De euro is al weer tien jaar het wettig betaalmiddel in ons land. Maar ook in verschillende landen die aangesloten zijn bij het Verenigd Europa. Daarnaast wordt deze munt in niet eurolanden ook veelal geaccepteerd. Menigeen dacht hiermee een harde valuta in handen te hebben. Daar plaatsen wij 10 jaar na dato een groot vraagteken bij. Persoonlijk vind ik het nog steeds jammer dat de gulden op 1 januari 1999 als zelfstandige munteenheid is afgeschaft. Naast het verlaten van de gulden is ook een stuk geschiedenis voorgoed weggegooid. Als we teruggaan in de historie leren we dat in 1543 de Bourgondische munthuizen in den Nederlanden toestemming kregen een zilveren munt te slaan, de Carolusgulden. Een munt met het portret van Karel V (1506-1555). Hiermee was de (zilveren)gulden geboren, alhoewel zo’n 300 jaar daarvoor reeds een goudgulden in den Nederlanden en Europa circuleerde.
De voorloper van de euro was de ecu. Een girale valuta die bij velen al in vergetelheid is geraakt. Toch had ik een medewandelaar die rekende boodschappen en andere aankopen altijd om in pilsjes. Schreef hij zich in voor een wedstrijd dan was altijd zijn opmerking: ‘Goh, dat loopje kost mij 3 pilsjes.’ Zijn meeste loopjes vonden niet plaats op een atletiekbaan of middels een mooi bosparcours. Ook het stratencircuit was eigenlijk niet aan hem besteed. Toch had de man talent. Z’n vaste route was naar de kroeg. En met name in het weekend. Al snel scheidde onze wegen en ik bleef de wandel- en hardloopsport trouw. Vorige maand heb ik me ingeschreven voor de Ebuddy Vondelparkloop met een extra bijdrage voor het Fonds Gehandicapten Sport. Mijn vroegere collega zou vast en zeker hebben gezegd: ‘Nou, dat loopje kost je minstens 10 pilsjes.’ De Vondelparkloop staat bij mij vast op het programma. Al was het alleen al om het feit dat ik daar in de buurt geboren en grootgebracht ben. Met andere woorden een nostalgisch loopje.
Enfin, op zondag 15 januari gaan Cisca en ik vanaf het Centraal Station in Amsterdam te voet naar het wereldberoemde park. Gisteren heb ik m’n startnummer en chip bij Asics sport reeds opgehaald. Dus, ik kan meteen m’n warming-up doen. Cisca ontfermt zich over mijn rugzak met reservekleding. Als ik al m’n geplande oefeningen heb gedaan sta ik tien minuten voor aanvang van de wedstrijd ter hoogte van het gebouw van het voormalig Filmmuseum. Hier was vorig jaar de start van deze loop. Nu staat er maar een handjevol deelnemers. Twijfel alom. Een vraag bij een parcoursmedewerker geeft ons uitsluitsel en zekerheid. We moeten terug naar Stayokay, want daar is vandaag de start. Nu heb ik vele jaren aan deze loop meegedaan, maar elk jaar is de start ergens anders. De finishlocatie blijft wel op dezelfde plaats. Dat betekent dat de loop langer is dan vorig jaar.
In het park heerst altijd bedrijvigheid. Niet alleen de hondenbezitter, de slenteraar en degene die sportief z’n zondagse ommetje maakt is aanwezig, maar ook een groep hardlopers. Die laatste groep is behoorlijk groot en staat ongeduldig te trappelen nabij Stayokay in afwachting van het startschot. De gehele meute staat achter een lint opgesteld en dan valt plots het startschot. De gehele groep komt langzaam in beweging en dan is de tocht begonnen. Na ruim twee minuten betreed ik de startmat en ben op weg. Al spoedig loop ik samen met een voor mij bekende hardloper. Hij rent en ik probeer de snelwandeltechniek te beoefenen. Het gaat prima en samen voltooien we het eerste rondje van de drie stuks. Als wij ons tweede rondje ingaan worden we al gepasseerd door de koploper. Deze atleet loopt een eenzame race en ligt ver voor op de rest. Ook ons tweede rondje gaat na behoren. Ter hoogte van de Frederikstraat rijdt een gefrustreerde grijsaard op z'n fiets recht op me af. Waarschijnlijk is het Vondelpark van hem. Hij moet een hekel aan sporters hebben die daar maar rondjes rennen. Gelukkig komt het niet tot een aanraking, maar de man speelde wel enige ogenblikken met z’n voortanden. Althans als hij die nog bezit.
Ook het derde rondje gaat prima. Ik loop heerlijk op techniek en het is geen zwoegen. Neen, beslist niet. Tja, dat komt namelijk nog wel eens voor. Voor je het eigenlijk beseft is het laatste rondje ook al verleden tijd. Maar nog even aanzetten voor een eindsprint. Hier haal ik nog enkele hardlopers in en dan passeer ik de finishmat. Als ik het knopje van m’n stopwatch indruk klok ik mijn eindtijd op 1:03:42. Ach, eigenlijk niet slecht als je je bedenkt dat je niet geheel voluit bent gegaan en een blessureleed achter de rug hebt. Kortom ik voel me happy en wandel naar de speciaal ingerichte kleedkamer in Stayokay. Oké, zo kom je ook nog eens in een jeugdherberg.