Net als vorig jaar en de eerste editie van de Zandvoort Circuit Run sta ik in de Pitstraat opgesteld voor de start van de Circuit Run over 12 km. Normaliter is dit de plek voor de supersnelle auto’s en waar het rubber van de banden je reukorgaan gaat overheersen. Het is alweer de vierde editie van deze aparte loop, die in de zeventiger jaren van de vorige eeuw ook al op het hardloopprogramma stond. Daarna is deze loop voor tientallen jaren van de agenda verdwenen totdat Le Champion er weer nieuw leven heeft ingeblazen. Het circuit ligt in het Noord-Hollands duingebied. Een glooiend parcours en de sporter mag regelmatig op en neer. Geen gemakkelijke klus dus. Bovendien als men zich bedenkt dat er ook nog een flinke strook zand onder de voeten moet doorgaan. Ik ben er nog steeds niet uit of ik ga hardlopen of snelwandelen. Een combinatie is ook mogelijk. Op het circuit en door de straten van Zandvoort snelwandelen en over het strand rennen. Met het oog op het E.K. op de weg in het Franse Thionville besluit ik op het allerlaatste moment toch te gaan snelwandelen. En ook op het strand. De eindtijd is niet belangrijk, kilometers maken is het parool.
Enfin, we wachten niet totdat de rode lichten gedoofd zijn zoals de coureurs dat doen, maar op het sein van de starter. Het is heel druk in het startvak voor de eretribune. Meer dan 12.000 lopers hebben zich ingeschreven voor dit evenement. Daarbij geldt ook de deelname aan de Kids Run, de Scholenkampioenschap en de 5 km Run. Het weer is perfect. Niet te koud en ook niet te warm. Kortom, een dagje om lekker te rennen of te zwoegen. Als het startschot is gevallen komt ons startvak moeizaam in beweging. Het duurt even voordat wij de startmatten met de chipregistratie gepasseerd zijn, maar dan krijgen we genoeg ruimte. Dan kan er snelheid gemaakt worden. Het circuit is breed genoeg. En er wordt in een zestal groepen gestart. Het deelnemersveld is hierdoor al aardig over het parcours verdeeld.
Het asfalt van het circuit ligt niet vlak en het duingebied maakt het me met het snelwandelen niet gemakkelijk. Af en toe voel ik dat het moeizaam gaat. Gaan de jaren nu al tellen, maar dan realiseer je je dat je een heuvel opgaat. In tegenstelling tot de eerste run weet ik me goed op de been te houden. Geen uitglijders in de grintbak of in aanraking komen met de rubberen banden langs de kant van de weg. Neen, dat is er dit keer niet bij. Het gaat bijna prima.
Nadat we de Tarzanbocht, Hunserug, Het Scheivlak en de Arie Luyendykbocht gepasseerd zijn, verlaten we voor enige tijd de racebaan en gaan op weg naar het strand. Eerst nog een stukje over de Boulevard en dan komt het zand en de zee in zicht. Via de strandopgang en langs de horecapaviljoens die voor het zomerseizoen weer zijn ingericht, komen we bij de vloedlijn. We lopen in zuidelijke richting en zien in de verte enkele containerschepen ons land passeren. Ook dobberen er nog enkele vissersboten op de golven. Ik volg een spoor langs de waterkant. De strandvogels zijn voor enige tijd door het hardloopvolk van hun plekje verdreven. Maar na een halfuurtje kunnen ze hier weer op zoek naar voedsel gaan. Op een gegeven moment moeten we opzij voor een viskar. De eigenaar heeft zijn kraam midden op het strand geparkeerd. Er zijn momenteel weinig klanten en voor een hardloper ligt een visje al gauw zwaar op de maag.
Uiteindelijk bereiken we de volgende opgang en de meute verlaat het strand. Hier is het strand mul en het wordt ploeteren. Snelwandelen is niet mogelijk en even ga ik in de fout. Het is voor een tiental meters en dan kan ik weer op techniek letten. Nog even volgen we de boulevard in zuidelijke richting en dan is het draaipunt bereikt.
De verfrissingspost in het dorp laat ik aan me voorbij gaan. Sommige verzorgers houden meerdere bekertjes tussen de vingers geklemd. Daarmee heb ik in het verleden veel leergeld betaald. Maar dat is een andere race. Het bordje van 8 km is bereikt en tweederde van de run is voltooid. Nog even doorzetten. Via enkele leuke straatjes en langs het Oude Raadhuis keren we terug naar het circuit. Hier ontmoet ik Miranda en samen lopen we een stukje op. Ik adviseer haar door te gaan en ik kom wel. Het circuit is in zicht en weldra is het asfalt van de racebaan weer onder de voeten. Dan kom ik Miranda weer tegen. Ze is gaan wandelen. Een klein duwtje in de rug en samen gaan we verder. In de verte hangt het finishdoek en de digitale klok. We snellen op de meet af. Na 1:16:02 is de klus geklaard en de prachtige Circuit Run is geschiedenis. Met een medaille op zak en een flesje frisdrank in de hand keer ik terug naar Cisca, die op een eerder afgesproken plek op mij zit te wachten. Toch heb ik nog enkele bekende gezichten gezien. Niet alleen atleten van AV’23, maar ook oud collega’s. In een van de Pitboxen verwissel ik mijn drijfnatte tenue voor droge kleding. Even later kan de cooling-down beginnen. Tezamen met Cisca wandel ik terug naar het station van Zandvoort aan Zee. Maar eerst drinken we nog ergens een kopje koffie. Zo’n lekkere sterke, dat heb ik eigenlijk wel verdiend.