De Middenmeerloop behoort met nog 7 andere runs tot het loopcircuit van het Rondje Mokum. Dit jaar is de weersvoorspelling goed te noemen en zeker als je bedenkt dat we ons al in de herfstperiode bevinden. Omstreeks 11:30 uur wordt het startsein van de wedstrijd gegeven en een flink aantal atleten stormt weg. Zelf bevind ik me achter in het deelnemersveld, omdat ik deze tocht snelwandelend wil afleggen. Eigenlijk dacht ik dat ik vandaag de hekkensluiter ben, daar ik de laatste tijd veel op pad was en de boog kan niet altijd gespannen staan. Dus, lekker ontspannen lopen en niet naar het uurwerk kijken is mijn parool.
Aan het eind van het Middenmeerpad draaien we de Kruislaan op in de richting van het viaduct van de spoorbaan. Hier kijk ik even om en constateer dat ik nog 3 personen achter me heb. Zou het me dan toch niet lukken om als laatste te eindigen. Robin Willems had me voor de start al verzekerd dat me dat zeker niet zal lukken. Het zou voor de slotfietser een gemakkelijk herkenbaar iemand zijn. Althans gezien het voortbewegen. Dan slaan we rechtsaf de Oosterringdijk op en zo nu en dan passeer ik weer een atleet. Het gaat lekker en je voelt geen zuchtje wind. Via het woonwagenkampje komen we bij de Westelijke Merwedekanaaldijk. Het is zondag en dat is merkbaar aan de beroepsscheepvaart. Weinig of geen grote vrachtschepen die op of aanvaren. Wel is er een passagiersschip onderweg met een voor mij onbekende bestemming.
Inmiddels komen de eerste lopers weer aanzetten. Hé, de route is anders dan voorgaande edities. Leuk, en ik moet opletten waar de afslag is. Als we het laatste flatgebouw aan de waterweg achter ons hebben, slaan we rechtsaf een groengebied in. Dit jaar laten we het bruggetje in de richting van Diemen rechts liggen en we maken een slinger en komen terug bij de Kanaaldijk. Nu moeten we dezelfde weg terug zoals we gekomen zijn. Ook blijkt er nu toch wind te staan. Logisch, want in eerste instantie hadden we die in de rug. En dat hadden de meeste van ons niet gevoeld. Ontspannen blijf ik doorgaan. Een hardloopster vindt het niet leuk om door mij gepasseerd te worden. Iedere keer als ik bijna naast haar loop, gaat ze versnellen. Dat is niet zo slim, want je loopt je zo helemaal kapot. Voor mij wordt het een spelletje. Cisca is bang dat ik toch te snel ga. Maar ik stel haar gerust dat ik niet aan tempoversnellingen doe.
Op iedere afslag staat een medewerker of medewerkster van AV’23 en foutief lopen is onmogelijk. Zeker niet voor mij, want het is mijn trainingscircuit en ik herken ieder stukje asfalt of boom. Dan draaien we weer terug naar de Oosterringdijk. Ik spoor enkele hardlopers aan om niet af te zakken en het tempo te blijven vasthouden. Bij de één helpt het, maar voor de ander is het onmogelijk. Dan is de laatste kilometer aangebroken. Via het Middenmeerpad keren we terug naar de atletiekbaan. De speaker hoor ik al van verre. Hij maakt het interessant voor de toeschouwers. Voor je er erg in hebt snel ik de atletiekbaan op en de Middenmeerloop is voor mij verleden tijd.
Langs deze weg bedank ik iedereen die dit loopevenement tot een succes heeft gemaakt. De medewerk(st)ers zijn nog wel even in de weer, omdat al het materiaal weer afgebouwd en opgeruimd moet worden. En dat is meestal niet de leukste klus.