Ik zit achter mijn vurenhouten bureau en heb een parkervulpen stevig tussen mijn duim en wijsvinger geklemd. De eerste regels van een nieuw verslag heb ik al aan het papier toevertrouwd. De secondewijzer van het bureauklokje tikt eentonig in de stille ruimte. Met een vaste regelmaat draait het zilverkleurig wijzertje rond tot in de oneindigheid. Nou ja, niet helemaal. In ieder geval zolang totdat de batterijen van het uurwerk leeg zijn. Maar dat kan wel heel lang duren. Regendruppels tikken tegen het venster. Het is hondenweer. Toch is er een positieve kant aan al die nattigheid. De sneeuw en het ijs smelten zienderogen. Nog even en de paden en wegen zijn weer schoon. Een aantal meeuwen vliegt driftig heen en weer. Dansend op de thermiek en zoekend naar een brokje voedsel.
Gisteren heb ik m’n traditionele rondje via Driemond en door het centrum van de rustieke stadjes Weesp en Muiden gedraaid. Soms was het oppassen voor verraderlijk gladde plekken. M’n snelheid was aardig. Niet te hard, maar zeker niet te langzaam. Althans dat maakte ik op uit de opmerkingen van sommige mensen. Neen, geen nare opmerkingen hoor! Het commentaar was meer aanmoedigend en positief prikkelend bedoeld. In Weesp heb ik mezelf verwend met een kopje koffie en een heerlijke Luikse wafel. Even genieten en de onderdanen laten rusten. Later op de dag werd ook het natuurgebied Diemerbos aangedaan. Gebaggerd door de sneeuw. Gewandeld over de loipe gemaakt door langlaufers. Heerlijk alleen. Geen mens was er in de directe omgeving te bekennen. Af en toe werd ik getrakteerd op een fikse sneeuwbui. Tevreden keerde ik huiswaarts en m’n natte schoenen kregen een oude krant als onderlegger.
Zaterdagmorgen staat er een wandeling vanuit Diemen, over een afstand van een halve marathon, op het programma. Lekker dichtbij huis. De start vindt plaats vanuit Verenigingsgebouw ‘De Schakel’ aan de Burg. Bickerstraat. De organisatie is in handen van de Personeelsvereniging van de ABN AMRO. De meeste deelnemers zijn werknemers en gepensioneerden van het bedrijf. Niet de zakkenvullers, die komen niet opdraven. Neen, die vinden duursport oninteressant. Er is namelijk geen rooie duit mee te verdienen. Wat je kan oplopen is pijnlijke voeten, meer niet! Ook zijn vrienden en bekenden van de bankmedewerkers welkom. Sinds drie dagen behoor ik tot de categorie gepensioneerden van het bedrijf. Hierbij sta ik wel op de onderste sport van de ladder. Een plaats waar ik wel een hele poos wil blijven staan.
Rond 09:00 uur arriveren de eerste wandelaars in het dorpshuis. De meeste daarvan zijn voor mij onbekend. Maar ach, je kan natuurlijk niet al je collega’s kennen, nietwaar? Vlak voor de start zijn er ongeveer 60 deelnemers aanwezig. Als iedereen een kopje koffie of thee heeft gekregen wordt de groep gesplitst. Een deel gaat beginnen aan de lange wandeling van ruim 21 km en de rest is geïnteresseerd in het locale ommetje dat bestaat uit twee tochten van amper 5 km. Als gids ga ik met de langere afstand mee en kan onderweg diverse wetenswaardigheden over de omgeving vertellen. Dat maakt de wandeling voor velen een stukje aantrekkelijker.
Om 10:30 uur verlaten we het pand en gaan op weg in de richting van het onverharde pad langs de spoorbaan, dat beter bekend staat als het AJAX-pad. Vroeger werden hier supporters van uitspelende voetbalverenigingen, door de Mobiele Eenheid naar het stadion De Meer begeleid. Een lange stoet wandelaars heeft nu hun plaats ingenomen. Ik voel me een begeleider van weleer, maar dan toch anders. De laaghangende mist heeft het uitzicht voor de mens tot het minimum beperkt. Nou en dat is klein hoor. We hebben hoop dat de nevel snel zal optrekken en dat we kunnen genieten van een heerlijk winterzonnetje. Ach, hoop doet leven, nietwaar?
Over de Velibor Vasovicbrug kruisen we de A10 Ringweg Oost en even later passeren we verschillende voetbalvelden en de atletiekbaan van AV’23. Ter hoogte van de Kruislaan sjokken we onder het gloednieuwe station Amsterdam-Science Park door, om tenslotte onze weg op de Oosterringdijk te vervolgen. De Nesciobrug lijkt van de aardbodem verdwenen. Op het water van het Amsterdam-Rijnkanaal hangt een dichte sluier van mist. Je ziet als het ware geen hand voor ogen. Ongeveer twintig meter voor de opgang van de brug ontwaren we dan toch de oeververbinding. De scheepvaart op het kanaal is in volle gang. Diverse vrachtschepen zijn op weg naar hun plaats van bestemming. Je hoort de motoren ronken. Prachtig toch!
Via de Diemerzeedijk wandelen we in de richting van de Energiecentrale. We hoopten op een prachtig uitzicht op stadsdeel Amsterdam-IJburg en de brug met de twee bogen, die in de volksmond de ‘beha’ wordt genoemd. Maar ja, je kan niet alles hebben. We blijven ons in een zeer beperkte wereld voortbewegen. Het heeft wel iets. Wat, weet ik niet, maar toch!
Om het de wandelaar ietsjes moeilijker te maken lopen we over de enige heuvel die de vroegere gifbelt rijk is. Er mag hier beslist niet gegraven worden, viervoeters moeten aan de lijn, omdat de dioxines zich nu goed ingepakt onder de grond bevinden. De controle op deze giftige organische verbindingen is heel streng. En dat is maar goed ook. Aan onze rechterzijde passeren we een rustiek haventje. De botenstalling is overvol. Logisch in dit jaargetijde. Het onverharde pad achter de Nuon-centrale is al weer enige jaren geasfalteerd en voor de fietser en wandelaar gemakkelijk begaanbaar. Plotseling staan we tegenover een bedrijventerrein. Verschillende ondernemingen hebben hier een vestiging. Zo ook Burger King, waar wij een kopje koffie drinken en de voeten even rust gunnen.
Na verloop van tijd gaan we gelaafd op pad. De inwendige mens is versterkt en iedereen heeft er weer zin in. Het lijkt er op dat we nu iets meer zicht hebben. De renovatie aan de Muiderbrug is bijna afgerond en er is ook een aparte brug voor fietsers en voetgangers aangelegd. Wij volgen het smalle pad langs de vaarweg en zetten koers naar de Muiderspoorbrug. Nabij het water is het uitzicht weer beperkt. Een eenzame visser heeft z’n hengel uitgegooid en wacht, en wacht, en wacht. Waarschijnlijk is het uitzicht voor de vissen ook beperkt. Ze willen niet bijten. Misschien zien ze de dobber en het stukje aas niet. Wie weet! Naast de spoorbrug is een pad voor de langzamere weggebruiker aangelegd. Via deze overbrugging komen we aan de overzijde van het water.
Daar is een ingang naar het Diemerbos. Een prachtig, redelijk jong natuurgebied. In dit bos leeft de ringslang, een albino reiger, de uil, het ijsvogeltje, de reebok en vele andere dieren. Dit gedeelte van het parcours is voor mij het ideale wandelgebied. De asfaltpaden laten we links liggen en we ploeteren over onverharde paden. We trotseren de modder en de smurrie van de gesmolten sneeuw. Van menigeen zijn de broekspijpen behoorlijk smerig, maar daar heeft een echte wandelaar maling aan. De wasmachine is daar weer goed voor.
Juist voorbij een hoogspanningsmast naderen we de A9. Deze snelweg deelt het bos in tweeën. Onder een viaduct bereiken we het volgend deel van het bos. Onlangs heeft natuurbeheer het Diemerbos een flinke opknapbeurt gegeven en de bospaden zijn nu beter beloopbaar. Voordat men er erg in heeft staan we op een groot parkeerterrein aan de Muiderstraatweg. Het parkeerterrein behoorde vroeger toe aan de snelweg van Amsterdam naar Amersfoort. Tegenover het industriegebied De Sniep verlaten we de Muiderstraatweg en wandelen over een onverhard pad van het PEN-bos en later langs het brede water van De Diem. Over een lange smalle voetbrug kruisen we de waterweg. De meerkoeten en eenden zwemmen gebroederlijk door elkaar.
Het pad is hier bijna onbegaanbaar vanwege smeltwater. Er staat een laagje water van ongeveer 5 centimeter op het pad. Ik ben aan het weifelen. Kan ik dit mijn collega’s eigenlijk wel aandoen. Of zal ik terugkeren om een ander pad te bewandelen. Als er geen aberratie verzwegen wordt, ga ik door en op m’n hakken doorkruis ik het water. Je kan je afvragen is dit nog wel leuk? Ja hoor, dit is echt leuk. Een doorgewinterde wandelaar mag hier namelijk beslist geen problemen mee hebben, maar toch hoor ik enig gemor in de groep. De spoorbaan bevindt zich op een steenworp afstand van ons. Het slecht begaanbare pad gaat over in een prachtig slingerend dijkje waarop zich een smal schelpenpad bevindt.
Aan het eind van het pad zien we aan onze linkerzijde de ijsbaan van Diemen. Het complex ligt er nu triest en verlaten bij. Bij een paar nachten van matige of strenge vorst kan het daar opeens een drukte van betekenis zijn. De schaatsen worden dan ondergebonden en Nederland is opeens actief. We vervolgen ons pad. Dan zijn we bijna aan het eind van de wandeling gekomen. Het lopen door duffe straten met rijen huizen en diverse flatgebouwen is verre van aantrekkelijk. Dus wordt er nog een ommetje gemaakt via de trimbaan, een pad langs een sloot en de eerder genoemde spoorbaan. Ter hoogte van NS-station Diemen is het eindpunt van de wandeling bereikt en we lopen langzaam terug naar Verenigingsgebouw ‘De Schakel’ in de Burg. Bickerstraat. Daar zijn de wandelaars van de korte route al lang binnen en opgefrist. De geur van warm eten komt ons tegemoet.
Het verzorgingsteam heeft een heerlijke boerenkoolmaaltijd klaargemaakt. Maar eerst een aperitiefje. Dat hebben we wel verdiend. Er wordt teruggeblikt op een mooie wandeldag. Men is tevreden. Sommige wandelaars praten liever over bankzaken of andere interessante onderwerpen. Deze jong gepensioneerde heeft daarentegen andere ideeën. Smakelijk eten.