Het jaar is al een aantal dagen oud, maar de winter weet nog steeds van geen wijken. Het is koud. Soms zelfs gemeen koud en er valt veel sneeuw. Meestal in de avond of in de nachtelijke uren. Op bepaalde plaatsen komt zoveel neerslag naar beneden dat het Openbaar Vervoer niet meer kan rijden. De wegen zijn glad. Spek glad! Het verkeer is in sommige districten helemaal ontregeld. Hoe dan ook, het zijn niet de allerbeste ingrediënten om op ’s Heren wegen, een flink aantal kilometers, te voet, af te leggen. Toch mogen wij rond Amsterdam niet klagen. Eigenlijk rollen we er tot op heden nog redelijk goed door. Tenminste als je het vergelijkt met de noordelijke provincies van ons land.
Vandaag is het woensdag, onze trainingsdag. De atletiekbaan ligt nog helemaal ingepakt in een wit laken. Het mooie is er wel af, omdat menigeen de baan heeft betreden. Wellicht door de atleten die de conditie op peil houden of door diegene die de overtollige kilootjes, opgedaan tijdens de feestdagen, er vanaf willen lopen. Of zijn het toch de personen die plotsklaps met goede voornemens rondlopen? De sporters voor een paar weken. Rond tien uur ontmoet ik Rietje Dijkman. We kijken elkaar aan en dan naar de baan. We schieten allebei in de lach, want we hebben dezelfde gedachten. Eigenlijk absurd om te lopen. Maar ach, we weten het. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan! We kiezen voor een duurloopje. Een slordige tien kilometer. Vandaag lopen we het bekende rondje in tegengestelde richting. Dan zie je de omgeving weer eens anders. Nou ja, het verveelt in ieder geval niet. Sander is bezig met het bouwen van een iglo. Althans zo lijkt het. Als ik hem een goed en sportief jaar toewens, blijkt hij een put in de sneeuw te graven, dit om zijn werpoefeningen alsnog uit te oefenen. Tja, weer of geen weer, ook hij gaat altijd door.
We verlaten de atletiekbaan en slaan direct linksaf op de Radioweg. Niet veel later mogen we op hoogte stage. Dit keer is het de Velibor Vasovicbrug over de A10, Ringweg Oost. Het is even aanzetten, maar dan heb je het ook weer gehad. Via Diemen komen we bij de IJsbaan. De IJsbaan is klaar voor gebruik. Het koek- en zopiegebouwtje is ook ingericht. Nu nog de schaatsers. Hier nemen we het smalle onverharde pad in de richting van de spoorbaan. Ter hoogte van de spoorbaan wordt het pad smaller. Er is geen sterveling te vinden. Rietje en ik schijnen alleen op de wereld te zijn. Zo lijkt het. We hebben een groots uitzicht op de Diem. In de verte ligt een aantal woonboten. Het water is bevroren, een prachtige ijsvloer. Maar zeer onbetrouwbaar. Bij een lange loopbrug is een groot wak. Meerkoeten en eenden zwemmen gebroederlijk door elkaar. Ook flink wat meeuwen hebben er een rustplaats gevonden. De meeste daarvan staan op het ijs, vlakbij het wak. We nemen de lange smalle loopbrug als een horde. Een, twee, drie, hupsakee en we bestijgen de acht treden. Even later staan we aan de overkant. Daar kunnen we onze weg vervolgen. Dan kruisen we de spoorbaan door een tunneltje.
De landerijen zijn wit. De gure wind snijdt in ons gezicht. Het doet zelfs pijn. Maar ja, we moesten toch zonodig! Op ongeveer honderd meter afstand zien we twee schepen recht voor ons. Het lijkt wel of ze ons pad kruisen. We naderen het Amsterdam-Rijnkanaal. De scheepvaart is in volle gang. Het is dan ook een werkdag. Aan de overkant van het kanaal ligt de Diemerzeedijk en daarachter ontwaren we de huizen van stadsdeel IJburg. Nu komen we af en toe een hardloper tegen. We zijn dus niet de enigen op pad. Bij de Ouddiemerlaan verlaten we het kanaal en nemen de oude landweg. De boerderij die door Rembrandt is getekend blijft een prachtig object. De aanbouw is afschuwelijk en devalueert het bouwwerk. Hoe kan een architect zoiets ontwerpen. Och, met een flinke slok op, kan ik dat namelijk ook. Even later passeren we de spoorlijn van Amsterdam naar het Gooi. Via het AJAX-pad keren we terug naar de Chris Bergeratletiekbaan. Nog eenmaal aanzetten over de brug van de rondweg en de klus is geklaard. Sander is nog steeds bezig met zijn trainingsactiviteiten. Ook hij kan er geen genoeg van krijgen.
De eerste kilometers van dit jaar staan op de teller. Tevens wens ik iedereen een goed, gezond en sportief 2010 toe.