Het is al weer een paar jaar geleden dat ik aan de start van de Geinloop stond. Vaak vallen loopjes of andere sportevenementen op een zelfde dag en dan moet je gewoonweg een keuze maken. Soms is dat moeilijk en soms ook niet. Vandaag sloeg de balans door naar de Geinloop. Lekker dichtbij huis en een afstand die in mijn schema past.
In eerste instantie stond ik nog te weifelen. Zou ik deelnemen aan de 15 km of halve marathon. Of toch maar de 10 km. Ik weet het niet. Het tabelletje met de starttijden geeft de doorslag en ik schrijf me in voor de 10 km KNAU-wedstrijd. Het is ietsjes goedkoper dan de andere afstanden. Maar wat belangrijker is, ik kan in een eerdere serie van start.
Het inschrijven geschiedt in een klaslokaal van een lagere school. Heel even ben ik terug in de schoolbanken om mijn formulier in te vullen. Als alle formaliteiten zijn vervuld krijg ik mijn startnummer uitgereikt. Daarna wandel ik terug naar Cisca en sommige officials van AV’23. Zij hebben namelijk de verantwoordelijkheid voor de KNAU-wedstrijd en het Nederlands kampioenschap voor brandweerlieden. We maken een babbeltje en wachten op de start. Toch ga ik nog enkele oefeningen doen om de spieren op te warmen.
Het weer is ideaal. Een temperatuur van ongeveer 13 graden en het zonnetje laat het vandaag afweten. Het dikke wolkendek is daar debet aan. Voorts vervoeg ik me naar het startvak. Een handjevol atleten staat voor de tijdregistratiematten opgesteld. Ik ga helemaal achteraan staan en dat is nog vlakbij de startstreep.
Om 13:00 uur valt het startschot voor deze groep. Tien minuten later gaan de atleten van de 15 km en halve marathon van start. Weer vijf minuten later mogen de lopers aan de 7½km en 10km recreatie- en makelaarsloop weg. Tot slot is het de beurt aan de lopers van 2½ en 5km recreatieloop. Deze groep gaat om 13:20 uur beginnen.
Via de ophaalbrug van Driemond lopen we in westelijke richting. We kruisen daarbij de provincialeweg die nu door verkeersregelaars is afgezet. We hebben vrij baan en nu mogen de automobilisten even wachten. Via de rechter oever van het slingerende en schilderachtige riviertje Het Gein gaan we op weg naar Abcoude. Vroeger was Rembrandt van Rijn hier met penseel en verf te vinden om het schone landschap aan het doek toe te vertrouwen.
De kopgroep is reeds uitzicht en snelwandelend dek ik de achterhoede. Een paar lopers heb ik definitief achter me gelaten. Iets wat ik niet zo snel had verwacht. Een atleet van DGLA is mijn haas. Jawel, dat zijn zijn woorden. Hij dicteert het tempo en ik kan vooralsnog goed volgen.
Aan de waterkant zit een zwaan te broeden op een nest. Het beest blaast als wij te dicht bij haar in de buurt komen. Even later treffen we rechts van de weg een bord die de voorbijganger er op wijst dat er eigen gemaakte appelgebak wordt geserveerd. Bij het voormalig zondagsschooltje dat bestaat uit slechts twee lokalen wappert de Nederlandse driekleur. De deur staat wijdt open en het terras in de tuin is onbemand. Het is duidelijk, de verkoop van het appelgebak wil nog niet!
Halverwege Het Gein kruisen we het water over een houten brugje. Het brugje is hoog en verstoort het tempo. Aan de overzijde van het water zien we een prachtig landhuis. Dit huis heeft vorige eeuw in de Bijlmermeerpolder gestaan. Bij de nieuwbouw is het landhuis steen voor steen afgebroken en hier opnieuw opgebouwd. Een smal wegje geflankeerd door een rij knotwilgen laten we letterlijk links liggen. Wij zetten koers in de richting van de Utrechtse plaats Abcoude. Een verzorgingspost is op dit punt ingericht en de lopers krijgen een bekertje water en een schijfje sinaasappel van een medewerker aangeboden.
Helaas moet ik mijn haas hier laten gaan, want ik kan het tempo even niet volgen. Waarschijnlijk is het hoge brugje de oorzaak daarvan. Daar viel namelijk niet te snelwandelen en daardoor raakte ik uit mijn ritme. M’n techniek gaat over in zwoegen. Het woord ploeteren wil ik niet noemen. Aan de overzijde van het water zie ik de atleten van de 15 km en halve marathon voorbij snellen. Niet ver voorbij een prachtige molen is het keerpunt. Even later worden de tijdregistratie matten betreden. Twee maal een piepje en ik klok een tijd van 31:05. Een minuutje te langzaam. Wat moet ik er nog van zeggen. M’n haas heeft een voorsprong van circa 30 à 40 meter. De afstand wordt niet groter, maar ook niet kleiner. Ik probeer aan m’n techniek te werken. Inmiddels komen de eerste hardlopers van de recreatieloop uit tegengestelde richting op me af. Het zijn koppeltjes. Deze gaan over in kleine groepjes totdat de meute arriveert.
De verzorgingspost nabij het houten brugje en de Velterslaan laat ik aan me voorbij gaan. Doordat ik meer aandacht aan m’n techniek besteed gaat het weer beter. Enkele lopers van de 7½km die eerder zijn afgeslagen haal ik in. Dat geeft altijd een goede impuls.
Uiteindelijk komt de provincialeweg in zicht. Het bordje van de laatste kilometer heb ik zojuist gepasseerd. De verkeersregelaars houden het autoverkeer tegen. Ongestoord kan ik de snelweg kruisen. Ik weet dat de eindstreep nabij is. Ik passeer nog een hardloper. Langs de kant van de weg staan enkele toeschouwers. Een vrouw zegt tegen haar man: ‘Kijk die snelwandelaar gaat nog harder dan die hardloper. Wat een snelheid, hè!’
Ik ben al op weg naar de ophaalbrug en even later passeer ik de eindstreep. Op de mat druk ik mijn stopwatch in en m’n netto looptijd blijft op 1:02:48 steken. Niet slecht, maar ik ben wel erg moe. Dat mag! Gauw een droog shirtje aantrekken en bijkomen. Daarna praat ik nog met de officials van AV’23. Hun werk is voorbij. Eenmaal op adem gekomen fiets ik met Cisca en Mart Bevelander terug naar Diemen. De 35e Geinloop is historie.