Evenals vorig jaar is onze winterserie bedolven onder de sneeuw. Jawel, de vierde keer op rij. Maar nu is er geen doorkomen aan. Tegen beter weten in haalde ik afgelopen donderdagavond nog de sleutel van het clubgebouw op. Robin en ik controleerden of de douches warm waren en of alle attributen die wij nodig hebben aanwezig zijn. Met goede hoop ging ik huiswaarts. In het late journaal boorde de weerman mijn sprankje hoop de grond in. De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn bar en boos. Noord-Europese taferelen. Doch hoop doet leven!
Zaterdag rond het middaguur ging ik samen met Cisca nogmaals het parcours inspecteren. De wedstrijdschoentjes moesten eigenlijk omgewisseld worden voor de lange latten, hetgeen spreekwoordelijk wel bij onze club past. Enfin, er was geen doorkomen aan. Een atleet kan onder deze omstandigheden zijn knie niet strekken waardoor snelwandelen onmogelijk is. Er is maar een raad en dat is de wedstrijd afgelasten. Zover mogelijk iedere atleet en official waarschuwen dat de wedstrijd niet doorgaat en een reis naar Amsterdam dit keer niet ondernemen.
Zondagmorgen trek ik mijn sporttenue aan en doe vervolgens mijn wollen muts op en handschoenen aan. De Gore-tex schoenen stevig aan de voeten gebonden om niet meteen natte sokken en koude voeten op te lopen. Voor de deur begint mijn missie. Lekker hardlopen door de sneeuw. Er ligt een laag van minimaal 15 centimeter op het trottoir, een maagdelijk wit tapijt. De omgeving is schitterend. Allemaal prachtige kerstkaartjes in levende lijve. Via het oude AJAX-pad en de Oosterringdijk arriveer ik bij de atletiekbaan van AV’23. Mocht er toevallig toch iemand staan dan kan ik hem vertellen dat de wedstrijd is afgelast. Gelukkig heeft niemand de reis naar Amsterdam ondernomen, want de besneeuwde paden worden alleen maar getrotseerd door jonge vaders die hun kroost op een sleetje voorttrekken. Ook de goed ingepakte hondenbezitter wandelt met zijn viervoeten heen en weer. De atletiekbaan ligt er verlaten bij. Een spoor van voetstappen achtergelaten door enkele enthousiaste sporters.
Ik loop mijn rondje over de fietspaden. De rijweg en het fietspad van de Kruislaan is door medewerkers van gemeentewerken gepekeld. Hier is de sneeuw omgetoverd tot een gore troep. Een handjevol automobilisten gaat op pad. Bij de Jaap Edenbaan is het druk met schaatsliefhebbers. Daar worden de rondjes over het ijs gemaakt. Ik ren verder over de onlangs gerenoveerde paden. Wederom kom ik bij de atletiekbaan. Nu maak ik een rondje over de baan. De sneeuw is zo hoog dat ik tot over mijn enkels wegzak. Waarom doe ik dit? Nu krijg ik natte voeten; iets dat ik helemaal niet wilde. Mijn besluit is een goede zaak. Als een ‘inuit’ begeef ik me voorwaarts. Het is maar 400 meter en dan ben ik uit mijn ‘lijden’ verlost. Vervolgens keer ik via de Oosterringdijk, het AJAX-pad en de trimbaan terug naar huis. Voldaan trek ik mijn natte kleren uit en neem een heerlijke warme douche. Acht kilometer hardlopen door de sneeuw was toch een belevenis. Iets dat ik niet graag had gemist. Hopelijk kan de wedstrijd op 23 januari 2011 wel doorgaan, anders wordt het weer ploeteren door het Poollandschap. Ach, een beetje fantasie moet je toch hebben, is het niet?