De Vierdaagse van Nijmegen is weer voorbij; het nieuwe cijfertje is weer op de medaille gegespt. Kortom, het was weer een energiek en hectisch wandelfestijn. Nu willen we de drukte van de afgelopen weken even wegstoppen. Niet meer denken aan die rumoerige bende, die vier dagen over de paden en wegen rond de oudste stad van Nederland heeft gewandeld. Vaak zingend en lallend om de pijn in de onderdanen te vergeten. Juist, die mensen, die na vier dagen van succesvol wandelen hun felbegeerde medaille of kruisje bij het organisatieteam mochten ophalen, hebben het toch gefikst. Jawel, een Koninklijke onderscheiding nota bene! Ook niet meer denken aan die aardige mensen, die met een overdosis aan alcohol in het bloed en bijzonder luidruchtig de stroom wandelaars aan het aanmoedigen was.
Neen, dat niet. Weer heerlijk met z’n tweeën over de uitgestrekte wegen wandelen. Weg uit die jakkerende wereld. Waar kan je beter tot rust komen en genieten van de kostelijke stilte. Van de prachtige grote statige boerderijen, met die oneindige graan-, aardappel- en maïsvelden. Een weidse blik, die telkens weer een ander wolkendek als decor heeft. En waarbij die blik zo nu en dan wordt onderbroken door slap hangende hoogspanningskabels en om de zoveel meter een torenhoge hoogspanningsmast. Ja, dat kan alleen in Noordoost Groningen. En als toetje een verfrissende duik in het bronnenbad van kuuroord Fontana Nieuweschans. Noem dit gerust ‘afkicken’. Gericht afkicken, het is een gezonde therapie, dat kan ik u verzekeren. Echt waar!
Het oude garnizoensdorp Nieuweschans is ontstaan om het Reiderland te beschermen tegen invallen van troepen van vreemde legers. Lange tijd stond het dorp bekend als douanepost. Maar ja, dat is al weer jaren geleden. Het dorp heeft het garnizoenskarakter van weleer behouden en dat komt tot uitdrukking in de vele oude gebouwen die de plaats nog rijk is.
Op het verlaten station wachten wij op het boemeltje naar Groningen. Precies volgens schema, anders lijkt het me niet mogelijk, verlaat de machinist van Arriva het beginpunt. Even een koortsachtig moment in een overigens rustige wereld. Twee haltes verder stappen wij uit en lopen over het perron van de plaats Scheemda. Meteen beginnen wij met onze wandeling. De kilometers die wij hebben te gaan zijn op dit moment nog niet bekend. Wel heb ik een grove schatting aan de hand van oude topografische kaarten en een berekening middels een module op internet gemaakt.
Ons doel is om de Blauwestad te bezichtigen. Een project dat onlangs, gedeeltelijk is opgeleverd en veel in het nieuws is. De oplevering is niet succesvol. Althans als we de berichten mogen geloven. Maar goed, de kredietcrisis zat de aannemer natuurlijk niet mee!
De Blauwestad is een nieuw dorp in een waterrijk gebied. Om dat laatste te creëren is een deel van het polderland teruggegeven aan het water. Een meer met de grootte van 1200 voetbalvelden. Niet mis! Er staan prachtige huizen in een werkelijk schitterende omgeving. Maar ja, wie wil dat kopen? Wie kan dat kopen en heeft de pecunia?
Enfin, in eerste instantie wandelen we in noordelijke richting. Daarbij passeren we het Winschoterdiep, een brede vaarweg. Het is zwaar bewolkt en de weerman heeft gisterenavond langdurig regen voorspeld. Maar vooralsnog is het droog. Misschien valt het toch allemaal wel mee. Scheemda is een interessant dorp en heeft een aardige dorpskern. Aan de overzijde van het Winschoterdiep ligt de plaats Heiligerlee. Bij velen zal nu wel een lampje gaan branden. Het dorp is beroemd geworden vanwege de eerste zege in de Tachtigjarige Oorlog. Jazeker, we moeten teruggaan naar 1568. Om precies te zijn naar 23 mei 1568. Eén van de broers van prins Willem van Oranje, graaf Adolf van Nassau, is in die slag gesneuveld. We weten het nog als de dag van gisteren!
Als we via een tunneltje de autosnelweg A7 hebben gekruist wandelen we in het Midwolderbos. Het ruikt er lekker fris en we laten ons door de natuur verrassen. Ook die heeft een lastige kant, want ik word viermaal door een mug geprikt. De resultaten op mijn armen en benen zijn vrijwel direct zichtbaar.
Over een oeroude weg staan we plotseling aan de rand van het Oldambtmeer. Een waterpartij dat zich uitstrekt van Midwolda en Oostwold aan de noordzijde tot Winschoten aan de zuidkant. Het is een prachtig watersport- en recreatiegebied. Oké, de bungalows zijn dan niet verkocht zoals men had gepland. Maar toch!
Wellicht waren de verwachtingen bij de provincie en de projectontwikkelaar te hoog. Men gokte er op dat welgestelde mensen uit het Westen daar hun tweede huis lieten bouwen. Alleen die kwamen niet in groten getale. Nu is de bouw en de aanleg van wegen en paden stopgezet. ‘Kredietcrisis’ is het moderne woord. Natuurlijk dat is heel gemakkelijk.
We volgen het onlangs aangelegde fietspad langs het water. In de omgeving van Midwolda en Oostwold is een jachthaven en een strand aangelegd met alle voorzieningen voor waterrecreatie en toerisme. Het sanitair is daarbij niet vergeten. Er wordt door de watersporter naar hartelust gesurfd, maar ook de kitesurfer is actief.
Via een gloednieuwe fietsbrug komen we in de buurtschap Ekamp. Mijn topografische kaart is vrijwel nutteloos. Boerderijen en wegen die er op aangegeven staan zijn in het veld allemaal verdwenen. Nu staan er schitterende huizen op een schiereiland in het meer. Gezamenlijk draagt dit dorp de naam Blauwestad. Een huis, en dan heb je wel een optrek van heb ik jou daar, draagt een prijskaartje met zes nullen. Nou ja, dan is het toch begrijpelijk dat mensen niet in de rij staan voor zo’n koopje. Kredietcrisis? Welnee, mogelijk opgefokte grondprijzen! Lees het boek ‘De Vastgoedfraude, miljoenenzwendel aan de top van het Nederlandse bedrijfsleven’ geschreven door Vasco van der Boon & Gerben van der Marel maar. Een eenvoudige truc en vrijwel oncontroleerbaar.
Juist voor de buurtschap Oostereinde, even ten noordoosten van Winschoten, wandelen over een nieuw fietspad door een recreatiegebied. Het slingerende pad komt uit bij het Reiderdiep. Hier stopt het pad en we staan op een soort wad. Op veertig meter afstand bevindt zich een aanlegsteiger. Een aanlegsteiger van een zelfbedieningskabelveerpont. De steiger staat midden in het water en is onbereikbaar voor een voetganger of wielrijder. Nu worden we daadwerkelijk geconfronteerd met het feit dat het gehele project is stilgelegd. Er wordt niet meer gewerkt. Het geld is op. Basta!
Teleurgesteld moeten we dezelfde weg terug. Een niet voorziene wandeling van enkele kilometers extra. Tot overmaat van ramp begint het te regenen. Eigenlijk kon dit niet uitblijven. Naast een stoomgemaal bevindt zich zo’n statige Groningse boerderij. Voor ons een gelukje, want de boerderij is omgebouwd tot een Hotel-Restaurant. We hebben er een halve marathonafstand opzitten en onze onderdanen willen wel even rust hebben.
Wanneer het vochtgehalte op peil is gebracht en de voeten de nodige rust hebben gehad, gaan we weer op pad. Een ANWB-bordje geeft aan dat we nog 12 km hebben te gaan. Toch wil ik nog even kijken bij de aanlegsteiger, maar nu aan de andere kant van het water. Een smal betonpad brengt ons bij de waterkant. Cisca neemt hier een hertje waar. Het dier houdt zich op midden in een korenveld. Zijn kop steekt net boven het wuivend koren uit. Een leuk plaatje.
De veerpont, Pont van Aart, ligt met een ketting aan de steiger vastgesnoerd. Zowel de steigers als de veerpont zijn gloednieuw. Meer dan een proefvaart zal het pontje niet maken of er moet een financiële injectie komen om het recreatiegebied te voltooien. Daarna keren we terug naar de Hoofdstraat en wandelen in de richting van de plaats Beerta. De regen komt nu met bakken uit de lucht. We hebben lang gewacht, maar nu moeten de regenjassen toch aan. Doen we dit niet, dan hoeft het niet meer. De rugzak wordt voor even op het wegdek geplaatst en na wat gerommel hebben we onze regenkleding te pakken. Een groepje Deense wielrijders doet dezelfde handeling. Zij maken een fietstocht van Copenhagen naar Normandië. Daarna fietsen ze verder naar Parijs om het vliegtuig terug naar huis te nemen. We kunnen deze mensen van harte welkom in Nederland heten, omdat zij kort geleden de Nederlands-Duitse grens zijn gepasseerd.
Via de plaats Beerta en de buurtschap Nieuw-Beerta marcheren we naar Bad-Nieuweschans. Achter de korenvelden rijdt de stoptrein in de richting van Groningen. Het treinstel kruipt als een worm door het vlakke landschap. We passeren het plaatsnaambord van Nieuweschans waaraan ook de naam BAD is toegevoegd en eindigen onze wandeling bij Kuuroord Fontana-Nieuweschans. De teller komt precies op 35 km. Niet slecht, maar wel 10 km langer dan gepland. Niet veel later liggen we in het zoute water van het fluor- en jodiumhoudend thermaalbad. Heerlijk! Wel doen de schuurplekken op mijn heupen, ontstaan door het dragen van mijn rugzak, even pijn. Maar dan. Ja dan, is het alleen maar genieten van de bubbels en de waterstralen die de beenspieren een massage geeft. Na het thermaalbad, waar je slechts een half uur mag vertoeven, wordt een sauna en vervolgens een infraroodsauna genomen. Met als gevolg: we zijn helemaal onthaast.