Eindelijk is het zover, het voorjaar dient zich aan. De temperatuur stijgt naar een aantrekkelijk niveau waarmee iedereen wel blij mee is. Een betere dag kan je niet bedenken om aan een buitensport mee te doen. AV’23 heeft de Nescioloop vandaag op het programma staan. Dit jaar alweer voor de achtste keer in successie. Dit betekent ook dat de Nescio fiets- en voetbrug daar al weer acht jaar op haar peilers staat. Dagelijks varen er olietankers en vrachtschepen onderdoor op weg naar Amsterdam of omgekeerd.
Rond half elf arriveer ik op de Chris Bergeratletiekbaan. Daar sluit ik me aan in een rij wachtenden om mijn startnummer en chip bij het secretariaat op te halen. Dat gaat redelijk vlot en spoedig sta ik met een envelop in m’n handen. Cisca bevestigt mijn startnummer met vier veiligheidsspeldjes op m’n singlet. Zelf doe ik een warming-up om straks niet met koude spieren van start te gaan. Nadat m’n spieren redelijk opgewarmt zijn begroet ik een aantal bekende personen. Met een aantal maak ik een babbeltje en verplaats me daarna naar het startveld. Gerard Lijnzaad roept de laatste deelnemers op om plaats te nemen in het startvak. Vooraan staat al een hele groep. Geheel ontspannen ga ik achter in de rij staan. Op die plek heb je geen gedrang en niemand heeft last als ik straks de wedstrijd snelwandelend ga afleggen.
Plotseling hoor ik een luide knal: het sein dat de wedstrijd is begonnen. De meute gaat van start. Vooraan wordt er meteen flink het tempo ingezet. Een bescheiden groep en ik staat nog in afwachting totdat we over de startstreep mogen gaan. Langzaam komt ook die groep in beweging. Een minuutje later is iedereen op pad. Er staat een flink briesje, maar het is een genot om in korte broek weer rond te dolen. Via het Middenmeerpad wordt het viaduct bij station Amsterdam-Science Park bereikt. Er komt een stoptrein in de richting van de hoofdstad aangereden. De machinist maakt een korte stop en rijdt dan verder. Wij snellen ook door en we bevinden ons onder het brede viaduct waar de dwarsliggers worden gepasseerd. Dan doemen de gebouwen van het wetenschappelijk park voor ons op. Rechts zien we een prachtige sporthal. Aan het eind van de weg loopt het pad schuin omhoog. Daar staat Ilonka van Riemsdijk met een vlag op haar vaste ‘stekkie’ en zoals altijd moedigt ze elke deelnemer enthousiast aan.
Langs een scheepswerf en een woonwagenkamp bereiken we de voet van de Nesciobrug. De top van de brug bereiken we niet via de trap, maar we maken een slinger over het hellende fietspad. Boven op de brug zie ik een lang lint van hardlopers over het pad langs het Amsterdam-Rijnkanaal hollen. Aan de andere kant van de brug maken we eveneens een slinger om bij de rand van de vaarweg te komen. Het pad is kaarsrecht en aan de overzijde zie ik de flatgebouwen van Diemen één voor éen uit m’n gezichtsveld verdwijnen. Ik ben in de luxe omstandigheid dat Cisca op haar rijwiel mij volgt. Af en toe krijg ik een drinkbus in m’n handen gedrukt om het vochtgehalte op peil te houden. Het zweet rolt namelijk als een waterval langs m’n wangen en over m’n rug. Zelfs m’n cap is door en door nat.
Zelfs op zondag vaart er nog een vrachtschip voorbij. De vrachtvaart kent waarschijnlijk geen rustdag. De schipper zwaait naar ons en ik raak even uit balans als ik terug wuif. Daar waar het pad naar links buigt, zie ik een plezierboot, de Mona Lisa, voorbij varen. Er zijn weinig gasten aan boord, maar die genieten in ruime mate. Het pad eindigt bij de Zeedijk. De meeste atleten zie ik over de verhoogde dijk in de richting van Amsterdam rennen. Ze zijn inmiddels op de terugweg. Ik mag nog op weg naar de Kustbatterij bij Diemerdam. Bij het oude fort, behorende tot de Stelling van Amsterdam, is een verzorgingspost door de organisatie ingericht. Tientallen lege bekertjes liggen verspreidt over de weg. Een medewerker van AV’23 raapt ze stuk voor stuk op. Een enorme klus. Maar ja, je wilt per slot van rekening volgend jaar hier weer terugkomen en dan moet je geen vuil achter laten, nietwaar!
Het is zover en ik ben ook op de terugweg, er is 7½ km afgelegd. We lopen over de Diemerzeedijk, waar in de tweede helft van de vorige eeuw veel vaten met chemisch afval is gedumpt. Het gore spul is veilig onder de grond ingepakt. Althans dat hoop ik maar.
Via een heuvel en langs een strandje komen we op een viersprong. Hier slaan we linksaf in de richting van het Amsterdam-Rijnkanaal. Een lastige klim brengt ons bij die plek. De Nesciobrug is weer in zicht. Ik word hier nog ingehaald door twee hardloopsters. De dames rennen in een vast ritme. Helaas kan ik niet aansluiten en langzaam loopt het duo van mij vandaan. Het positieve daarvan is dat ik de dames wel in het vizier kan houden. Dan draaien we voor de tweede maal de Nesciobrug op. Het gaat nog steeds lekker, maar de benen voelen wel iets zwaarder aan. En dat mag. We volgen dezelfde weg terug als die we gekomen zijn. Langs het woonwagenkamp en de scheepswerf. Ook Ilonka staat nog steeds op haar plek. Ze wacht totdat de laatste deelnemer voorbij is. Op het rijwielpad langs het wetenschappelijk centrum krijgen we de wind pal tegen. We zijn bezig aan de laatste twee kilometers. Weer onder het spoor door en dan over het Middenmeerpad naar de eindstreep.
Over een houten brugje bereiken we de atletiekbaan. Net als iedereen betreed ik het tartan. Johan van Steen, microfonist, ziet me naderen en praat alle deelnemers binnen. Op de eindstreep druk ik het knopje van m’n stopwatch in. De teller staat stil en ik lees een netto eindtijd van 1:40:14 op het display. Geen slecht resultaat en ik ben tevreden. Vervolgens plof ik op een bankje naast de baan neer en maak een praatje met André Roukema. Ik voel me plotseling niet lekker. André doet het voorstel om een kopje koffie te nemen. Even later komt Cisca met het bruine vocht, maar het helpt niet. Ook wordt m’n gezichtsvermogen met de minuut slechter. Ik zie alles wazig en maak me ongerust. Een bezoekje aan de EHBO is de volgende stap. Van de EHBO-er krijg ik een drankje met een zoutoplossing. Dan ga ik op een bankje in de massagetent liggen met een sporttas onder m’n hoofd. Ook heb ik een koude natte doek in m’n nek en op m’n voorhoofd. Na verloop van tijd gaat de zoutoplossing werken en langzaam komt m’n gezichtsvermogen weer terug, een hele geruststelling.
Dan is het tijd voor de cooling-down en die voer ik uit als ik te voet naar huis loop. De 8e Nescioloop is voorbij en mijn dank gaat uit naar het gehele organisatieteam met al z’n medewerkers, maar ook naar de twee EHBO-ers die ik gelukkigerwijs zelden nodig heb. Bedankt.
Hoe wil je het noemen. Maart roert zijn staart of maart heeft knepen in z’n staart. Het zijn beide bekende gezegdes, maar komen vrijwel ieder jaar weer uit. Dit weekend was dat ook het geval. In de wintermaanden december, januari en februari werden we in ons land meerdere malen geconfronteerd met een flinke laag sneeuw en de bijverschijnselen van die winterse ongemakken. Op de ene plaats lag er een dikker pak dan op een andere plek. Voor menigeen was het dagenlang ploeteren door de bevroren sneeuw, mits de medewerkers van de gemeentediensten niet met pekel aan de gang zijn geweest. Dan wordt die mooie witte deken in korte tijd omgetoverd tot bagger en weg zijn die mooie winterse plaatjes.
Van de week steeg het kwik plotseling naar de twee cijfertjes. Dat noemen we heerlijk wandelweer. Een strak blauwe hemel en al gauw krijgt iedereen het bekende voorjaarsgevoel. De krokussen ontkiemen en in de dorpen en steden zijn de terrasjes redelijk bezet. Nog wel met een warme jas in de nabijheid, maar achter het glas is het goed toeven. Dan slaat het noodlot toe. Op het moment dat Wim van Cappelle en Frank van Ravensberg een clinic, training gevolgd door een wedstrijd en een duurloop in de prachtige omgeving van de Gelderse stad Arnhem bij atletiekvereniging CIKO´66 hebben georganiseerd.
De zaterdag voorafgaand aan het evenement reizen Cisca en ik naar Arnhem. We combineren onze deelname met een familiebezoekje. We hoeven daardoor niet vroeg op te staan en hebben geen stress door eventuele werkzaamheden aan het spoor of dat een trein later vertrekt dan het geplande schema. Vertragingen zijn er tegenwoordig niet meer volgens de Nederlandse Spoorwegen. Neen, een trein vertrekt nu over een paar minuten of later. In de nacht van zaterdag op zondag vallen bescheiden sneeuwvlokken op aarde en de temperatuur is gezakt naar het vriespunt. Dit betekent dat we ´s morgens vroeg een prachtig panaroma hebben. Aangekomen bij de kunststofatletiekbaan zien we dat het tartan bedekt is met een mooi wit laagje. Precies genoeg om niet te kunnen trainen en een wedstrijd uit te schrijven. Eerst een kop koffie en dan kijken wat we er aan kunnen doen. De groep snelwandelaars maakt een toch wel vreemde warming-up. Iets dat we bijna nooit zien. De een staat met een bezem in de hand en de ander met een trekker. Gezamenlijk wordt laan 1 van het kunststof schoongemaakt. Als de klus bijna is geklaard komt Wim van Cappelle met een professionele rolveger aangedreven door een benzinemotor. En weldra is de baan schoon. We kunnen aan de slag.
Toch werkt Frank van Ravensberg zijn trainingsprogramma in z’n geheel af. Alle spieren krijgen een beurt. Voor het technische onderdeel worden verschillende snelwandeldrills voorgedaan. De groep gaat vervolgens serieus aan het werk om de oefeningen juist uit te voeren. De training wordt afgesloten met een speelse estafettewedstrijd. Twee ploegen strijden daarbij om de winst. Geweldig hoe iedereen fanatiek bezig is. De techniek wordt door de trainers niet uit het oog verloren. Ploeg B had bij het ingaan van de laatste deelnemer een aantal meter achterstand op ploeg A, maar wist toch nog de winst naar zich toe te trekken. Al was het verschil minimaal. Daarna volgt er een pauze en de deelnemers aan de wedstrijd mogen zich inschrijven. Het is guur en koud waardoor de meeste atleten kiezen voor een 1000 meter wedstrijd. Twee en een half rondje op de baan en dan gauw de beschutting opzoeken van het materiaalhonk of de kantine. Een paar atleten gaan voor de 3000 meter en twee dappere atleten kiezen voor de langste afstand over 5000 meter. De 1000 meter wordt gewonnen door Liesbet De Smet en de 3000 meter door Ronnie Timmermans. Gerrit Riezebos blijft op de 5000 meter ruim onder het half uur en trekt de winst op deze afstand naar zich toe. Een uitslag van de wedstrijd zal door Frank van Ravensberg worden opgemaakt.
Als de atleten in de kantine van CIKO´66 de lunch gebruiken is de snelwandeljury bezig met het evalueren van de wedstrijd. Twee aspirant juryleden mogen hun bevindingen etaleren. Veel wedstrijden jureren om de juiste waarnemingen onder de knie te krijgen is een juiste zinsnede. Gezelligheid kent geen tijd en de klok tikt naar tweeën. Dit is het tijdstip dat de duurloop van start gaat. Een groep van negen dappere strijders gaan koen en fier op pad. De groep blijft zoveel mogelijk bij elkaar. Via de plaats Rozendaal wordt koers gezet naar de Kluizenaarsberg. We passeren daarbij Kasteel Rosendael. Het kasteel met z’n mooie vijvers ligt prachtig gelegen in het witte landschap. Langzaam trekt de groep uit elkaar, want op de Kluizenaarsberg zijn punten te verdelen voor de Bergcup. Ik blijf bij Sandra Maas en samen genieten we van het mooie landschap. Die punten, ach …… Af en toe komen we enkele wandelaars tegen. Ook zij genieten van de natuur. De bomen hebben een flinterdun wit laagje sneeuw op hun takken gelijk poedersuiker op versgebakken oliebollen. In het bos hebben we geen last van de gure wind en het is aangenaam verpozen. Er wordt flink gewerkt. Dan staat de kopgroep stil. Zij hebben het keerpunt bereikt. Er ontstaat een discussie over de puntenverdeling. Maar Frank maakt een einde aan de discussie en we gaan op pad voor de terugweg. Nu gaat het heuvelafwaarts. Het tempo zit er wederom goed in en weldra zijn we terug in de plaats Rozendaal. Nu zien we het kasteel vanaf de andere kant. Over een fietspad langs de Breeberg naderen we het eindpunt. Er vormt zich een treintje van wandelaars. We gaan Liesbet De Smet positioneren en zij mag het karwei afmaken. En zo geschiedt het en de punten gaan naar België. Als we terug zijn moeten we even wachten, want de kleedkamers zitten op slot. Er wordt een medewerker van het sportcentrum opgetrommeld en dan worden de deuren ontgrendeld. Er wacht ons een warme douche. Jawel, echt waar!
Een reis met het OV naar Brabant is voor ons meestal een lange zit, maar goed te doen als er maar een treinstation in de buurt van de bestemming is. Voor Drunen ligt het ietsje anders, want dan moet je nog overstappen op een bus van Veolia. Op het Stationsplein van ’s-Hertogenbosch treffen we enkele atleten. Als de buschauffeur later bij een bushalte een stop maakt, stapt ook een lid van de snelwandeljury in. Voor hem is het bijna een thuiswedstrijd. Gezamenlijk reizen we verder naar het Langstraatdorp Drunen, tussen Waalwijk en Den Bosch. Enfin, we zijn er gekomen en precies volgens reisschema. Een vaste groep actieve snelwandelaars trekt van wedstrijd naar wedstrijd, ongeacht waar het evenement zich plaatsvindt.
Om het snelwandelen onder een breder publiek bekendheid te geven wordt er bij diverse atletiekverenigingen in ons land, maar ook in België, regelmatig een clinic en training gehouden. Oud Nederlands snelwandelkampioen Frank van Ravensberg is de stuwende kracht achter deze activiteiten. Vervolgens vindt er een wedstrijd plaats om de eerder opgedane leerstof, middels een echte baanwedstrijd, in praktijk te brengen. Een snelwandeljury is aanwezig om de nieuwelingen op hun sportieve prestaties te beoordelen en indien nodig adviezen te geven.
Om 10:00 uur loopt een flinke groep zich de beenspieren op te warmen. Een vijftal rondjes wordt hardlopend en/of snelwandelend afgelegd. Daarna worden er diverse oefeningen gedaan en al snel vallen de eerste zweetdruppeltjes op het tartan. Ook wordt er dit keer aandacht besteed aan de buikspieren. Altijd een geliefd onderwerp bij atleten. Vervolgens staan er diverse drills op het programma. Hier wordt veel aandacht aan de technische uitvoering gegeven. Er heerst een ontspannen sfeer en men heeft er veel zin in. Ook voor de wedstrijd die daarop volgt. Voor de neofieten staat er een baanwedstrijd over 1000 meter op het programma. Henri Hammecher geeft voorafgaand een uitleg over de snelwandelregels. Daarbij toont hij de bordjes die een snelwandelaar tijdens een wedstrijd kan krijgen als hij of zij zich niet aan de vastgestelde regels houdt.
Het startschot van deze wedstrijd valt om 12:00 uur. In de wedstrijdklasse lopen de jongelingen Anna van Nierop van de plaatselijke vereniging DAK en de twee Belgische atleten Tristan en Jasper Van Hove van AC Herentals. Anna is de snelste van het drietal en wint de wedstrijd met een tijd van 06:48,0. Tristan, de oudste van de twee broers, volgt met 07:29,5 en zijn broertje finisht na 08:22,6. In de prestatieklasse zijn het Hans v.d. Heuvel, Geertje v.d. Schans en Maartje Schagen die op de voor hen vertrouwde atletiekbaan staan. Zij zijn alle drie lid van DAK Drunen. Hans is de rapste van het stel en wint na 06:45,7. Daarna is het de beurt aan de twee dames. Geertje finisht als tweede in 08:16,5 en even later is het Maartje die na 08:23,1 de meet aandoet.
Om 12:15 uur start de wedstrijd voor de gevorderde snelwandelaars. Nadat zij keurig zijn opgesteld is het Peter Van Hove die er als een bliksemschicht vandoor gaat. Hij wordt gevolgd door z’n landgenote Liesbet De Smet. Alex Wijsman is de gangmaker voor een kwartet. Hij heeft Sandra Maas, Bé Duit en Wilko van Nieuwenhuyzen op sleeptouw. Dan is het de beurt aan Rob Tersteeg. Na een rustige start heeft hij zijn tempo gevonden en rukt vervolgens op naar een tweede plaats. Yvonne Grootswagers wordt gevolgd door haar DAK-atleten Stijn van Nierop en Harry Bijnen. Na een aantal rondjes lijken de meeste kaarten geschud. Wilko Nieuwenhuyzen en Bé Duit moeten Alex en Sandra laten gaan. Even later kan Wilko de sporen van de kleine man uit Groningen niet meer direct volgen. Sandra en Alex werken goed samen. Ze wisselen regelmatig van positie om het tempo hoog te houden. Harry trekt Stijn naar een goede tijd. En Yvonne loopt zo’n beetje een eenzame wedstrijd. Niemand is in haar directe omgeving te bekennen. Ook de aansluiting op Wilko is door haar niet meer tot stand te brengen.
Peter Van Hove is de eerste atleet die de finishlijn bereikt en wint de wedstrijd in 15:29,1. Rob Tersteeg volgt met een prachtige eindtijd van 17:01,1. Zowel Sandra als Alex doen nog een poging om aansluiting te krijgen met Liesbet De Smet. Maar Liesbet weet haar voorsprong te houden en eist de derde plaats voor zich op met een eindtijd van 18:09,0. Alex passeert op het laatste rechte eind Sandra Maas nadat ze goed hebben samengewerkt. Het blijft altijd een wedstrijd en cadeautjes worden zelden weggegeven. Alex finisht in 18:15,2 en Sandra in 18:16,7. Dan is het de beurt aan Bé Duit. Hij blijft met een tijd van 18:30,1 Wilko van Nieuwenhuyzen (18:47,0) voor. De drie Dakkers, Yvonne Grootswagers, Stijn van Nierop en Harry Bijnen, eindigen in respectievelijk 20:07,6 – 20:41,9 en 20:42,2 waarmee deze gezellige wedstrijd historie is.
In de kantine van DAK gebruiken de atleten de lunch. Wie nog mee wilt doen aan een duurloop door de Loonse- en Drunenseduinen is van harte welkom. Een aantal atleten gaat naar huis. De blijvers splitsen zich in twee groepen. Een stel dat meedoet aan de lange afstand over meer dan 20 km onder leiding van Theo van Houten en een groep die gaat voor een bescheidener afstand van 10 km. Hier trekt Yvonne Grootswagers de kar. Tijdens de duurloop blijven de deelnemers bij elkaar. Iedereen geniet van de schitterende omgeving. Bij een uitzichtpunt wordt zelfs even stilgestaan om het prachtige panorama te bewonderen. Tegen vijven keert ieder tevreden huiswaarts en onze dank is verschuldigd aan de medewerkers en bestuursleden van DAK, die deze mooie dag voor ons heeft verzorgd.
Traditioneel staat de maand februari garant voor kou en gladde wegen, maar ook voor de derde wedstrijd van de winterserie in de Meer. Voor de laatste keer staat er een 30 km prestatietocht van s.v. De L.A.T. op het programma. Hiermee wordt tevens een stukje geschiedenis over vele jaren – prestatietochten in Arnhem en Zaandam – afgesloten. Vanaf volgend jaar kan men terecht voor een 5, 10, 15 en 20 km wegwedstrijd alsmede een baanwedstrijd over 1000 meter voor de jeugd. Alle afstanden worden dan ook opengesteld voor prestatiewandelaars.
In de week voorafgaand aan het evenement stroomt mijn mailbox vol met berichten. Over het algemeen allemaal vragen, maar ook toezeggingen van atleten dat ze graag aan de wedstrijd willen meedoen. Dat is natuurlijk fantastisch, want de afgelopen twee keer was de deelname niet bijster goed te noemen. Maar de weersomstandigheden waren daar ook deels debet aan. De weersverwachting voor zondag is wederom niet florissant. Koud met neerslag. In het westen minder dan in het zuiden en het midden van het land. Dus alles behalve een zomeravond ambiance.
Evenals vorige keren is er weer een clinic en training o.l.v. Frank van Ravensberg en Alex Wijsman. De clinic en training is opengesteld voor een ieder die belangstelling voor deze tak van sport heeft, maar ook voor degene die de conditie wil opvijzelen of onderhouden. Het is tevens een prachtige gelegenheid om de spieren voor de wedstrijd van straks op te warmen. Nadat het wegparcours is gemarkeerd, vindt rond 10:00 uur de training plaats. Alex zorgt er voor dat bij de deelnemers alle spieren een opwarmbeurt krijgen. Maar eerst wordt er een aantal rondjes op de besneeuwde baan gelopen. Het maagdelijk witte tapijt is na één ronde voorzien van allemaal voetafdrukken. Afdrukken van een negental fanatieke sporters. Om het tapijt tot een heus schilderij te maken wordt er nog een paar rondjes gedraafd en gesnelwandeld. Vervolgens verplaatsen we ons naar het fietspad op de Radioweg. Het fietspad is sneeuwvrij en prima begaanbaar. Hier doen we onder leiding van Frank van Ravensberg diverse drills en daarbij wordt door de trainer op een correcte uitvoering gelet. Gezelligheid kent geen tijd en we moeten ons naar de kantine verplaatsen om in te schrijven voor de wedstrijd en de laatste voorbereidingen te doen. Daar bevinden zich inmiddels de atleten die niet hebben meegedaan aan de training.
Om 12:00 uur geeft starter Alex Wijsman – bij afwezigheid van Johan Jeukens – het sein van vertrek en de wedstrijd kan beginnen. Naast de Nederlandse groep is er ook deelname uit de landen België, Mauritius en Slovenië. Een mooi internationaal gezelschap onder deze barre omstandigheden. Onder een gure oostenwind worden de eerste schreden gezet. Na verloop van tijd dwarrelen de eerste sneeuwvlokken op aarde. Omdat de temperatuur net boven het vriespunt is, blijft de sneeuw niet op straat liggen. Het parcours is goed begaanbaar. Tristan Van Hove loopt een wegwedstrijd over 1 km. De kleine man uit het Belgische Herentals loopt heupwiegend over het fietspad. De bewoners en de verkleumde hondenbezitter vinden zijn optreden oogstrelend. Na 7:48 en diverse aanmoedigingen heeft hij de eindstreep bereikt en kan uitrusten in de warme kantine van AV’23. Ronnie Timmermans is terug van blessureleed en loopt voorzichtigheidshalve een wedstrijd over 3 km. Er wordt door hem niet geforceerd en louter op techniek gewandeld. Anderhalf rondje en zijn klus is geklaard. Bij het passeren van de meet staat de klok voor hem op 18:51 stil.
De 5 km lopers gaan voor twee en halve ronde door het groengebied. Hun start is op de Kruislaan. Hans van der Knaap is onbetwist de sterkste van het gezelschap en blijft als enige atleet onder het half uur. Een tijd van 29:45 is voldoende voor de winst. Op ruime afstand zijn het Paul Altena en Ad van Oijen die duelleren voor de tweede plek. Paul weet Ad net voor te blijven en beide mannen finishen na respectievelijk 32:09 en 32:12. Remke Rutgers is de enige vrouw op de 5 km. Haar laatste tocht is weer enkele maanden geleden en toch weet ze de finish na 35:03 te bereiken. Aan de start van de 10 km wedstrijd staat onze Sloveense wandelvriend Peter Rondaij tussen Gerrit Riezebos en Remco de Bruin. Alle drie mogen ze vijf volle rondjes om bij de eindstreep te belanden. Het is Gerrit die het voortouw neemt met Remco in zijn kielzog. Een wedstrijd die tussen beide atleten redelijk gelijk opgaat. Het is Gerrit die aan het langste eind trekt en de overwinning voor z’n rekening neemt. Gerrit passeert de eindstreep na 1:00:35. Slechts 24 seconden daarna passeert Remco de meet. Peter werkt hard en loopt een regelmatige race en eindigt met een tijd van 1:06:34.
Naast Theo Koenis, Aad van Leeuwen en Jan de Vos staan ook de dames Sandra Maas en Liesbet De Smet aan de start van de 15 km wedstrijd. In deze wedstrijd is Theo Koenis de sterkste van het gezelschap. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij de overwinning voor zich opeist. In een regelmatig tempo snelt Theo naar een eindtijd van 1:26:32. Ook onze Belgische atlete Liesbet De Smet draait een prima wedstrijd. Stap voor stap loopt zij van haar vriendin Sandra Maas weg. Het is voor Sandra moeilijk om aan te haken. Sandra heeft het koud. Heel erg koud. Een van de elementen waartegen ze ook loopt te vechten. Ergens heeft zij de hoop dat ze met drie rode kaarten de wedstrijd vroegtijdig mag verlaten. Het is echter ijdele hoop, want Sandra moet met haar strijd doorgaan. Voortzetten tot het eind. Aad van Leeuwen loopt naar een derde plek en Jan de Vos bezet de vierde plaats. Liesbet finisht in 1:36:50 en Aad volgt in 1:42:01. Toch weet Sandra in de laatste ronde in te lopen op Jan de Vos. Zelfs passeert ze Jan nog en finisht na 1:44:16. Twaalf seconden daarna is het de beurt aan Jan.
De langste afstand voor vandaag is een 30 km prestatietocht. Een achttal atleten staan hier voor ingeschreven. Jerome Caprice uit Mauritius en woonachtig in Ierland is weer overgekomen. Hij vindt het parcours in Amsterdam geweldig. Ook Peter Van Hove van het Belgische Herentals breekt door op de langere afstand en maakt mooie resultaten. Jerome loopt als een machine. Maar dan wel een super geoliede machine. Een lust voor het oog voor iedere toeschouwer. Of je van snelwandelen houdt of niet. Het tweede deel van de wedstrijd wordt hij gecoacht door Hans van der Knaap. Is Jerome op een rondje twee seconden te langzaam, dan hij heeft het in de volgende ronde ruimschoots goedgemaakt. Hij wint de wedstrijd in 2:30:36. Schitterend! Ook Peter Van Hove plaatst met een eindtijd van 3:00:49 een mooie tijd op het uurwerk. En passant loopt hij op de 20 km een clubrecord. Gefeliciteerd!
Frank van Ravensberg staat op het fietspad aan de Kruislaan. Ook hij staat te kleumen van de kou. Een thermosfles met thee houdt wel iets warm, maar zorgt ook weer voor andere perikelen. Toch blijft Frank ongestoord de tussentijden van de deelnemers nauwkeurig bijhouden.
Voorts is het Marcel Dekker die qua tijd nog redelijk scoort (3:16:50). Herwin Weststrate loopt constant, maar na 20 km is de benzine op. Gepland of niet gepland, een tijd van 2:13:59 mag er zijn. Rob Wiche, Koos van der Maden, Mike Bertrand en Cor Brasser geven elkaar weinig toe. Af en toe wordt er van positie gewisseld. Rob vindt het na 20 km welletjes (2:34:44) en de andere wandelaars gaan door. Cor Brasser finisht samen met Mike Bertrand in 3:47:47. En Koos van der Maden laat zich niet opjagen en komt als kersverse AOW-er na 3:56:59 aan de meet. Met de finish van Koos komt er een eind aan een jarenlange 30 km traditie. Wel zijn alle medewerkers op het parcours door en door koud geworden. Gelukkig hebben de dames achter de bar van AV’23 een lekkere kop warme soep voor hen klaar staan om weer een beetje op temperatuur te komen.
Het is volop winter en Nederland ligt voor de derde maal dit seizoen onder een deken van sneeuw. Op de ene plek meer dan op de ander. In Almere is zelfs een laag van 15 cm gevallen. Het kan niet op. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. En er staat een gure oostenwind. Voorlopig lijken we hier nog niet van te zijn verlost. Eigenlijk is het verre van prettig. Dan gaat een groep snelwandelaars het Nederlands Kampioenschap lopen in korte broek en in een singlet. Zijn het van die ijzeren mannen die dan helemaal niets vrezen? Gehard zijn door de kou en barbaarse temperaturen kunnen verdragen. Welnee! Vandaag staat het indoor kampioenschap op het programma in de prachtige topsporthal te Apeldoorn. Het Omnisportcentrum, dat zelfs aan uitbreiding onderhevig is. Er staat inmiddels een geraamte aan het unieke bouwwerk geklonken. In de sportarena wordt sinds 2009 het NK indoor atletiek gehouden.
Volgens de inschrijvingslijst zullen er 20 atleten op het kampioenschap snelwandelen afkomen. Vier mannen hadden zich voor de wedstrijd weer afgemeld. Voor Ilonka van Bemmel is er geen kampioenschap omdat er te weinig inschrijvingen voor haar wedstrijd zijn. Toch mag ze met de mannen 60+ meelopen om sfeer te proeven. Ook de Duitse atleet Malte Strunk heeft toestemming gekregen om aan de wedstrijd mee te doen. Als hij de wedstrijd wint kan hij zich geen Nederlands kampioen noemen en een mooie gouden medaille gaat dan aan zijn neus voorbij. Hij kan dan wel zeggen dat hij in een topsporthal in Nederland gelopen heeft. Geruime tijd voor de wedstrijd komen de atleten in de ontvangstzaal bijeen. Een uur voor de wedstrijd moet iedereen zich hebben aangemeld. Gebeurt dat niet, dan is het kampioenschap voor hen voorbij.
Na een drankje en een gezellig samenzijn gaan de atleten van de categorie M60+ zich omkleden. Deze groep is dan ook het eerst aan de beurt. In de opwarmzaal rond de Arena wordt er ingelopen. Verschillende rek- en strekoefeningen gedaan en afwachten totdat men zich in de callroom moet melden. Dan gaat alles snel. Reclameobjecten op shirts moeten worden afgedekt. Zelfs een plastic zak van een sportschoenenfabrikant voor een bezweet shirtje van de warming-up mag niet worden meegenomen. Daarvoor krijgen we een rugzakje van sponsor AA-drink uitgereikt. Alle overtollige spullen worden daarin opgeborgen en meegenomen in een mandje. Voor iedere atleet een mandje. De mandjes worden trots meegesjouwd door pupillen. Onze toekomst.
Om 16:30 uur worden de atleten van 60 en ouder achter de startstreep geplaatst. Ook Ilonka mag daar aan meedoen. Als het startschot heeft geklonken is het even zoeken naar de beste positie. Alex Wijsman neemt het voortouw en wordt weldra gepasseerd door Theo Koenis. Theo is de favoriet voor het goud. Achter Theo is het Alex die het tempo aangeeft met Bé Duit aan hem vastgekleefd. Daar achter is het Harry van Bijnen en Aad van Leeuwen. Op een paar meter gevolgd door Ad van Oijen en Ilonka van Bemmel. Al snel moet Ilonka lossen en Ad loopt van haar weg. Ook heeft Harry Bijnen Aad van Leeuwen gepasseerd en probeert langzaam van hem weg te lopen. Alex blijft een vast tempo draaien en Bé blijft aan hem vast zitten. Het lijkt wel een tandem. In ieder geval geen afgesproken werk. Ook geen ‘bel-Chinezen’ die een gokje wagen. Na een aantal rondjes is de afstand tussen het koppel ‘Alex en Bé’ met Harry opgelopen tot ongeveer 40 à 45 meter. Op zo’n vijf meter van Harry loopt Aad en zes meter daar achter Ad van Oijen.
Als de wedstrijd zo’n tweederde is gevorderd heeft Theo alle atleten op een rondje gezet. In het deelnemersveld vinden vooralsnog geen wijzigingen plaats. Harry van Bijnen versnelt en wil gaan voor een plak. Bé blijft nog steeds aan Alex kleven. Maar Alex blijft alert. Hij wil zich niet laten verrassen in de slotfase van de wedstrijd. Met nog drie rondjes te gaan gaat Alex versnellen en Bé moet een gaatje laten vallen. Het gaatje wordt ietsjes groter. Genoeg voor Alex om de zilveren medaille veilig te stellen. Dan krijgt Theo de bel voor de laatste ronde. Alex en Bé zetten Ilonka op een rondje en Harry ziet een derde plek in rook opgaan. Theo passeert de eindstreep in 16:15,18 en mag de gouden medaille mee naar huis nemen. De bel voor Alex en dan voor Bé wordt geluid. Twee honderd meter later is hun wedstrijd voorbij. Alex eist de zilveren plak voor zich op met een eindtijd van 18:05,87. Even later is het de beurt aan Bé Duit. Hij finisht in 18:17,62 en wint het brons. Z’n eerste officiële medaille. Op de meest ondankbare plek eindigt Harry Bijnen (18:40,10). Voor de vijfde plaats wordt het nog spannend, want Ad van Oijen is aan een goede eindspurt bezig. Hij loopt in op Aad van Leeuwen. Toch lukt het Aad om Ad achter zich te houden en beide heren finishen respectievelijk in 19:13,84 en 19:14,90. Ilonka mag nog even genieten van een rondje en komt na 21:51,03 – enigszins teleurgesteld – aan de meet. Maar een goede ervaring voor een eerste indoorwedstrijd.
Precies een uur na de wedstrijd van de categorie M60 is het de beurt aan de atleten van de categorieën M35-49 en M50-59. Bij de youngsters staan er 5 atleten op de baan en voor de categorie M50-59 zijn het er 6. Voor de startstreep staan de atleten van de categorie M35-49 in de lanen 1 t/m 3 opgesteld. De andere staan aan de buitenzijde. Als hier het startschot valt stuiven de heren weg. Malte Strunk gaat verschrikkelijk snel van start. De rest is na de eerste bocht meteen op een aantal meters gezet. Dan volgt een gesloten groep met Ton van Andel, Jan Netten, René Wakkee. Richard Leijenaar, Charles den Uijl, Cees Versteeg, Gerrit Riezebos, Rob Tersteeg en Wim van Bremen. Hans van der Knaap sluit de groep. Zo is de situatie in de eerste minuut. Nauwelijks een rondje verder hebben Ton van Andel, Richard Leijenaar en Jan Netten zich losgemaakt van de groep. Hans van der Knaap schenkt de rode lantaarn aan Wim van Bremen. Na een paar rondjes heeft Richard Leijenaar vijf meter voorsprong op Ton van Andel en daarachter op zo’n zeven meter volgt Jan Netten. De groep zit weer daarachter op ongeveer tien meter. Hans van der Knaap is Cees Versteeg voorbij. Malte Strunk blijft in een hoog tempo doorgaan. Rondje na rondje.
Charles den Uijl leidt het peloton waar Cees Versteeg moeite heeft om bij te blijven. Hij verliest vervolgens meter na meter. Richard, favoriet voor de winst, heeft Wim en Cees op een rondje gezet en gaat gewoon door. Malte Strunk hoeft hij niet bij te houden. Hij zit tevens niet in zijn categorie. Dan verlaat Charles den Uijl de wedstrijd en wordt toeschouwer. Hans van der Knaap heeft zich ook losgemaakt van Rob Tersteeg en René Wakkee. Ton van Andel loopt op een veilige tweede plaats achter Richard Leijenaar en ver voor Gerrit Riezebos. Jan Netten leidt in de wedstrijd van de categorie M35-49. Malte Strunk is de eerste atleet die de eindstreep bereikt. Hij doet dit in een prachtige tijd van 13:30,34. Uitgeput stort hij zich op de baan. Van een official krijgt hij een flesje AA-drink aangereikt en komt langzaam op adem. Vervolgens weet Richard Leijenaar beslag te leggen op de eerste plaats in de categorie M50-59. Goed voor goud. En dat in z’n eerste indoorwedstrijd. Jarenlang probeert men hem al over te halen om indoor te gaan lopen. En …… meteen succes. Ton van Andel eist de zilveren medaille voor zich op en finisht na 16:02,56. Gerrit Riezebos weet het brons veilig te stellen door Hans van der Knaap achter zich te houden. Beide mannen finishen in respectievelijk 17:31,04 en 17:55,44. Wim van Bremen sluit de rij in de categorie M50-59 met een eindtijd van 21:02,48, maar heeft inmiddels de rode lantaarn aan Cees Tersteeg gegeven.
Bij de jongelingen is het Jan Netten die een greep doet naar het goud. Hij wordt Nederlands Kampioen in een tijd van 16:18,57. Malte Strunk heeft weliswaar de wedstrijd gewonnen, maar daar heeft Jan maling aan. Een interessant gevecht om de tweede plaats is nog in volle gang. Wordt het Rob Tersteeg of René Wakkee. Het is misschien een kwestie van enkele seconden. Rob trekt aan het langste eind en pakt de zilveren plak en wordt direct gevolgd door René. Beide mannen finishen in respectievelijk 17:47,05 en 17:50,67. Als laatste atleet stapt Cees Versteeg van de baan met een eindtijd van 21:25,61. Hiermee is voor de snelwandelaars een eind gekomen aan een mooi kampioenschap. Een goed georganiseerd toernooi waar velen met veel genoegen op terug zullen kijken. Zeker de medaille winnaars. Voor de mannen op de vierde plek blijft het altijd sneu. Maar volgend jaar is er weer een herkansing.