 400 meter toch wel erg lang. De eerste deelnemers zijn inmiddels gearriveerd. Op een gegeven moment zijn we met zeven personen aan het werk. Ja, dan gaat het redelijk snel en na ongeveer twee uur ploeteren is de zaak geklaard. Medewerkers van het groengebied hebben het fietspad schoongemaakt met een sneeuwschuiver. Een manier van werken waar wij toch wel met jaloerse blikken naar kijken. Dan stap ik op de fiets om het wegparcours te controleren. In de omgeving van de Jaap Edenbaan is het parcours spek en spekglad. Ik neem een weloverwogen beslissing en de wegwedstrijd is afgelast. Het kan gewoonweg niet. Ik wil absoluut niet geconfronteerd worden met botbreuken of dergelijke. In plaats van een wegwedstrijd mogen de atleten een baanwedstrijd lopen over 5.000 of 10.000 meter. Ook de prestatielopers moeten op de baan en zij kunnen dan 62½ rondje genieten van de mooie, witte omgeving.

Helaas kom ik er niet toe om een bakje leut bij Willem van Riemsdijk te halen. Maar wat in het vat zit ……. Rond 12:00 uur staan 22 atleten op de baan. Nou ja, in laan 1 en 2. Het is dan een beetje dringen geblazen. Enfin, 7 atleten gaan voor de 5.000 meter. 4 kiezen voor de 10.000 meter wedstrijd en voor de prestatietocht over 25.000 meter hebben zich 11 deelnemers gemeld. Nadat het startschot is gevallen stuiven de deelnemers weg. Dit keer geen kruitdampen, maar motsneeuw is het gevolg van zo’n actie. Op de 5.000 meter is het Peter Van Hove die de leiding neemt gevolgd door André van Slooten en Colin Versteeg. Ietsjes verder naar achteren houdt Ron Timmermans Ad van Oijen op afstand. André loopt zeer zelfverzekerd en technisch mooi. Het is Peter Van Hove die na een rode kaart het rustiger aan moet doen. André ziet zijn kans schoon en passeert zijn rivaal. Daarna bouwt André langzaam een voorsprong op en finisht na 28:14. Peter volgt na 16 seconden. Colin Versteeg finisht als derde met een eindtijd van 29:40 (weer een PR). Ron Timmermans loopt al z’n frustraties uit zijn lijf en bouwt met de minuut zijn voorsprong op Ad uit. Ron passeert de meet na 30:29. Ad van Oijen doet dit na 31:02. De dames Ombelet en Teske sluiten de rij en finishen achtereenvolgens in 38:55 en 44:00.

Op de 10.000 meter is Marcelino degene die als snelste over de baan raast. Hij moet vaak het sneeuw in, omdat sommige prestatielopers niet weten dat een snellere atleet rechts passeert. Dit betekent dat ik weer sneeuw kan ruimen om Marcelino een vrijere doorgang te geven. Hij wint de wedstrijd in precies 49:00. Theo Koenis pakt de tweede plaats en passeert de eindstreep na 54:59. Liesbeth van Leeuwen bouwt rondje na rondje haar voorsprong uit op haar oude Nederlands record. De jeugd is de toekomst. Het trainen onder leiding van Frank van Ravensberg werpt nu al zijn vruchten af. Ze verpulvert haar oude record. Niet met secondes maar met minuten. Een tijd van 57:58 dwingt respect af. Proficiat! Daarna komt Pa van Leeuwen over de eindstreep. Hij heeft geen controle meer over zijn dochter. Althans niet bij het snelwandelen. Aad laat een tijd van 1:05:38 op de klok afdrukken.

De prestatieloop over 25.000 meter is bijna een LAT-onderonsje. Boudewijn Blom-Hertbeek is de eerste deelnemer die de afstand heeft afgelegd en een tijd van 2:44:40 achter zijn naam krijgt. Ook is er veel respect voor Fred Westerheijden. De onlangs 80 jaar jong geworden veteraan loopt de afstand in 3:40:37. Hulde!

Dikwijls zijn het leden van een atletiekvereniging die de kunststofatletiekbaan gebruiken om hun sport te beoefenen. Om fit te blijven kan dat zijn voor trainingen, maar natuurlijk ook voor officiële wedstrijden. Bij wedstrijden wordt de baan onder andere gebruikt door hardlopers, maar ook een select groepje snelwandelaars maakt daar hun kilometers. Natuurlijk vergeten we niet de atleten die de discipline horden beoefenen.

In de winter is het allemaal anders en vooral als er een flinke laag sneeuw ligt. Looptrainingen zijn dan vaak moeilijk tot bijna onmogelijk en we behoeven niet vreemd op te kijken als we een situatie aantreffen die normaliter in de Alpenlanden thuishoort. Hiermee bedoel ik niet de springers van een vierschansentoernooi, maar gewoon de langlaufers. Als er een aantal rondjes is gelopen hebben ze hun eigen loipe. Het is even wennen, maar o zo leuk. Helaas heb ik deze tak van sport nog nooit beoefend.

Het jaar is al een aantal dagen oud, maar de winter weet nog steeds van geen wijken. Het is koud. Soms zelfs gemeen koud en er valt veel sneeuw. Meestal in de avond of in de nachtelijke uren. Op bepaalde plaatsen komt zoveel neerslag naar beneden dat het Openbaar Vervoer niet meer kan rijden. De wegen zijn glad. Spek glad! Het verkeer is in sommige districten helemaal ontregeld. Hoe dan ook, het zijn niet de allerbeste ingrediënten om op ’s Heren wegen, een flink aantal kilometers, te voet, af te leggen. Toch mogen wij rond Amsterdam niet klagen. Eigenlijk rollen we er tot op heden nog redelijk goed door. Tenminste als je het vergelijkt met de noordelijke provincies van ons land.

Vandaag is het woensdag, onze trainingsdag. De atletiekbaan ligt nog helemaal ingepakt in een wit laken. Het mooie is er wel af, omdat menigeen de baan heeft betreden. Wellicht door de atleten die de conditie op peil houden of door diegene die de overtollige kilootjes, opgedaan tijdens de feestdagen, er vanaf willen lopen. Of zijn het toch de personen die plotsklaps met goede voornemens rondlopen? De sporters voor een paar weken. Rond tien uur ontmoet ik Rietje Dijkman. We kijken elkaar aan en dan naar de baan. We schieten allebei in de lach, want we hebben dezelfde gedachten. Eigenlijk absurd om te lopen. Maar ach, we weten het. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! We kiezen voor een duurloopje. Een slordige tien kilometer. Vandaag lopen we het bekende rondje in tegengestelde richting. Dan zie je de omgeving weer eens anders. Nou ja, het verveelt in ieder geval niet. Sander is bezig met het bouwen van een iglo. Althans zo lijkt het. Als ik hem een goed en sportief jaar toewens, blijkt hij een put in de sneeuw te graven, dit om zijn werpoefeningen alsnog uit te oefenen. Tja, weer of geen weer, ook hij gaat altijd door.

We verlaten de atletiekbaan en slaan direct linksaf op de Radioweg. Niet veel later mogen we op hoogte stage. Dit keer is het de Velibor Vasovicbrug over de A10, Ringweg Oost. Het is even aanzetten, maar dan heb je het ook weer gehad. Via Diemen komen we bij de IJsbaan. De IJsbaan is klaar voor gebruik. Het koek- en zopiegebouwtje is ook ingericht. Nu nog de schaatsers. Hier nemen we het smalle onverharde pad in de richting van de spoorbaan. Ter hoogte van de spoorbaan wordt het pad smaller. Er is geen sterveling te vinden. Rietje en ik schijnen alleen op de wereld te zijn. Zo lijkt het. We hebben een groots uitzicht op de Diem. In de verte ligt een aantal woonboten. Het water is bevroren, een prachtige ijsvloer. Maar zeer onbetrouwbaar. Bij een lange loopbrug is een groot wak. Meerkoeten en eenden zwemmen gebroederlijk door elkaar. Ook flink wat meeuwen hebben er een rustplaats gevonden. De meeste daarvan staan op het ijs, vlakbij het wak. We nemen de lange smalle loopbrug als een horde. Een, twee, drie, hupsakee en we bestijgen de acht treden. Even later staan we aan de overkant. Daar kunnen we onze weg vervolgen. Dan kruisen we de spoorbaan door een tunneltje.

De landerijen zijn wit. De gure wind snijdt in ons gezicht. Het doet zelfs pijn. Maar ja, we moesten toch zonodig! Op ongeveer honderd meter afstand zien we twee schepen recht voor ons. Het lijkt wel of ze ons pad kruisen. We naderen het Amsterdam-Rijnkanaal. De scheepvaart is in volle gang. Het is dan ook een werkdag. Aan de overkant van het kanaal ligt de Diemerzeedijk en daarachter ontwaren we de huizen van stadsdeel IJburg. Nu komen we af en toe een hardloper tegen. We zijn dus niet de enigen op pad. Bij de Ouddiemerlaan verlaten we het kanaal en nemen de oude landweg. De boerderij die door Rembrandt is getekend blijft een prachtig object. De aanbouw is afschuwelijk en devalueert het bouwwerk. Hoe kan een architect zoiets ontwerpen. Och, met een flinke slok op, kan ik dat namelijk ook. Even later passeren we de spoorlijn van Amsterdam naar het Gooi. Via het AJAX-pad keren we terug naar de Chris Bergeratletiekbaan. Nog eenmaal aanzetten over de brug van de rondweg en de klus is geklaard. Sander is nog steeds bezig met zijn trainingsactiviteiten. Ook hij kan er geen genoeg van krijgen.

De eerste kilometers van dit jaar staan op de teller. Tevens wens ik iedereen een goed, gezond en sportief 2010 toe.