In de statuten van s.v. De L.A.T. lees ik onder artikel 2 Doel, dat onze vereniging ten doel heeft: A. het beoefenen en het bevorderen van de wandelsport in het algemeen, in de ruimste zin van het woord; B. het beoefenen en het bevorderen van de lange-afstand-wandelsport en de prestatie-wandelsport in het bijzonder; C het beoefenen en het bevorderen van de atletiek in het algemeen, in de ruimste zin van het woord en D. het beoefenen en het bevorderen van het wedstrijdwandelen en cross country wedstrijden in het bijzonder.
Nou, komend jaar doe ik veertig jaar aan wandelingen mee bij s.v. De L.A.T.. Van een dagwandeling tot super lange afstandswandelingen en van prestatietochten tot wedstrijden, maar cross country wedstrijden. Neen, daar is de laatste vier decennia niets aan gedaan. Althans zover ik mij herinner.
Al weer heel wat jaren doe ik mee aan de wedstrijdsport. Vaak zijn dat dezelfde evenementen en ook dezelfde rondjes en natuurlijk dezelfde afstanden. Om weer eens wat anders in het leven te doen ga ik met mijn clubmaat Martijn Biesmans, een zeer getalenteerde hardloper, naar een cross country wedstrijd. We hebben gekozen voor de 62e Maple Leaf Cross in de bossen rond Hilversum. De organisatie doet dit evenement al veel jaren en dan moet deze cross country wedstrijd wel goed zijn. Anders hou je het geen 62 keer vol, toch?
Enfin, Martijn gaat om een goede tijd op de klok te zetten en ik wil gewoon meedraven en de wedstrijd goed beëindigen. Niet op de laatste plaats finishen, maar in de kopgroep bivakkeren behoeft ook niet.
Het is de eerste dag in de maand november en de weersvoorspelling is droevig. Flinke wind en regen is het parool. Ja, heel veel regen! Ach, eens moet de herfst in ons land aanbreken. De bomen verliezen door deze weerselementen hun kleurrijke bladeren. Een prachtig heugaveldtapijt ligt dan in de bossen. Ook een mooi panorama. Om 14:00 uur staat onze race gepland. De wedstrijdlopers en de kinderloop zijn dan al gehouden. Nog steeds is het droog, maar de donkere wolken voorspellen niet veel goeds. Martijn staat helemaal voorin bij de kopgroep. Ikzelf daarentegen zoek een plaatsje in het achterveld. Als het startschot is gevallen is de meute in beweging. Tussen de schare lopers draaf ik mee. Neen, dit keer niet snelwandelend, maar gewoon hardlopen, hollen, rennen, snellen of draven. Welk etiketje je er maar aanhangt. Toch was mijn bescheiden startopstelling niet bijster goed ingeschat. Ik moet mijn tempo terugnemen vanwege de lagere snelheid van m’n voorgangers. Deze meute bezet het gehele pad. Toch is het niet verstandig om aan de zijkanten van het pad in te halen. Daar liggen boomstronken en andere obstakels verscholen onder een deken van bladeren.
Langzaam kan ik me naar voren werken. We kruisen achtereenvolgens twee brugjes. Eentje over stilstaand water en de ander over een prutsloot. Het laatste meurt bij het leven en ik ben blij dat dat van korte duur is. Dan komt het ware gezicht van een cross naar voren. We moeten door een strook mulzand ploeteren. Dit gaat redelijk goed, maar het laatste stukje loopt ietsjes omhoog. Het lijkt even of ik stil sta, een sur place, maar m’n snelheid zorgt ervoor dat ik doorloop. Vredig ligt een meertje aan onze zijde. Via een ruime bocht keren we terug en we moeten een hoge heuvel beklimmen. Tjonge, dat is niet mis. Toch kom ik, net als iedereen, boven. En ik word niet gepasseerd. Dat is een prettig gevoel. Aan de andere kant van de heuvel mogen we naar beneden. Hier moet men oppassen voor de houten bielsen die in de afdaling zijn gelegd. Sommige zijn vermolmd en half afgebrokkeld. Even later mogen we een tweede heuveltje op. Deze is niet zo hoog als de eerste, maar wel een kuitenbijtertje.
Op een gegeven moment sla ik met mijn rechtervoet dubbel. Een korte pijnscheut schiet door mijn enkel. Goh, dat voel je. Gelukkig loop ik hierdoor geen blessure op, maar er speelt wel even iets door mijn hoofd. M’n ingezette tempo laat ik hierdoor niet verslappen. Maarrr, ik ben opeens meer alert voor boomstronken en andere ongeregeldheden op het pad. Nog een flinke lus en we zijn weer terug bij de startstreep. De eerste ronde zit er op. Drie redelijk zware kilometers. Met een goed gevoel ga ik de tweede ronde in. Het deelnemersveld is helemaal uit elkaar getrokken. En ik heb genoeg plaats om me voort te bewegen. De prutsloot stinkt nog steeds. En de hoge heuvel lijkt iets hoger dan die van de eerste ronde. Het gaat lekker en voordat je het weet ben je alweer op weg naar de finishstreep. Hier staan Cisca en Martijn mij op te wachten. Martijn heeft goed gepresteerd en ik mag met een tijd van 32:30,85 ook niet ontevreden zijn.
Als ik een schoon tenue uit mijn rugzak haal breekt de hel los. Pluvius heeft de sluizen opengezet. Het regent dat het giet en dat zal voorlopig nog wel even voortduren. Met een flesje water in de hand en een reflectieband als herinnering, keren we huiswaarts. Het was een leuke cross country wedstrijd en ik zal zeker in de nabije toekomst eens in een boekje loeren voor een volgend wedstrijdje.