AV '23 Amsterdam

In mei 1992 zette ik mijn eerste stapjes. Toegegeven, beetje laat voor een 1952er. Nooit gedacht dat ik dat kon, hardlopen. Maar ik wilde meer actie.
In het locale sufferdje bood AV ’23 proeflopen aan. ‘s Avonds. Dat was handig want overdag werk ik en ‘s avonds is het donker, dan loop ik niet graag alleen. Dus toog ik schuchter naar AV. Daar trof ik Frans. Mijn eerste en tot nu toe (sorry Jo en Jan) onovertroffen trainer. Zonder Frans was ik vast geen hardloper geworden. Of zelfs maar lid van AV.
Ik was gelukkig niet de enige beginner. Mieke Bregman kwam ook net kijken. Mieke was niet bang in het donker. Die liep zelfs ‘s nachts door het park. Moest ook wel want daar woonde ze. Maar toch: stalen zenuwen. Zelfs toen de watjes van de kanjers gescheiden werden, omdat de populariteit van Frans de maximale groepsgrootte verre overtrof, liet Mieke zich niet van de wijs brengen. Hoezo weg bij Frans? Liep het snot voor de ogen en blééf bij Frans. Wat een kanjer!

Daar won ze de AV jaarbeker mee: meeste vooruitgang in een jaar van iedereen. En daar stopte het niet. Dam tot Dam, halve marathon en uiteindelijk: de hele! In Rotterdam. Het was zwaar maar zeker niet eenmalig.
Dat gold voor meer AV’ers. Na wat Nederlandse loopjes lokte het buitenland. Keulen, Berlijn, Venetië, New York, om er maar een paar te noemen. Mooi voor de prestatie maar ook heel gezellig met al die andere doorlopers. En zo werd lopen een sociale bezigheid: samen plannen maken en trainen, successen vieren of mislukkingen betreuren, napraten en weer vooruitkijken. In de tussentijd verjaren we en delen we ook hoogte en dieptepunten die niets met lopen te maken hebben. En natuurlijk heel veel glazen bier op heel veel donderdagavonden.

Twee jaar geleden dacht de sportarts dat ik een hartkwaal had. Recht tussen de ogen, zo hard was de klap. Niet meer lopen? Is dat dan zo erg? Je kunt toch gaan zwemmen of wandelen? Tuurlijk, dat kan. Maar niet met de anderen. Straks raak ik ze kwijt als ik niet meer loop. Tel ik niet meer mee. En mee als supporter? Ja, best leuk maar dáár heb je pas echt stalen zenuwen voor nodig: toekijken terwijl anderen doen wat je zelf zo graag zou doen.
Voor mij is het met een sisser afgelopen. Maar Mieke heeft kort geleden het erge moeten doen: haar lidmaatschap opzeggen omdat hardlopen niet meer kan. Ze heeft de AV-finish bereikt.
Voor wie het nog nooit heeft hoeven doen: opgeven is het moeilijkste wat je in het hardlopen kunt doen. Liever loop je met pijn iets uit dan dat je opgeeft. Laat staan dat je helemaal stopt. Na ruim zeventien jaar hardlooplief en leed en helpende handen voor AV. Dat mag niet ongemerkt gebeuren.

Dus hierbij: Mieke je loopt niet meer hard maar heb het hart niet om uit het hart te raken. Het bier blijft koud en, als je stalen zenuwen het aankunnen, supporters zijn meer dan welkom, bij welke loop en in welk land dan ook.