De voorbereiding op de Amsterdam marathon kan je niet bepaald florissant noemen. Een flinke verkoudheid en een 60 km heuvellandloop heb ik in de benen. Tja, daarmee moest ik het dit keer doen. Ook heb ik een tekort aan wedstrijdkilometers, waardoor de snelheid iets moet worden bijgesteld. Sinds 2001 heb ik aan alle evenementen van de Amsterdam marathon meegedaan. Dus, deze loop laten schieten vanwege een mindere voorbereiding is geen optie.
Vrijdagmiddag ontmoette ik mijn wandelvriend Willem Mätze in de Sporthallen-Zuid bij het ophalen van de startnummers. Onder het genot van een kopje koffie in het gezellige restaurant werd de strategie voor de wedstrijd van vandaag doorgenomen. Gewoon snelwandelen en niet rennen. Hierbij hadden we een eindtijd van 5:15:00 in gedachten. Finishen binnen de limiet van 5 uur (zoals wij gewend zijn te doen) lieten we waaien.
Zondagmorgen vertrekken Cisca en ik even na achten met de fiets naar het Olympisch Stadion in Amsterdam-Zuid. We doen dit omdat een fietstocht na afloop van een wedstrijd zo prettig is. Het is de meest prettige vorm van een cooling-down en je hoeft ook niet met je vermoeide lijf op een volgepakte bus, metro of tram te wachten.
Nadat ik mijn rijwiel stevig aan een hekwerk heb vastgebonden (want ik wil vanmiddag nog graag over mijn fiets beschikken) plof ik neer op een bankje bij FEBO precies tegenover de marathontoren van het Olympisch Stadion. Het is heerlijk druk op het Stadionplein terwijl het horecabedrijf de deuren nog gesloten heeft. Cisca zorgt voor een heerlijk kopje koffie en het zonnetje doet al verwoede pogingen om door het lichte wolkendek te dringen. Om 09:15 uur wandel ik naar het stadion, terwijl Cisca vertrekt naar het Olympiaplein. Nadat het eerste rondje is afgelegd zal ze ons bij de grote ronde begeleiden. Het is nog koud en het dak van de marathontribune neemt de opkomende zon voor ons weg. In de lucht hangt een helikopter die opname van de race gaat maken. Het is gezellig in het stadion en de deelnemers blijven binnenstromen. Dan gaan de hekken dicht en niemand kan meer door de tunnel onder de marathontribune.
Ik heb een mooi plekje in het achterveld gevonden en kan over enkele minuten de topatleten van zeer dichtbij zien passeren. Willem is inmiddels bij me aangesloten.
De opzwepende muziek schalt uit de geluidsinstallatie en de sfeer is perfect. Burgemeester Eberhard van der Laan lost het startschot en de meute komt in beweging. De toppers rennen met hoge snelheid naar de uitgang voor hun wedstrijd. Een kwartiertje later gaan Willem en ik op pad. Helemaal achteraan. We kunnen door niemand meer worden ingehaald, terwijl wij alleen maar kunnen passeren. Zo dat zit in ieder geval goed. De burgemeester groet ons en ik ben trots op onze nieuwe burgervader. Ook wij verlaten het stadion en snelwandelen langs de volgepakte rijen met toeschouwers. Ter hoogte van het Haarlemmermeerstation merk ik dat ik mijn stopwatch niet heb ingedrukt. Enfin, na precies één kilometer druk ik op het knopje en tel de eerdere minuutjes er wel bij.
In het Vondelpark is het eveneens druk. Nu staan de baasjes met hun trouwe viervoeters, die normaal hier hun zondagse rondje maken, achter de eerder opgestelde dranghekken ons gade te slaan. Als we het eind van het Vondelpark hebben bereikt gaan we langs het Rijksmuseum. Voor de meesterwerken hebben we momenteel geen interesse en we draaien de Hobbemakade op. Vanaf een balkon schreeuwt een dame dat we er lekker uitzien. Ik richt mijn hoofd naar de tweede etage en er verschijnt een lach op mân gezicht. Langs de Apollohal keren we terug naar het stadion. De snellere lopers zijn al op weg voor hun grotere ronde. Bij het Olympiaplein ontmoeten we Cisca en we zeggen dat we nog 10 minuten nodig hebben voordat wij hier weer terug zijn.
Bij het Stadionplein gaan wij de grote ronde in. We hebben er 7 km opzitten en ons tempo ligt iets aan de hoge kant. We kunnen het toch niet laten! Ter hoogte van de Beethovenstraat ontmoeten we Cisca weer. Ze kan rustig met ons meefietsen omdat wij geen overlast bezorgen aan de overige lopers. Toch zijn we al aardig aan het passeren. Inmiddels is Annemarie, Willem's betere helft, met haar run over 8 km bezig. Aan de overkant van de weg, waar wij zo'n slordig kwartiertje terug liepen, nadert de kopgroep van deze run. Eenmaal bij de Amstel aangekomen zien we een lang lint van lopers langs de bochtige rivier snellen. De hele snelle mannen lopen al aan de overkant. Het is bijna niet te geloven wat een tempo die gasten er in hebben. Iets voor de molen draaien we een extra rondje met een keerpunt om de hele marathon afstand te overbruggen. Hier komen we Wilma Dierx, een ultraloopster tegen. Vrolijk als altijd zwaait ze ons gedag. Terug bij de rivier zien we een scheepje met een aantal muzikanten aan boord. Tezamen met de tweederangs zanger galmt het 'Tulpen uit Amsterdam' uit honderden kelen. De kilometers worden in een vast tempo afgelegd. We hebben oog voor de prachtige huizen langs het water en ook de banpaal op weg naar Ouderkerk a/d Amstel missen we niet. Identiek aan Koninginnedag bevinden zich bont uitgedoste scheepjes met vrolijke mensen aan boord op het water.
De brug in Ouderkerk is ook een keerpunt en via de 'stille kant' gaan we terug naar de metropool. Op de terugweg zien we nog vele lopers aan de overkant. Wij passeren de mat van de halve marathon en ons klokje legt een tijd van 2:27:39 vast. We mogen iets langzamer, maar dat doen we straks wel. Ook zullen er nog enkele plaspauzes volgen. Tja, dat hoort er toch bij, nietwaar? Vervolgens zien we aan de overzijde van het water drie sluitfietsers. Daar achter draaft nog een hardloper. Hij heeft het moeilijk.
Over het bedrijventerrein van Duivendrecht volgen er enkele lange saaie wegen. Een eigenaar van een fitnessclub heeft enkele jonge dames voor de sfeer ingezet. Een daarvan maakt soms een dansje met een loper. De muziek schalt hier uit de geluidsboxen. De decibellen kunnen bijna niet harder. Rechts passeren we de torens van een penitentiaire inrichting ofwel de Bijlmerbajes. We draaien onder het spoorviaduct bij het Amstel-Station door. Ik ben nu aardig op weg naar huis. De kilometers worden zo langzamerhand zwaar. Dat is dan de voorbereiding. Op de Hugo de Vrieslaan staat een verzorgingspost die wordt bemand door de crew van AV '23. Bij het zien van al die bekende gezichten krijg ik weer een 'boost'. Dat is dan weer de leuke kant van de sport. Via diverse straten in Amsterdam-Oost keren we terug naar het centrum van de stad.
Bij de Wibautstraat doe ik strekoefeningen. Sommige toeschouwers denken dat ik kramp heb. Maar een € 2,00 muntstuk ligt op het wegdek en die wil ik niet plompverloren laten liggen. Het bukken gaat niet erg gemakkelijk maar toch weet ik het muntstuk op te rapen, waardoor ik een onverwachte korting op mijn inschrijfbedrag krijg. Voorts komen de torens van het Rijksmuseum in zicht. De koplopers van de ½ marathon hebben ons zojuist ingehaald en de snellere mannen en vrouwen van die afstand zullen nog volgen.
Voor de tweede maal draaien we vandaag het Vondelpark in. Nu hebben de toeristen ook de weg naar het grootse evenement gevonden. Het is er druk. Op de brug bij de Constantijn Huygenstraat staat Ricardo Dokter, de kleinzoon van mijn wandelvriend Fred, met z'n vriendin de stoet te aanschouwen. Een schreeuw vanaf de brug doet mij hem meteen herkennen. Leuk! Een fontein midden in het park spuit stevige stralen. Het zonnetje zorgt voor een heerlijke dag. Het Vondelpark en Amsterdam leeft en is in beweging. Ter hoogte van het 40 km-punt tref ik Johan van der Steen. Even maak ik een praatje en ga dan weer verder. Willem heeft iets ongemakkelijkere kilometers, maar hij vecht door. Als we het park doorkruist hebben wandelen we op de Amstelveenscheweg. Een steenworp hier vandaan heeft ooit mijn wiegje gestaan. Ik voel dat ik weer thuis ben. Tussen de tramrails snellen wij naar het Haarlemmermeerstation. De boog met de laatste kilometer is bereikt. Het einddoel is in zicht. Joop Keetman zie ik aan de rechterkant van de weg lopen. Eerder hebben we nog enkele kilometers al pratend afgelegd. Hij is ook ieder jaar van de partij. Zij aan zij draaien Willem en ik het Stadionplein op. We komen het stadion binnen. De tribunes zijn goed bezet. Een omroeper zorgt voor een enthousiaste sfeer en de toeschouwer is op de hoogte van het wel en wee van de wedstrijd. Over het tartan snellen wij naar de finish. Bij het ingaan van de laatste bocht worden de hele marathonlopers gescheiden van de ½ marathonlopers. De bikkels worden door het publiek hartstochtelijk aangemoedigd. Naast elkaar passeren we de meet. De klus is wederom geklaard en de tijd blijft voor ons op 5:12:11 steken. Ietsje sneller dan het schema dat wij in gedachten hadden. Maar we zijn dankbaar dat we het weer hebben mogen doen. Van een medewerker krijg ik een medaille aan een draaglint omgehangen. De zoveelste in de reeks van de Amsterdam marathon.
Voordat ik het stadion verlaat krijg ik van een vriendelijke dame een plastic jas aangereikt. Dit is om afkoeling tegen te gaan. Op weg naar de uitgang is het drukte van jewelste. De meeste lopers blijven nog even hangen. Een flesje frisdrank, een stukje banaan en een schijfje sinasappel krijgen we toegestopt. M'n ChampionChip hoef ik niet in te leveren. Achter hoge hekken staan familieleden hun sporthelden op te wachten. Daar tussen baan ik me een weg naar het bankje bij FEBO. Hier zit Cisca mij met droge kleren op mij te wachten. Nu even zitten. Man, man, wat is dat heerlijk! Een kopje koffie en daarna wandel ik, weer bijna fit, naar mijn rijwiel. We nemen afscheid van Willem en Annemarie en de thuisreis wordt aanvaard.