De wedstrijd start in de tuin van het gebouwencomplex en het parcours leidt de deelnemers onder andere door de parkeergarages, klinieken, poliklinieken, wachtruimtes en het faculteitsgebouw van het Medisch Centrum. Een klein gedeelte van het 5 km lange traject wordt in de buitenlucht afgelegd. Daarna is het zwenken en manoeuvreren door de smalle gangen en het trappenhuis. Een niet alledaags parcours dus! Maar wel een unieke en schitterende ervaring, die ze je na afloop niet meer kunnen afnemen.
Rond 09:30 arriveren Cisca en ik in de foyer van het Medisch Centrum waar de startnummers door een vrijwilligster aan de atleten worden uitgereikt. Onder het genot van een kopje koffie wordt de wachttijd tot het startschot van de eerste wedstrijd doorgebracht. Er heerst een gezellige sfeer in de wachtruimte en we ontmoeten verschillende bekende lopers. Ook treffen we weer de bekende gezichten van de voorgaande edities aan. Dit jaar zijn Huib en Jaap van Broekhoven van de partij en zij willen, na ettelijke spannende verhalen, deze run ook eens ervaren. Maximaal kunnen 900 hardlopers en hardloopsters aan deze wedstrijd meedoen verdeeld over twee series.
Na de kinderrun wordt de eerste wedstrijd voor senioren en masters gehouden. Het startschot van die wedstrijd valt precies om 11:00 uur. Onder leiding van een trainster wordt de broodnodige warming-up gedaan. Uit een geluidsinstallatie schalt opzwepende muziek, dit om de lopers tot oefeningen te activeren. Het begint te regenen en er staat een fikse wind. De lage temperatuur maakt het ijzig koud. Dan verplaatsen de deelnemers zich naar de startstreep. Helemaal vooraan staat een aantal atleten die de wedstrijd op hun naam willen schrijven. Het is maar een handjevol. Voor de meeste deelnemers staat het plezier van het meedoen voorop, zij willen genieten van de aparte ambiance.
Enfin, wij houden eveneens de Olympische slogan "meedoen is belangrijker dan winnen" hoog en gaan daarom helemaal achter in het deelnemersveld staan. Vanwege de scherpe bochten, de ontelbare traptreden, het smalle gangenstelsel heeft een ongelukje al gauw plaatsgevonden. Onze leus is "beter lopen dan liggen in het hospitaal", alhoewel een brancard redelijk snel bij de hand is, en natuurlijk de eindstreep bereiken. Dat is namelijk het ultieme doel van iedere sporter.
Na een schel fluitsignaal zet de meute zich in beweging. Achteraan doe ik samen met Huib en Jaap vanzelfsprekend mee. De beenspieren zijn nog wat onwennig. Ik voel dat ik afgelopen zondag de marathon van Amsterdam gelopen heb. Ondanks het feit dat ik dinsdag en woensdag, op ontspannen wijze, twee fitnesstrainingen heb gedaan, is de vermoeidheid nog niet helemaal uit het lijf.
Meteen na de start draaien we de botanische tuin in. Over slingerende paden worden de eerste meters afgelegd. De paden zijn smal en een paar keer staan we zelfs stil. Filevorming, maar dan voor hardlopers. Jazeker, ook dat is mogelijk! Toch is het leuk en ik geniet nu al met volle teugen. Zoals men altijd van een file gewend is, lost die ook weer op en de meute komt weer in beweging. Na de tuinpaden steken we de Van der Boechorststraat over en even later doemt het eerste trappenhuis voor ons op. Vervolgens rennen we door de parkeergarage. Kris kras, bijna over iedere parkeerplek. Via het gangenstelsel in de kelderruimte, door smalle gangen in het gebouwencomplex, langs poliklinieken en wachtruimten komen we weer bij een parkeergarage. Nu staan we voor de tweede keer in de tuin en de eerste 5 km zijn afgelegd. De meeste hardlopers zijn op weg naar de eindstreep. Andere lopers gaan op weg voor hun tweede rondje. Huib, Jaap en ik lopen nog steeds bij elkaar. Het gaat goed. Ons eerste rondje is geklokt in 27:35 inclusief het stilstaan in de file.
Wederom draven we over hetzelfde parcours. De trappen, het wenden en keren eisten hun tol, maar we blijven ongestoord doorgaan. Huib heeft een paar meter voorsprong op mij en langzaam bouwt hij die voorsprong uit. Jaap maakt zo nu en dan foto's van deze aparte run. Dat kost wel seconden. Maar plezier staat voorop. En diverse leuke opnames zorgen ook weer voor napret.
De route is prima gemarkeerd. Op gevaarlijke punten en bij de trappenhuizen worden de lopers door medewerkers hierop gewezen. Dan huppelt Huib het laatste trapje af en maakt meteen een scherpe bocht. Hij hoort 'krak' gevolgd door een hevige pijnscheut. Hij strompelt verder en gaat daarna door de kelder in wandeltempo over. Bij het uitgaan van de parkeergarage draaft hij weer mee. Ik weet het gat bijna te dichten en beiden snellen we op de finishlijn af. Precies 5 meter voor me passeert Huib de eindstreep. Twintig seconden daarna komt Jaap over de meet. Het tweede rondje is afgelegd in 25:28, maar zonder filevorming. Dat brengt me op een eindtijd van 53:03. We zijn alle drie zeer tevreden met het resultaat. Omdat het koud is verdwijn ik meteen in het hoofdgebouw. Even later volgen Huib en Jaap mijn voorbeeld.
Als we op adem zijn gekomen wordt Huib's voet dikker en dikker. Het kost ons enige moeite om aan ijsblokjes of aan een koelkompres te komen. Na een periode van koeling neemt de zwelling niet meer toe, maar een soort kievitsei blijft op z'n voet achter. Enfin, nu we er toch zijn, gaan we regelrecht naar de Eerste Hulp. Een tijd van onderzoek en wachten breekt aan. De dokter vindt het noodzakelijk om een röntgenfoto van z'n voet te nemen. Op een beeldscherm zien we een smerige schuine breuk in het middenvoetsbeen. Niet veel later zit Huib met z'n voet tot aan de knie in het gips. Het sportjaar 2010 is vandaag voor hem geëindigd. Jammer, maar helaas! Een ongelukje heeft snel plaatsgevonden. Het kan iedereen gebeuren. In een rolstoel wordt Huib naar z'n vehikel gerold. De traumahelikopter blijft roerloos op het dak. De meeste sporters zijn reeds op weg naar huis. Met de rugzak over de schouders gaan Cisca en ik te voet naar huis. We voelen ons ambivalent. Aan de ene kant zijn we dankbaar dat we deze loop hebben mogen doen, maar anderzijds is Huib's blessure een fikse domper. Tot volgende week bij de Middenmeerloop.