- Gegevens
-
25 augustus 2007
-
door Irene van Wijk
We moeten er wat voor doen. En zeker ook voor laten. Maar zo langzamerhand begint het te lonen. Toegegeven, er is soms wat terugval. Maar de trend gaat omhoog. En als dat ergens duidelijk is geworden was het wel op 19 augustus in Weesp.
Het begon al vroeg. Althans, voor mij was het vroeg; tien uur tussen de bruggen. Om dat te halen moet je toch al gauw om half acht op. En dat op zondag! Onbaatzuchtige opoffering, het hoort er bij. Uren hardlopen, afstandenlang fietsen, alles om tijdig gereed te staan. En echt niet altijd met mooi weer. Vorig jaar nog: uren slagregen en onweer weerstaan. We hebben het er voor over!
Dit jaar waren de afstanden even lang maar het weer beter. Prettig, want we hadden meer te doen. Zeven stuks maar liefst. Te bedienen door zeven clubgenoten en vier verwanten. Flink rennen en coördineren dus om iedereen evenredig bij te staan. Gelukkig is de harde kern inmiddels uitstekend op elkaar ingespeeld. En is er een draaiboek als een Zwitsers horloge. Zomaar door de jaren heen ontstaan. In onze hoofden. Maar toch zeer toegankelijk voor nieuwelingen; die voegen naadloos in. Het dekt het hele parkoers en alle onderdelen af, zowel de jagende jongens als de rustige renners. Van begin tot eind. We groeperen en hergroeperen, we zwerven uit en komen elkaar weer tegen. We lassen onvoorziene extra’s in. En aan het eind is, bijna als vanzelf, het hele stel weer compleet. Voor een beloningsbiertje op het terras. We hadden het verdiend. Het was hard werken maar het resultaat was uitstekend.
Het begin vergt haviksogen en popconcertvolume. Spot jou mannen maar eens tussen al die gele hoofdjes boven identieke zwarte pakken. En zie, als dat gelukt is, maar eens door rubber en water de oren van die man te bereiken. Dat kost energie, zowel van hersenen als van longen. Je kunt een opvaltruc toepassen, zoals een hengel met ontbijtkoek. Maar snelle Jelle vang je daar niet mee. Die strijdt serieus.
De volgende fase vergt ook weer veel concentratie. Maar de trefkans is groter en na de eerste passage weet je op welke outfit je moet letten. Nu is er ook tijd voor al die anderen. Elke passant krijgt hier the full treatment, we zijn niet eenkennig. En graag gul met onze gaven. Bovendien vallen hier punten te verdienen. Eén punt voor een grijns, een Mona Lisa smile of een opgestoken wijsvinger. Twee punten voor een brede lach of een losse wuifhand. En dus vier voor de combinatie. Alleen een grimas, wat die waard is weten we nog niet.
De laatste fase is bekend terrein. Dan komen ze zonder vermomming op twee benen voorbij. Op dat moment wordt overtuigingskracht de kernwaarde. “Ziet er goed uit”, “je gaat het halen”, “hou vol hoor”, “kom op kanjer” en dat natuurlijk zo gebracht alsof je dat ook echt gelooft. Wat we natuurlijk ook altijd doen, al komt de loper lijkbleek langs strompelen. En wij weten: dat helpt. Wij schreeuwen ze er door. Daar staan we voor, dat is onze taak. Niet alleen dat, wij roepen ze naar records. Dat kunnen wij. Kijk maar naar de kwart triatlon van Weesp. Dikke records voor de oudgedienden. En prachtige tijden voor de nieuwkomer. Én zoveel sfeer en enthousiasme dat er volgend jaar nóg meer clubgenoten mee gaan doen. Zelfs twee dames (dat wordt een primeur)!
Kortom: AV’23 heeft heel behoorlijke sporters maar ook zeer succesvolle supporters.
PS: sporters en supporters: ik ken beide kanten. Het helpt écht om als sporter aangemoedigd te worden én het is zo leuk om als supporter een reactie van de sporter te krijgen.
De AV sporters: Johan van Steen (2:14:07), Albert Hingstman (2:15:07), Ap de Meyer (2:19:20), Bas Adams (2:19:47), Gerard Lijnzaat (2:39:27), Robin Willems (2:51:36), Theo den Haan (2:54:06).
