AV 1923

Op de laatste dag van het Europees Kampioenschap heeft Arnoud Okken voor de tweede gouden medaille gezorgd voor Nederland. In een indrukwekkende race leidde hij van start tot finish. Hiermee is het een zeer succesvol toernooi geworden voor het Oranje atletiekteam. Hordenlopers Sedoc (7.63s) en Van der Westen (7.64s) gingen vrijdag als snelsten naar de finale en daarin behaalden zij zeer verrassend de gouden en de zilveren medaille! De derde medaille werd behaald door Karin Ruckstuhl op de vijfkamp. Hoewel dit een bronzen medaille is, is de prestatie wellicht nog meer de bewonderen. Zij verbeterde haar eigen Nederlandse record op de vijfkamp en kwam met deze prestatie op de achtste plaats allertijden wereldwijd. Tijdens haar meerkamp evenaarde ze ook nog het Nederlandse record op hoogspringen met 1m88.

Athlete Result  Rank 

Sedoc, Gregory 7.63  1

vd Westen, Marcel 7.64  2 

Quinez, Jackson  7.65 3 

 

Final 800m

Okken, Arnoud 1:47.92 1

Quesada, Miguel 1:47.96 2

Bobbato, Maurizio 1:48.71 3 

 

Pentahtlon

Kluft, Carolina 494 1

Sotherton, Kelly 4927 2

Ruckstuhl, Karin 4801 3

 

In de atletiekhal van Gent (Belgie) behaalde de meerkamper van AV´23 de bronzen medaille tijdens het Nederlands Kampioenschap Meerkamp voor senioren. Vlak na zijn interland in Zaragoza (Spanje) verbeterde Theo Danes zich een klein beetje en behaalde zodoende deze prachtige prestatie. Met een persoonlijk record op de 60 meter sprint werkte hij een sterkte eerste dag af. Zijn tweede dag was daarentegen iets minder dan die in Zaragoza, en uiteindelijk kwam hij uit op een nieuw persoonlijk record uit, 5020 punten. En zijn eerste podiumplek bij de senioren op een Nederlands Kampioenschap als mooiste prestatie.

 

60 meter 7,50s (pr)

60 meter Horden 8,76s (pr)

Verspringen 6.78m

Polsstokhoog 3.90m

Kogelstoten 12.20m

1000 meter 2min50.17s

Hoogspringen 1.95m

2852 punten 5006 punten (pr + cr!)

En met een tijd van 2min50.17s op de 1000 meter heeft Theo Danes zijn Interland afgesloten. Hierdoor brengt hij zijn puntentotaal op 5006 punten. Dit is een mooi persoonlijk record en zijn zoveelste clubrecord voor AV'23. Zojuist heeft Theo telefonisch zijn vrienden in Amsterdam tijdens een gezelschapspel op de hoogte gesteld van zijn capriolen in Spanje. Nederland is derde geworden in het landenklassement en zodoende wacht er een beker op ze. Zijn ploeggenoten Ingmar Vos en Bob Altena hadden beide goede prestaties, vooral de sterke tweede dag van Altena viel op.

Hierbij feliciteren wij Theo met zijn geslaagde wedstrijd en verwachten dan ook mooie foto's en verhalen bij thuiskomst, morgen op schiphol.

--------------------

De tijd op de 60 meter horden luidt 8,76s. Na een eerste horde die opdoemde als het Spaanse hooggebergte vervolgde Theo zijn race prima. Per sms laat hij weten erg tevreden te zijn met deze prestatie. Hij kan nog even genieten van zijn Spaanse avontuur. De afsluitende 1000 meter is pas laat op de avond. Met een tijd van 2min50s op deze afstand, vijf ronden, zal hij de 5000-puntengrens doorbreken. Wat een aanzienlijke verbetering van zijn puntenrecord (4832 pnt) op de zevenkamp zou opleveren.

--------------------

Dag twee is in vergevorderd stadium, alleen de 1000meter rest nog, deze wordt om 20:30uur gelopen. Er is kort contact geweest tussen Zaragoza en Amsterdam. Theo heeft op de 60 meter horden een persoonlijk record gelopen, de exacte tijd volgt spoedig. Met de polsstok kwam hij tot 3.90meter, wat niet ver van zijn best prestatie is (4.03m). Verder is één van de Nederlandse atleten uitgevallen met een blessure, de jonge Frans Boumans.

--------------------

De eerste dag zit erop, de uitslagen zijn hieronder verwerkt in het tijdschema. De eerste reactie van Theo Danes uit Zaragoza luidde dat hij tevreden was over zijn start tijdens deze eerste interland bij de senioren. Het leven als international bevalt hem uitstekend. Donderdag vloog hij via Madrid naar Zaragoza en kwam door enige vertraging pas om twee uur 's nachts in het hotel aan. Waar hij met kamergenoot Ingmar Vos (PAC Rotterdam) de eerste nacht doorbracht. Gedurende zijn verblijf wordt alles geregeld, lekker eten en sporten, wat wil je nog meer, aldus Theo. Op zijn Spaans begint de wedstrijd pas om 15:30uur en is er tijd genoeg om rustig wakker te worden.

De 60 meter was voor Theo nog bijna iets te vroeg op de dag, na een lekker rustige start werd hij pas echt wakker en sprintte naar een prima persoonlijk record, 7,50s. Vorig jaar liep hij in het Belgische Gent nog 7,60s. Ook de andere Nederlandse meerkampers deden het goed op dit eerste onderdeel, Vos - 7,09s, Altena - 7,26s en Boumans - 7,29s.

Vervolgens sprong hij in zijn eerste poging een solide 6.78m. In zijn volgende pogingen voelde het zeker goed, maar kwam hij helaas niet dichterbij de zeven meter. Kamergenoot Vos had een uitschieter, hij won dit onderdeel met een sprong van 7.38m.

Met de kogel stootte Theo een redelijk goede 12.20m. De mobiele telefoon bracht voor Theo uitkomst, na een minder goede eerste poging belde hij trainer/coach Els op en vroeg om advies. Hierna landde de kogel bijna anderhalve meter verder. Ook Altena tekende hier een onderdeeloverwinning, met 14,37m kwam hij tot een persoonlijk record.

Het laatste onderdeel van deze dag was het hoogspringen. Op 1.95m had Theo een geslaagde poging. En hiermee was hij tevreden, de week ervoor kwam hij slechts tot 1.85m. Hij vermeldde nog wel dat zijn sprongen op 1.98m de beste van zijn wedstrijd waren, maar helaas was dat net niet voldoende om over de twee meter te mogen springen.

Vanmiddag (zondag, red.) staan vanaf 15:00uur de laatste drie onderdelen op het programma. Dan zal Theo een poging doen om zijn persoonlijk puntenrecord op de zevenkamp (4832 pnt) te verbeteren en een goed interlanddebuut bij de senioren af te leveren.

-----------------------

En op donderdag 25 januari mocht Theo Danes zich op Schiphol melden voor de interlandwedstrijd. Gehuld in een mooi oranje jack vertrekt onze atleet meteen in de juiste stemming naar Zaragoza. Op deze nieuwspagina zullen we de komende dagen zo actueel mogelijk verslag uitbrengen van de wedstrijd en de ervaringen van Theo.

Zaterdagmiddag zal hij samen met negentien andere meerkampers aan de start van de 60 meter sprint staan. Naast de drie andere Nederlandse deelnemers komen er atleten uit Spanje, Frankrijk, Groot Brittanië en Tsjechië naar deze interland. Het programma ziet er op zijn Spaans zo uit:

De tegenstanders luisteren naar de volgende namen:

Bib Lastname Firstname CTY DOB PB SB (2006)

1 Felix Agustin ESP 14.03.79 5784 5784

2 Ruiz Victor ESP 24.10.77 5589

3 Barreda Angel ESP 22.05.83 5522 5522

4 Contreras Alvaro ESP 27.01.82 5699 5511

5 Altena Bob NED 11.02.86 7621 7621

6 Vos Ingmar NED 28.05.86 7548 7548

7 Boumans Frans NED 08.01.87 7122 (jr) 7122 (jr)

8 Danes Theo NED 19.05.83 6937 6937

9 Sempers Kevin GBR 24.11.85 5367 5367

10 Hazell Ben GBR 01.10.84 5230 5127 (07)

11 Showler-Davis Dean GBR 22.08.84 5123 5056 (07)

12 Loright James GBR 02.04.82 5200 5056 (07)

13 Sazima David CZE 08.12.87 5385 5385

14 Baar Pavel CZE 18.04.84 5287 5287

15 Chomat Jakub CZE 13.11.83 5331 5331

16 Nesvera Tomas CZE 02.08.88 5255 (jr) 5255 (jr)

17 Barras Romain FRA 01.08.80 5895 5895

18 El Fassi Nadir FRA 23.09.83 5899 5899

19 Beauvir Damien FRA 20.03.84 5335 5335

20 Pechet Christophe FRA 16.08.82 5629 5629

------------------

Op zaterdag 27 en zondag 28 januari 2007 vindt in het Spaanse Zaragoza een indoor interland meerkamp plaats. De KNAU heeft de atleet Theo Danes (1983) van AV'23 uitgenodigd om dan voor Nederland uit te komen op de meerkamp.

Dit is een aangename verrassing voor de meerkamper. Tevens is het een mooie kroon op vorig seizoen en tegelijkertijd een opsteker van formaat voor het nieuwe seizoen. De meerkamp indoor bestaat uit zeven onderdelen; 60 meter sprint, 60 meter horden, verspringen, hoogspringen, polsstokhoogspringen, kogelstoten en de afsluitende 1000 meter. Naast Theo Danes gaan drie andere Nederlandse meerkampers mee, te weten Ingmar Vos (PAC Rotterdam / arv Ilion), Bob Altena (av Unitas) en Frank Boumans (Achilles Top).

In de aanloop naar dit voorlopige hoogtepunt deed Theo Danes zaterdag 13 januari een wedstrijd in de indoorhal van Dordrecht. Op deze zogenaamde trainingswedstrijd sprong hij 6m50 ver, waarmee hij redelijk tevreden was. De aanloop kwam nog niet altijd even lekker uit, daar valt nog aan te sleutelen. Met de kogel (7,26 kilogram) was hij minder tevreden, 11m92. Ten slotte liep hij de ongebruikelijke 40 en 50 meter sprint in respectievelijk 5.56s en 6.56s. Hier moest Theo Danes naar eigen zeggen nog wat sneller uit zijn startblok komen. Kortom een goede opwarmer en genoeg trainingsstof om naar uit te kijken. Op zaterdag 20 januari ging hij voor hoog en polsstokhoogspringen naar de indoorhal in Zoetermeer, hierover wilde Theo niet teveel woorden aan vuil maken. Het ging met hoog niet zo lekker en met de polsstok eigenlijk nog best redelijk.

Helaas heeft Esther van der Lijcke zich af moeten melden voor de Nederlandse Kampioenschappen Indoor. In overleg met haar fysiotherapeut en trainer/coach Els van Noorduyn kwamen zij tot deze beslissing. Een pijnlijke knie was voldoende reden om niet het risico te nemen af te reizen naar Groningen. Hiermee zit het indoorseizoen erop en gaat zij weer verder in voorbereiding op het baanseizoen.

Dat ik niet olympisch leef

Kreeg ik te beseffen

Toen ik eenzaam achterbleef

Bij het discusheffen

 

door Reinout Koperdraat

“Atletische verzen”:

Dit zijn - al klinkt het overdreven

De snelste verzen ooit geschreven!

Een ware sporter observeert messcherp, focust op de millimeter, concentreert zich – net als een kunstenaar. Als-ie ook creatief is. Eigenschappen die voor een deel via de inspanningen van het fysieke lichaam worden opgeroepen en tot leven gewekt. Zo één is Theo Danes, een van onze toppers bij de technische groep van Els van Noorduyn.

Het leidde tot een reeks komisch getinte en vooral zeer begrijpelijke atletiek-verzen, waarmee hij zijn bekende Nederlander-oom wist te begeesteren.

Theo zet met zijn poëzietalent een AV’23-traditie voort, waaruit immers méér talenten voortkwamen, zoals daar zijn: Lebbis & Jansen, rapper Toss-T (Thomas Schuurman) en anderen. Fysieke inspanning zet de geest namelijk op scherp. En als je schrijven dan leuk vindt en als je over een creatieve geest beschikt, dan komt de roem vanzelf. Met een klein zetje van een oom.

Afgelopen dinsdagmiddag 14 november hief een bomvolle kantine het glas op de doop van de poëziebundel “Atletische verzen”, door Ivo de Wijs en Theo Danes, uitgegeven door niemand minder dan Nijgh & Van Ditmar. Omstebeurt declameerden zij uit hun eigen werk, waarmee zij de lachers – heel veel junioren- en senioren- clubleden – op hun hand kregen.

In “Atletische verzen” passeren alle atletieknummers de revue: van de 60 meter indoor tot de 4 x 400 meter estafette. In toegevoegde verzen bemoeien de dichters Ivo de Wijs & Theo Danes zich met de Olympische historie, de dopingcontroles, de nationale hymnes en de speciale loopnummers “voor blondjes”. Koop en lees ! Voor een tientje met onderstaande kortingsbon.

“Vroege Vogels”-dichter Ivo de Wijs zette tijdens de presentatie gelijk al de toon door een tekst voor te dragen die niet in de bundel staat. Hieronder staat-ie - exclusief voor clubblad de Driehoek, met toestemming van Ivo :

Ivo de Wijs vertelt ons desgevraagd, na de uitgebreide signeersessie tijdens de borrel: “Ik hoorde eens dat Theo gedichten schreef. Zijn eerste gepubliceerde versje verscheen ooit op een scheurkalender, De Light Scheurkalender. De tekst? Wacht, zal ik effe voor je opschrijven. Dat ging zo:

En daar kreeg-ie toen twaalf van die scheurkalenders voor !”

Wat vindt onze bekende “Vroege Vogel”-dichter van Theo? Ivo de Wijs: “Theo is een heel veelzijdige jongen. Hij studeert bouwkunde in Delft, maar loopt daar weleens een beetje achter omdat hij hier bij jullie vóór loopt ! Hij kan ook goed tekenen, zie zijn illustraties in Atletische Verzen, waarvan hij ook de lay-out van het binnenwerk voor zijn rekening nam. En het eerste wat Theo uitriep toen-ie de omslag zag, was: zo wordt een estafettestokje helemaal niet vastgehouden! “

Sinds De Wijs de bijzondere Sinterklaasgedichten van Theo las noemt hij zich een “fan van Theo”: “Hij lijkt een beetje ’n verstrooide, verlegen jongen. Maar hij heeft àlles in de gaten ! Dat merkte ik steeds weer aan hem.”

Ivo de Wijs gaf onlangs na twintig jaar de brui aan zijn fameuze radio-presentatiewerk voor het zondagochtendprogramma Vroege Vogels. Hij wilde nou weleens wat anders. Ivo de Wijs: “Twintig versjes over feestdagen, over Pasen, over Nieuwjaar, over de vakantie, ga maar door. Daar had ik nou weleens genoeg van. Ik dacht: als we nou ‘ns over atletiek gingen schrijven ! Met Theo maakte ik een lijst van alle atletiekonderdelen, wat er nou wel bij hoorde en wat niet.”

 

“Atletiekmeisjes zijn buitengewoon epaterend !”

En Ivo’s verdere projecten? “Nu maak ik even pas op de plaats. Binnenkort komt er een bewerking van Woutertje Pieterse (van Multatuli) uit. En ik maakte een uitgave met nieuwe en oude Sinterklaasliedjes. Daar zit ook een karaoke-CD bij.” Maar wat dreef Ivo toch naar de atletieksport? “De atletiek is sterk in beweging. Ach, da’s natuurlijk een enorm cliché ! Ik zag de glasfiberstok zijn intrede doen en meer van dat soort dingen. En de atletiekmeisjes vind ik buitengewoon epaterend !” Huhgghhh…??? Epaterend !? Wazz daa..??? “Epaterend ! O, weet je niet wat dat betekent?”

 

“Theo kreeg meer lef”

Trainer Els van Noorduyn – Theo’s atletiekcoach door dik en dun - kreeg uiteraard het eerste exemplaar aangeboden.

Els: “Ik zei Theo destijds dat-ie meer lef moest hebben om kop te kunnen nemen. En dat-ie les moest nemen in dat schrijven. Maar ik vroeg ‘m ook of hij z’n oom durfde tegen te spreken. Nee, dat durfde hij niet. Maar na een jaar wel !”

Theo (4e op de tienkamp, NK, mei 2006, Sittard) over zijn trainer Els vanaf het podium: “Zij coacht mij vooral door mij dingen zelf te laten ontdekken, in plaats van me alles te vertellen.”

Daarna kregen de beide auteurs een Sinterklaas-cadeautje aangeboden: sportsokken. Vic van de Reijt: “Nou, veel plezier ermee en straks goed trainen, want ik begrijp dat eigenlijk iedereen hier voor z’n werk is !”

Harry Danes over zijn zoon Theo: “Ja, hoe is die samenwerking ontstaan? Zijn oom Ivo de Wijs wist dat Theo aardig kon dichten, vanwege zijn opvallende Sinterklaasgedichten. Op een gegeven moment nodigde hij hem uit om eens wat aan te leveren. Dat deed hij.” We voelen Theo’s vader (destijds zeer actief op AV’23 als coach, jurylid, etc.) aan de tand over de prille, creatieve geboorte-weeën van zijn zoon Theo.

Harry Danes vertelt: “Theo was altijd druk op dat internet-Battle: twee schrijvers die omstebeurt een rijm schrijven en elkaar dan helemaal afschrijven, elkaar afmaken ! Theo had gewonnen, maar drie maanden later bleek dat een andere jongen zijn gedicht had gebruikt en daarmee honderd euro had verdiend ! Gewoon plagiaat, een schande ! Maar niet bewijsbaar, helaas…”

Bijna één op elke bezoeker

Vic van de Reijt (uitgeverij Nijgh &Van Ditmar en bekend als vaderlandse liedjeskenner) vertelde ons tijdens de borrel: “Wat een unicum dat er op deze atletiekvereniging zoveel gedichten zijn geschreven. En wat een verkoop hier gelijk al ! Zestig boekjes zijn er al verkocht, da’s bijna één op elke bezoeker ! Zoiets heb ik nog nooit gezien tijdens een boekpresentatie.”

Van de Reijt bevestigde ons dat de eerste oplage tweeduizend is. Zodra er gunstige verkoopsignalen binnenkomen rond Sinterklaas zal niet worden geaarzeld een tweede druk van de pers te laten rollen – iets wat tamelijk uniek mag heten voor een poëziebundel.

En Theo toonde zich verguld, deze middag. Maar bleef zoals altijd bescheiden, met zijn sympathieke, wat verlegen glimlach. Een man van weinig woorden, de blik in z’n ogen zegt eigenlijk genoeg. Een ware sportheld. – die namelijk ook dichter is.

Auteurs:Ivo de Wijs & Theo Danes

Titel: Atletische verzen

ISBN: 9038884478

Winkelprijs: € 12,50

Kortingsprijs: € 10,00

Deze speciale kortingsprijs geldt tot 14 januari 2007 !

Een marathon finish je zoals Gabriëlle Limonard en Mart Bevelander de Amsterdam Marathon, onlangs. Ze liepen over de finish na 4.00.40 alsof ze net op een dinsdag- of donderdagavond anderhalf uur op de baan bij AV'23 hadden getraind. Of zoals Bert Kaspers en zijn dochter Crista, 5 november j.l. in New York, in 4.29.07.

De beelden van Gabriëlle en Mart ken ik van de video, die van Bert en Crista via de Lance Armstrong website, waarop ook de lopers te zien zijn bij het 20 km-punt, het 30 km-punt en de finish. Wie Bert wil zien, moet bij de finishbeelden naar het linkerpoortje kijken bij de (afspeel)tijd 2.55.17. Bert en dochter zijn gekleed in geel/oranje, gaf hij me door. Het klopt.

De beelden van de andere lopers vormen de aanleiding voor dit stukje. Terwijl ik die zondagmiddag, ruim vier uur na de start, probeerde de Kaspers te zien binnenkomen, 'zapte' ik af en toe naar de andere punten. Bij het 20 km-punt wandelden al duizenden, vrolijk lachend, want in New York mag je binnen de tien uur finishen. Ze hadden nog ruim 22 km voor de boeg, maar ach, in zes uur red je dat wel.

Het was geen gezicht. Ik heb altijd gedacht dat alleen diegenen zich aanmelden voor New York, die zich goed hebben voorbereid. De beelden toonden aan dat dit voor veel lopers niet geldt. Volstrekte anti-reclame voor deze mooie sport in het algemeen en voor de moeder van alle marathons in het bijzonder.

Als de limiet bij de vijf uur had gelegen, waren van de 37.840 finishers er 'slechts' 29.564 op tijd binnengekomen. (Even buiten beschouwing gelaten dat in dat geval er wel harder gelopen zou zijn om de limiet te halen.) In de huidige omstandigheden eindigden ruim 8.000 lopers (wandelaars kunnen we beter zeggen) boven die limiet van vijf uur. Geen wonder dat er niet meer dan zo'n 400 non-finishers waren.

Wordt het niet tijd dat - dit is niet serieus bedoeld, hoor; voor de mensen die mij niet kennen -- AV'23 een brief op poten naar de New York City Road Runners zendt en eist dat daar de limiet van vijf uur wordt ingevoerd? Dan krijgen we alleen beelden waar we als lopers trots op kunnen zijn. Zouden ze dat in New York begrijpen?

door Rijk Vlaanderen

New York 1999. Het was ons vooraf nog zo goed ingeprent: als je de finish passeert van de marathon, kijk dan niet op je horloge! De finishfoto is de weergave van het moment. Maar nee hoor, mijn foto toont een wat krom staande loper die zijn stopwatch indrukt. Alsof een paar minuten meer of minder van belang zijn. Dat kan anders en dat ging ook gebeuren. Zondag 5 november 2006 stond ik wederom op die finishlijn in Central Park. Misschien nog wat krommer, maar vol in beeld en zonder op het klokje te kijken.

Denkend over het schrijven van dit stukje schoot genoemde foto mij te binnen, een tastbare herinnering tenslotte. Als bijna-afsluiting van een mooie week met Jaap, Karin en Malika. Herinneringen en associaties te over natuurlijk. Staan onder en tussen de Twin Towers, met terugwerkende kracht wordt dat beeld natuurlijk anders ingekleurd. Eten bij de koshere Italiaan en daarbij bediend worden door een schattige maar ook zielige ober die bij alles in de gaten wordt gehouden door de maffiosi van de zaak. Het Guggenheim Museum, waar Jaap en ik de dag na de marathon vertoefden, in het gelukzalige besef dat het museum gebouwd is als een enorme spiraal en trappenlopen dus niet nodig is. Enzovoort.

Mijn 'wedergeboorte'

Nu ging ik terug. New York 1999 was mijn laatste marathon, ziekte bezorgde me een ongevraagde time-out van een paar jaar. New York 2006 is ook weer mijn eerste wedstrijd over de klassieke afstand. Ik ben niet erg sentimenteel, maar een speciaal gevoel is het wel. Tegenwoordig heet dat geloof ik: een stukje spiritueel ervaren. Toen ik Reinout belde met de vraag of er in het onvolprezen clubblad van AV'23 nog plaats was voor een artikeltje, had hij het ook over een wedergeboorte. Reincarnatie binnen een mensenleven. Daar zou ik eens dik vier uur over mediteren tijdens het lopen.

Natuurlijk liep ik in The Big Apple voor mezelf. Ik heb alleen getraind en afgezien. Alle zweetdruppels waren toch echt van mij. Het was mijn droom opnieuw de streep te halen. Maar dit keer kwam er een droom bij. Ik rende voor “Lopen voor het Leven', een groep mensen die zich ten doel stelt geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding. Door middel van sponsoring door bedrijven en doordat elke individuele loper in het eigen netwerk sponsors zoekt. Mijn tweede droom werd duidelijk: zoveel mogelijk geld ophalen! AV'23 beschouw ik ook als een deel van mijn persoonlijk netwerk en dus aan jullie het verzoek alsnog mijn droom mede waar te maken.

 

Hoewel deze Driehoek pas verscheen toen ik al uitgerend was in New York kun je een bijdrage vast wel alsnog overmaken op giro 6800, t.n.v. Lopen voor het Leven, Amstelveen. O.v.v. Rijk Vlaanderen New York 2006. Stuur mij een mailtje, zodat ik ongeveer weet welk totaalbedrag ik bijeengekletst/-geschreven/-gebedeld heb. Het totaalbedrag werd enkele dagen voor de marathon op de Nederlandse ambassade aan een vertegenwoordiger van KWF Kankerbestrijding (die als supporter meegaat) aangeboden. Maar jouw bedrag kan er vast nog wel bij. Bij voorbaat dank voor de donatie! In de volgende Driehoek doe ik verslag van mijn reis en de marathon.

Rijk Vlaanderen

Amsterdam Marathon: vrijwilligers verzamelen

Amsterdam Marathon: Dave Lommen bij de zijn Kruislaan

Vandaag leverde de Amsterdamse hele en halve Marathon prima resultaten op en een fantastische dag. Mart Bevelander, Gabrielle Limonard en Astrid Caubo kwamen op de hele marathon vlak na elkaar binnen, even boven de vier uur. Op de halve marathon finishte Rene Duijvekam weer net voor Dick Nijland in een tijd onder de 1.24. Ook de andere lopers deden het prima. Reinout kent de laatste tijd een ongekende progressie en finishte in 1.38.06! Dat moet wel een PR zijn. John en Ingrid Coster liepen als haas voor Runnersworld, dus zij liepen een vooraf bepaalde tijd. De rest van de uitslagen zie je zoals gebruikelijk op de uitslagenpagina: www.av23.nl

Over mijn eigen tijd 1.18'30" ben ik ook heel tevreden: een halve minuut onder mijn PR! Vandaag was zo'n dag waarin alles op zijn plaats viel. Was ik vorig jaar bij de hele marathon nog halverwege uitgestapt met een spierblessure, nu liep ik van begin tot eind als een speer. Het leuke was dat juist op momenten dat ik dreigde in te zakken er weer iemand langs de kant stond om me aan te moedigen. Er zijn verschillende plekken in het parcours waar het zo dodelijk saai is dat je het liefst op de eerste de beste tram naar huis stapt. De Van der Madeweg bij Duivendrecht is zo'n punt. Grijze kantoorbunkers en grauwe groothandelsforten droegen ertoe bij dat mijn kilometertijd na een hoopvol begin (5 km in 18'02") ineens wegzakte. Gelukkig stond daar Henk Vlastra om me wakker te schudden.

Oost met AV-ers in het verschiet

Na 9 km begin je de eerste pijntjes te voelen, weet je dat je nog 12 km moet en loop je over de Hugo de Vrieslaan met de Indische buurt en Zeeburg in het verschiet. Als je dan langs de waterposten met AV'23-ers komt, weet je niet wat je meemaakt: bekenden en onbekenden moedigen je aan, je wordt overstelpt met energiedrankjes, sponzen etc. Je krijgt dan het gevoel alsof de zwaartekracht geen invloed meer heeft: de achterstand die ik op het groepje voor mij had, was in de kortste keren ingelopen (10 km in 36'53"). Toen ik Joke bij het Galileiplantsoen zag en een stuk banaan aangereikt kreeg, wist ik: dit wordt een superdag in een supertijd! De anders zo trieste Molukkenstraat zag er ineens uit als de Champs Elysees! Op het moment dat ik langzaam uit deze roes wakker werd, liep ik op de Zeeburgerdijk, net op tijd om de aansporingen van Willem, Ilona, Peter en Tineke in ontvangst te nemen. Daarmee moest ik het doen tot vlak voor het Rhijnspoorplein: daar kon ik met de aanmoedigingen van Fa in mijn rug zonder probleem de tunnel af en de helling van de Torontobrug op, terwijl ik nog steeds geen verval voelde (15 km in 55'38").

Brulboei Jan Mens

Naarmate de wedstrijd vorderde was het steeds lastiger om achterblijvende marathonlopers te ontwijken, maar in het Vondelpark ben ik wel wat gewend. Het was al heel wat dat er geen skeelers of loslopende honden het parcours overstaken!

Het laatste stuk Amstelveenseweg was geen enkel probleem: Jan Mens stond langs de kant en de decibellen die hij produceerde, waren zo sterk dat ik mijn benen nauwelijks meer hoefde te bewegen tot ik de finish in het stadion passeerde in 1 uur 18'30".

Iedereen ontzettend bedankt voor de steun tijdens de wedstrijd: het was een groot feest!

(Deze tekst stond v/a 15 oktober j.l. op het Atletenforum op www.av23.nl)

2006 was het jaar van de heroïsche duels. In vrijwel iedere categorie werd gestreden om medailles alsof het leven er vanaf hing. Het verslag dit jaar belicht daarom een keer niet het plezier. Nee, het gaat nu even om die hete, harde, bloederige, onverbiddelijke, gebroken-been-en-toch-doorlopen-, tanden-op-elkaar-maar-toch-vooral-in-elkaar's-armen-, kortom nietsontziende strijd om de medailles. De mooiste duels licht ik eruit en we staan natuurlijk ook even stil bij alle gesneuvelde...clubrecords.

Jongens pupillen C:

De geweldenaar Sam maakte vooral indruk met een clubrecord op de 40m (6,6) en bovendien een evenaring van het clubrecord op hoogspringen: 1,05m. Dat deelt hij nu met ene Theo... Wendel maakte het nog erg spannend door de bal naar bijna dertig meter te smijten, maar Sam snoepte het goud voor de neus weg van zijn directe opponent met slechts 25 puntjes voorsprong.

Meisjes Pupillen B:

Aike en Tara sprongen precies even ver, dat is al een bijzondere prestatie. 3,84m is daarbij maar 5 cm van het clubrecord verwijderd. Het sprintrecord (6,5) was wel een bijzonder mooie prooi voor de razendsnelle Aike. Met de werpnummers deed Tara nog een verwoede poging om Aike te verslaan, maar ze bleef steken op slechts 33 puntjes achterstand. Daarna nam ze wel knap revanche op de 1000m. Applaus!

Jongens Pupillen A1

Nick, Mees en Wouter, drie jonge honden, wie zou er met het been vandoor gaan? Wouter won de sprint met gemak, maar wist z'n tegenstanders niet te raken met balwerpen. Mees deed dat wel met bijna dertig meter, maar Nick sprong het hoogste van de drie en bemachtigde met 25 puntjes voorsprong het goud. Mees hield maar 9 puntjes over op Wouter, ongelooflijk spannend was het in deze categorie.

Meisjes Pupillen A2

SuperSterre zou dit wel even winnen? Nouja, ze moest er hard voor knokken tegen een Nina en Nancy in vorm. Zij pakten vooral op het verspringen en de sprint veel punten op de houdster van het clubrecord op hoogspringen. Uiteindelijk bleek toch dat op haar favoriete onderdelen Sterre te sterrek was.

Meisjes Junioren D:

Een driestrijd in deze categorie op het scherpst van de snede. Door een prachtige versprong (4,57m!) van Sacha wist ze de andere twee dames achter zich te laten. En al zijn het goede vriendinnen, Tessa en Iris gaven elkaar geen duimbreed toe op elk onderdeel. De hoogblonde dames maakten het zo spannend dat Tessa uiteindelijk met maar 3 luttele puntjes van Iris won.

Jongens Junioren D:

Hier gaf Jim iedereen billenkoek, dat was gezien zijn ontwikkeling dit jaar te verwachten. Hij werd immers zevende op het Nederlands Kampioenschap meerkamp. Maar hij ging wel een duel aan...met een misschien nog wel grotere krachtpatser van circa 12 jaar terug. Ramon Pinôl was beestachtig goed op 13-jarige leeftijd en zijn lange clubrecordlijst leek op elk punt onaantastbaar. Maar Jim was niet onder de indruk en wierp de speer plotseling naar 44,47 meter, een stukkie verder dan de illustere Ramon Pinôl ooit klaarspeelde.

Het gevecht om het zilver en brons tussen Thom, Alain en Auke was minstens net zo spannend. Maarja, spreken is zilver en Auke is de grootste kletsmajoor, dus dan weet je het wel. Bovendien breekt hij knap PR na PR de laatste tijd. Thom verloor ongelooflijk maar waar het brons met slechts 1 puntje aan Alain, vooral omdat die een mooie 4,47m versprong.

Jongens Junioren C:

Onno won alles. Alles? Nee, hij vergooide zijn speer en verloor zoveel punten dat het podium plotseling buiten bereik was, zonde van al die mooie prestaties (1,65m hoog, 5,17m ver!). Thomas greep deze buitenkans met beide benen aan en won de 800 en 100 meter van Wouter en Bas. Na een goede speerworp moesten die lange letten tevreden zijn met het zilver en brons. Thomas was niet het hoogste op het podium, maar stond wel op nummer 1 met goede prestaties.

Jongens Junioren B:

Don en Joram, beiden jonkies uit de groep van Els, beiden in opmars als gevolg van groei en goede trainingsarbeid. Wat Joram aan punten pakte met hoog, won Don terug met ver en sprint. Wat Joram met de kogel aan Don verspeelde maakte hij weer goed met een speerworp van bijna 40 meter. Voor de 800 meter stond hij op kop en híj was toch de betere loper? Niets was minder waar, Don ging er voor met hart, ziel en benen van anderhalve meter en al hij miste hij uiteindelijk het goud op 20 luttele puntjes, hij won het respect van het publiek met een mooie 800 meter. Joram kon aan de finish opgelucht naar adem snakken.

Senioren mannen:

Legendarische gevechten uit de geschiedenis verbleken bij dit tweetal: David en Goliath, Hector en Achilles, Odysseus en Polyphemos, ja zelfs Tom en Jerry stelt niets voor bij de strijd tussen Thijs en Dennis. De ‘Duif' (Dennis) was sneller, sprong verder, wierp de speer naar een nieuw persoonlijk record en vloog doodgewoon 1,80m hoog. Hij rekende zich rijk voor het zilver maar plots pakte Thijs meer dan een meter met de kogel. Vervolgens spurtte hij ervandoor op de afsluitende 800 meter en sloeg op slinkse wijze een gat als Ruud Lubbers. Zomaar werden daar 21 secondes teruggepakt...Dennis was gezien: hij moest genoegen nemen met het brons.

Niet alle groepen zijn besproken, excuus daarvoor, ik heb de mooiste eruit gelicht, omdat het in veel categorieën verschrikkelijk spannend was. Het is een goed teken dat het algemene niveau steeds hoger wordt en niet één persoon met kop en schouders boven de rest uitsteekt, omdat die van huis uit net wat meer talent bezit. Bijzondere wedstrijd weer, veel dank aan alle juryleden, andere vrijwilligers en vooral Cees de Nood voor het uitvoeren van schier onmogelijke opdrachten. Volgend jaar meer aandacht voor de psychologische oorlogsvoering.

Zaterdag 23 september werd in Alkmaar de finale van de pupillencompetitie gehouden. Met maar liefst het maximum van veertig pupillen was AV'23 vertegenwoordigd. Er werden veel prijzen behaald, zowel in het ploegenklassement als in het individuele klassement. Vooral de prestaties van pupillen A sprongen in het oog. De jongens A1 en A2 werden tweede, net zoals de meiden A2. De meisjes A1 behaalden zelfs goud! Hiernaast was er voor Jaimie ook de eerste plaats individueel en evenaarde Sterre het clubrecord met 1.35meter. De allerjongste pupillen waren ontegenzeggelijk de beste van de dag. Wendel, Sam, Casper, Bram en Julian waren de beste ploeg en behaalden goud, zilver en brons in het individuele klassement. Een ongekende prestatie! Klik hier voor de individuele prestaties en hier voor de ploegenklassementen.

De mannen senioren reisden zondag de 24ste af naar Den Haag voor hun landelijke finale in de tweede divisie. Als zevende ploeg hadden zij zich geplaatst en presteerden erg goed. Hierdoor werd een knappe vijfde plaats gehaald. Een mooie opsteker voor de promotiedromen van deze ploeg. Elk jaar promeveren de beste twee clubs van de tweede naar de eerste divisie. Er waren goede prestaties te zien van Theo op horden, Ernst op de 800 meter en Fulco op de 1500 meter. Klik hier voor de uitslagen.

Als eerste kwamen de jongste pupillen van AV'23 in actie tijdens het kampioenschap estafette in Amstelveen. Op de 10x40 meter werd de eerste plaats gehaald! De snelle jongens pupillen C en meisjes B haalden eveneens het hoogste podium. Dezelfde dag kwam de senioren op de baan voor de 4x100 meter. Zij behaalden een knappe tweede plaats! Hiernaast kwamen er tientallen pupillen van onze vereniging in actie. Dus we waren weer goed vertegenwoordigd. Op de tweede dag kwamen de junioren D aan bod en verbeterden maar liefst vier clubrecords, de jongens en de meiden op de Zweedse estafette en de 4x600 meter. Hiernaast kwamen ook de senioren voor hun Zweedse estafette in actie en de Masters op de 4x200meter. Helaas haalden beide ploegen niet de finish. Klik hier voor de uitslagen.

(foto: Rene vd Kruk - renevdkruk.com)

Na het behalen van de eerste plaats in de gebiedsfinale plaatsten de jongens D van AV'23 zich voor de landelijk finale. De beste negen verenigingen van Nederland gingen in Zoetermeer de strijd aan voor de beste ploeg in de eerste divisie. Met vele supporters, ouders, trainers, meisjes en de voorzitter, en schittterend weer gingen onze jongens aan de slag. Helaas viel David uit met een blessure en kon daardoor niet verder met hoogspringen. Mede door deze tegenslag kwam het podium buiten bereik. Desalniettemin presteerden onze atleten hartstikke goed. Jim was goed voor twee baanrecords, 32.84m met discuswerpen en 12.29m met kogelstoten. Sjaak en Egbert liepen de duizend meter in een snelle 3 minuut 15. Het was voor de jongens een grote wedstrijd, dat was ook goed te zien aan de organisatie. Het waren immers de beste ploegen van Nederland die deelnamen. Uiteindelijk werd de zesde plaats behaald. Voor AV'23 een prestatie om trots op te zijn