AV 1923

Brenda Baar - Back from the USA

Gegevens

29 juni 2010

door Theo Danes

Interview door Dirk Visser

“In Amerika is het een eer om voor het universiteitsteam uit te komen”

AMSTERDAM – “Hoe Amerikanen naar sport kijken heeft de meeste indruk op mij gemaakt. Sport is in de Verenigde Staten veel belangrijker dan in ons land. Hier is sport vaak een hobby, daar is het een eer om in het team, bijv. van de universiteit, te zitten. Scholen, colleges en universiteiten houden er rekening met sport. Dat is hier niet het geval. Binnen de universiteit was de sfeer heel competitief.”

Aan het woord is AV '23-topper Brenda Baar, die op uitnodiging ruim vijf maanden aan Kent State University in Ohio aan atletiek heeft gedaan en tevens verpleegkundig management heeft gestudeerd. Daar verbeterde ze haar eigen Nederlands record hinkstapsprong tot 13,04 m. Ze deed mee aan de Regionals (regionale studentenwedstrijden), waar ze 8e werd. De beste twaalf daarvan mochten meedoen aan de Nationals (landelijk), waar ze tiende werd. Beide keren sprong ze 13,04 m. “Dat waren echt mooie wedstrijden.”

”Vooral in competitieverband wordt er in Amerika naar gestreefd zo hoog mogelijk te komen en zoveel mogelijk punten voor het team binnen te halen. De instelling in Nederland is vrijblijvender. In de Verenigde Staten is het geweldig als je je weet te kwalificeren. Als je vertelt dat je in het universiteitsteam zit en mee zult doen aan de nationale studentenkampioenschappen, is de reactie: 'Wow'.

”Ook wat betreft het studeren is daar veel meer druk om hoge cijfers te halen. Dat geldt ook voor het sportteam. Heel apart eigenlijk. Je had best wel hoge cijfers nodig om de opleiding te halen. Het was niet heel moeilijk, wel veel. Al met al is mijn Engels beter geworden en heb ik veel ervaring en kennis opgedaan. Wat ik mis is dat de mensen in Amerika veel meer voor de sport leven. Ik ben wel blij dat ik naar Amerika ben gegaan. Het was een mooie ervaring. Ik heb ook een andere cultuur leren kennen.

”In het atletiekteam van Kent State University was nog een vrouwelijke hinkstapspringer en een meerkampster die ook hinkstap deed. Met de coach, de Roemeen Adrian Ghioroaie, kon ik wel opschieten. We moesten wel aan elkaar wennen. Ik deed heel veel krachttraining en ook specifiek hinkstapsprong-techniek.” Verder trainde hij de 400 meter horden en de hoog- en verspringers. Zelf was Ghioroaie in 1998 Roemeens juniorenkampioen hinkstapsprong. Later ging hij naar de Verenigde Staten. In een brief aan Els van Noorduyn schreef hij dat 14,30 m voor Brenda tot de mogelijkheden behoort.”

De basis van de training bij Els en Adrian is in wezen hetzelfde, namelijk Oost-Europa. “De omschakeling van coaches lukte redelijk. Dat was heel fijn. Natuurlijk interpreteert elke coach het wel anders. Opmerkelijk is dat de meeste college-atleten na vier jaar aan het eind van hun studie stoppen met sport. Er zijn weinig atletiekclubs in Amerika. Ze beginnen op de high school met sport, daarna op het college en dan zijn ze klaar. Dan beginnen ze met werken. Ze zijn dan 21, 22 jaar en stoppen met sport. Dat vind ik heel raar. Dat is mijn bedoeling zeker niet.”

Tijdens Brenda's verblijf aan Kent State Universiy werd herdacht dat veertig jaar geleden, op 4 mei 1970, vier studenten door de nationale garde van Ohio werden doodgeschoten tijdens een vreedzame demonstratie tegen de Vietnamoorlog. ”De herinnering aan die 'shooting' leeft nog steeds. Op de campus verwijzen plaquettes naar de plaatsen waar de studenten zijn overleden. Er waren dit jaar op 4 mei allerlei activiteiten. Zowel de lokale als de nationale media, onder meer CNN, hebben aandacht aan de herdenking besteed. Zelf had ik het juist die dag superdruk: training, examen en presentatie. Ik heb de herdenking in de kranten en op de tv gevolgd. Heel indrukwekkend."