Op donderdagavond 10 juni ’10 organiseerde de huisartsengroep Diemen-Duivendrecht een hardloopwedstrijd over 2½, 5 en 10 km. Deze 3e Diemer Trimloop stond wederom in het kader van: ‘Bewegen is gezond! Doe mee!’ Nieuw was een wandeltocht over 4 km, waarbij de paden en wegen in Diemen-Zuid werden betreden.
Evenals voorgaande jaren nam ik deel aan dit evenement. Niet als hardloper, maar als snelwandelaar. Normaliter kies ik altijd voor de langste afstand. Aangezien ik aanstaande zondag wil deelnemen aan het Nederlands Kampioenschap snelwandelen voor Masters in Oosterhout, koos ik voorzichtigheidshalve voor de 5 km en liet de langere afstand aan mijn neus voorbijgaan. Ik beschouwde deze loop als een training om de beenspieren soepel te houden en beslist niet om te forceren. Enfin, mijn motto was dan ook ‘lopen met de rem er op’. Dat is altijd heel makkelijk gezegd, maar in de praktijk moeilijk uitvoerbaar. Met name op het moment dat je in het deelnemersveld staat en het startschot valt. Je ziet dan iedereen er als een speer van doorgaan. Juist dan moet je je bedenken: ‘Ga maar, ik kom wel’. Geen gekke fratsen uithalen en zorgen dat je geen hamstringblessure oploopt.
Oké, even voor 19:00 uur deed een bescheiden aantal hardlopers mee aan de altijd belangrijke warming-up onder leiding van Bart Schweitzer. Gezamenlijk werden rek- en strekoefeningen uitgevoerd en niet veel later stond de groep opgesteld voor de loop over respectievelijk 2½, 5 en 10 km. Bewust ging ik helemaal achteraan staan. Een plaats waarbij een snelle tijd op voorhand niet haalbaar was.
Het weer was voor een loopje perfect. Er was juist een regenbui gevallen die geleidelijk was overgegaan in een miezelbui. Wel was het ietwat broeierig en de temperatuur schommelde rond de 23 graden.
Na het startsein ging ieder er snel vandoor. Zoals verwacht ging het meteen rap en ik liet me heerlijk afzakken. Maar eigenlijk niet zoals ik het wilde. Als snel was het deelnemersveld geheel uit elkaar getrokken. Na ruim één kilometer had ik een hardloopster en een andere hardloper op sleeptouw. In een gelijkmatig tempo snelden we over de voet- en fietspaden in Diemen-Zuid. Het parcours was geheel autovrij met een oversteek bij een busbaan en een kruising met een verkeersweg. Bij die laatste oversteek gedroegen de automobilisten zich zeer gedisciplineerd en verleenden voorrang aan de atleten. Keurig hoor!
Na 2½ km kwamen we weer terug bij het startpunt, gelegen tegenover het Café-Restaurant ‘Het Wapen van Diemen”, waar een rondje was afgelegd. De dame die met ons meeliep ging hier over de eindstreep. Wij draaiden om een pylon heen en gingen op weg voor de tweede ronde. Het uurwerk gaf een tijd van 14:23 aan. Oef, dat is veel te snel dacht ik bij mezelf.
Dus werd het tempo een tikkeltje teruggenomen. Het ging in ieder geval lekker en de beenspieren voelden goed aan. Wel speelde de wedstrijd van zondag steeds door mijn hoofd. Geen blessures en andere ongemakken oplopen was mijn doel. Niet veel later moest de hardloper een gaatje laten vallen. Bij bochten wees ik hem de ideale lijn, maar toch was het ingezette tempo te snel voor hem. Nou ja, dan ga je alleen door. Ik genoot met volle teugen van het loopje. Voor de tweede keer kruisten we de busbaan. En weer geen autobus te bekennen. Bij het keerpunt ter hoogte van een bedrijventerrein was het even afremmen, draaien en versnellen. Het metro-emplacement werd gepasseerd en er was nog een lange weg te gaan. Zo af en toe loerde ik op mijn horloge en de tijd was naar m’n zin. Bij de oversteek van de verkeersweg kregen we wederom voorrang van de automobilisten. Nu nog een bochtje en de tocht was voorbij. In een vast tempo stoof ik op de eindstreep af en de klok noteerde een eindtijd van 29:18. Eigenlijk veel te snel, maar het ging lekker en zoals ik wilde geen enkel ongemak opgelopen. Kortom, het was een prettig evenement waarbij een goed gevoel aan overgehouden is.