AV 1923

Slacht(e)veld

Gegevens

17 juni 2008

door Kees Elsinga

door André Roukema
2008 is tot dusver het slechtste jaar van mijn hardloopcarriere. Ik heb momenten gehad dat ik dacht dat het gedaan was met de wedstrijdsport. Tot en met april heb ik niet verder dan 5km per keer kunnen lopen (dribbelen) vanwege kuitproblemen, toen ging het opeens beter door een simpel hulpmiddel (compressie van de kuit) en kon ik een paar lange duurlopen doen. De opleving was van hele korte duur, want vier weken geleden is mijn rechterenkel dubbelgeklapt tijdens een roekeloze afdaling bij Overveen (wandelend!) en kon ik drie weken helemaal niet lopen.
De laatste week ging het weer redelijk zij het met veel pijn in die enkel, maar loopconditie had ik uiteraard niet, laat staan snelheid. Maar ik had wel al sinds de vorige editie van de Slachtemarathon in 2004 een afspraak staan om in 2008 samen met mijn broer te lopen. Hij was dit keer in bloedvorm en het zag er naar uit dat hij voor het eerst onder de drie uur zou lopen. Ik startte met het idee dat ik hem in ieder geval de helft zou kunnen begeleiden.

---

Dat lukte, maar ik maakte meerdere beginnersfouten: nieuwe schoenen, nieuwe sokken, voor het eerst sportdrank tijdens de wedstrijd (in grote hoeveelheden, want het is toch zonde om weg te gooien) en een wedstrijdtempo dat hoger was dan wat ik in een half jaar had gelopen (4.07 per kilometer).Hoe kon ik denken dat dit goed zou gaan? Het Friese landschap, mijn Fryske bloed? In ieder geval kreeg ik precies op de helft last van mijn zij. Gek genoeg was er maar één ding dat ik niet kon: opgeven. Natuurlijk dacht ik er steeds aan, maar het is nooit een optie geweest, ook al heb ik in totaal wel vijf minuten stilgestaan (ik heb keurig de sponzen en bekertjes in de afvalbakken gedeponeerd: zo kan het toch ook?), stonden mijn voeten in brand, leek het alsof ik door een speer in mijn zij getroffen was en wilde ik eigenlijk alleen maar lekker in de berm gaan liggen genieten van de zon. Gek genoeg was de enkel het enige dat me geen zorgen baarde. Het voelde ongeveer zo: als ik nu stop is het allemaal voor niets geweest en dan is het afgelopen met me. Wat er dan precies voor niets is geweest en wat er dan exact is afgelopen, om dat te bedenken had ik op dat moment te weinig hersencapaciteit en is nu een raadsel. Ooit zal men een stofje in de hersenen ontdekken dat dat gevoel oproept en ik heb er ongetwijfeld te veel van gehad. Tip: loop nooit onvoorbereid een marathon, tenzij je van pijn houdt of iemands leven er van afhangt.
Mijn broer liep een schitterend PR van 2:54:17, liefst negen minuten sneller dan zijn oude toptijd. Ik ben natuurlijk heel blij voor hem, maar hij is nog niet van me af, 'Ik sil weromkomme' (I'll be back).