Afgelopen vrijdag heb ik flink op tempo getraind om aanstaande zondag geen slecht figuur te slaan bij het Nederlands Kampioenschap snelwandelen over 20.000 meter op de baan bij a.v. Clytoneus. Dit betekent dat ik nu mijn onderdanen voel. Vaak wordt dat soort pijntjes afgedaan met spierpijn. En dat is nu ook het geval. Te weinig tempo gedraaid de laatste weken en dan moet je het bezuren. Om de benen soepel te houden en niet als een oude man door de straten van ons dorp te slenteren, gaan we vandaag op pad naar Geldermalsen. Een wandeling maken langs het kronkelende riviertje de Linge, met in de boomgaarden eindeloze appel- en perenbomen. Een weldaad voor het oog.
Het weer is prachtig. De weervoorspellers waren dan ook zeer positief voor het weekend. Volop zon en de temperatuur zal al snel naar de 25 graden klimmen. Wat wil men nog meer?
Over een hoge voetbrug verlaten we het perron van station Geldermalsen. Meteen zien we aan ons rechterzijde de grote veilinghallen van de fruithandel. Even later heerst er rust en we wandelen langs het pittoreske riviertje de Linge. We lopen in de richting van het plaatsje Deil. Enkele passanten zijn kerkgangers, die in meest zwarte kleding op weg zijn naar het godshuis. Het is wel een heidens contrast. De één uitgedost in een driedelig kostuum en de ander vlot en luchtig gekleed in korte broek en T-shirt. Toch klinkt er een vriendelijk ‘goeie morgen’, die door de ander positief wordt beantwoord.
In Deil worden we achterop gelopen door vier hardlopers. Ze hebben er zin in en zijn zeer luidruchtig. Dit komt omdat ze zojuist begonnen zijn met hun training en de vermoeidheid nog niet is opgetreden. Ook zij wensen ons een prettige dag toe. Een luxe jacht zoekt zijn weg door het water van de Linge. Het pleziervaartuig wordt gevolgd door een simpeler bootje, maar de snelheid is er niet minder om. Een visser zit in zijn sloep afgemeerd aan de wallenkant. In z’n handen heeft hij een hengel en staart alleen maar naar zijn dobber. Wat er om hem heen gebeurd, daar heeft hij geen oog voor. Helemaal niet. Het interesseert hem gewoonweg niet. Als het pleziervaartuig en het andere bootje is gepasseerd deint het vissersbootje mee op de golven. Even later is het opnieuw rustig en het water is weer tot een spiegel gevormd.
Ter hoogte van de stellingmolen De Vlinder verlaten we de Appeldijk. De molen staat hoog, omdat hij over de toppen van de bomen zo veel mogelijk wind moet kunnen vangen. Enkele kippen, een haan en een kalkoen blokkeren de weg. Een eenzame fietser stapt af en loopt behoedzaam om het pluimvee heen. De wieken van de molen staan in ruststand. De molenaar en zijn vrouw gaan op de sportieve toer. Even een rondje hardlopen. Via een asfaltweg bereiken we een alleraardigst fietspad midden door een boomgaard. De vruchten hangen er uitdagend bij, maar je mag er alleen maar naar kijken. De molenaar en zijn partner staan tegen een schrikhek rekoefeningen te doen. Als ik passeer roept de vrouw plotsklaps: ‘Bij de derde ontmoeting is het koffie, hè!’ ‘Natuurlijk, daar hou ik u aan,’ antwoord ik meteen. We passeren twee dames die in gezelschap van een zwarte labrador retriever ook een wandeling hier in de omtrek maken. Ze kwebbelen alsmaar en hebben mijns inziens weinig oog voor de omgeving. Toch groeten ze ons vriendelijk als wij hen voorbij lopen en keren daarna meteen terug in een heftige conversatie.
Het pad komt uit op de Appeldijk en slingert met het riviertje mee. We passeren het plaatsnaambord Enspijk. Precies hiervoor staat een ezel op het talud. De molenaar en zijn vrouw slaan een ander pad in. Dus, geen koffie voor ons. Althans nog niet.
Midden in het dorp Enspijk is de oeververbinding Enspijk-Mariënwaerdt. Als verwoed veerpontliefhebber wil ik het bootje op de gevoelige plaat vastleggen. Cisca blijft bij het begin van het grindpad staan en ik loop verder tot de waterkant. Daar neem ik twee foto’s van het scheepje. Een vrij varende motorpont voor fietsers en voetgangers. De veerponthouder is nog elders en het scheepje is momenteel niet in de vaart. Daarna keer ik terug naar de weg. Hier is Cisca in gesprek met een man. Midden op het erf voor de woning van de eigenaar. Zijn huis is niet in zo’n beste staat. De rietkap heeft zijn beste tijd gehad. Een groot zeil is over het dak getrokken om bij regen geen lekkage in het woonhuis te hebben. De man ziet me naderen en roept: ‘Hé, wil je koffie.’ ‘Graag - of u het nooit zou vragen,’ antwoord ik. ‘Neem plaats. Dan heb ik zo een verse bak voor je,’ gaat hij verder. Even later genieten we van een heerlijk kopje koffie. Om de gastvrijheid nog eens te onderstrepen biedt hij ons een plak cake aan. En je mag dit ook een flinke plak noemen, hoor! Dan komen de twee dames en de hond het erf oplopen. Ook zij hebben trek in koffie en denken met een horeca-uitbater van doen te hebben. Beide dames worden eveneens vriendelijk ontvangen en krijgen ook een kop koffie met zo’n dikke plak cake. De eigenaar roept me binnen en laat zijn huis zien. ‘Weet je wat dat is,’ en hij wijst op een houten deur. ‘Ja, een bedstee,’ antwoord ik. ‘Doe één van de deuren maar eens open,’ roept hij enthousiast. Op zijn verzoek trek ik een deur van de bedstee open en tref daar een prachtige sauna aan. Geweldig! U bent een echte levensgenieter, nietwaar! De man lacht. Hij straalt van oor tot oor. We blijven nog even zitten op het terras en gaan dan toch maar op stap. Doen we dat niet, dan komt er niets meer van.
Midden in het dorp keren we de Linge de rug toe en wandelen over een onverhard pad. Het pad komt uit bij de A2. Over een brug kruisen we het water. We zien dat hier een opstapplaats voor kanovaarders is. Aan de andere kant van de autoweg wandelen we het plaatsje Beesd binnen. De terrasjes van de horeca staan er uitdagend bij, maar ja, we hebben de koffie al gehad. Dus, gaan we meteen verder met onze wandeling. Over de Notendijk, aan de noordzijde van de Linge, wandelen we terug in de richting van Geldermalsen.
De Notendijk gaat over in een onverhard pad en weldra wandelen we over de paden van de Heerlijkheid Mariënwaerdt. Het landhuis en de aangrenzende boerderijen zien er netjes uit. Via een graspad komen we uit bij de spoorbaan Geldermalsen-Gorinchem. Bij gemaal De Neust wandelen we over de Lingedijk naar het plaatsje Tricht. Vandaar steken we het riviertje over en hebben het eind van de route bereikt. De wandeling eindigt bij het station en een fantastische wandeling is weer verleden tijd. O ja, die spierpijn. Neen, die voel ik niet meer.