Twee weken op vakantie, het beste weer van Frankrijk en alle tijd van de wereld om uit te rusten en leuke dingen te doen. Beter kan je het niet hebben lijkt mij. Toch miste er iets voor mijn broertje, een fundamenteel onderdeel van zijn leven: Sport!
Hoe gaan we dat oplossen dachten we? Als je eerst al twee en een halve week met je moeder en zus op vakantie was naar Hongarije, en aansluitend twee weken naar Zuid-Frankrijk gaat met je vader, terwijl alle NK’s voor de deur staan?
De oplossing was een prachtig aanbod van Els van Noorduyn, dat we meteen zonder enige twijfel aannamen. Ze bood aan om Andreas twee weken lang privétraining te geven in Frankrijk, in de buurt van haar tweede huis waar zij zelf een aantal weken op vakantie was. Het idee was dat wij met de auto het benodigde materiaal mee zouden nemen; werpballen, een medicinebal van 2kg, kogels van 3, 4 en 5kg, discussen en een speer. Ze zouden dan in de buurt een geschikt veldje zoeken om de werponderdelen te kunnen trainen, acht keer één uur in de dertien dagen dat we daar waren.
Zo gezegd zo gedaan, en terwijl het merendeel van de camping nog lag te snurken in hun tentjes stond Andreas al om half 8 op zodat hij genoeg tijd had om te ontbijten en fysiek helemaal wakker te zijn voor de training die om 9 uur begon.
De eerste paar trainingen waren in het centrum van Bedoin, het dorpje waar onze camping net buiten lag. Naast de plaatselijke supermarkt stond een soort van speel/sportveld met een rood geschilderd 200m baantje en in het midden een kooi waar je kon voetballen en basketballen. Daar ging hij de eerste drie trainingen aan de slag met zware kracht-, coördinatie- en stabiliteitsoefeningen.
Al snel hadden ze de ruimte nodig en liet Els ons een paar veldjes zien waar mogelijk getraind kon worden. Eén daarvan was echt wat je perfect kunt noemen. Het was een veld van ongeveer 250 bij 70 meter, goed vlak met redelijk harde grond voor de aanloop, niet te hoog gras en uitzicht op de Mont Ventoux.
Terwijl ik aan het zwembad lag te bakken met een boekje werd er intensief getraind, steeds opbouwend naar verdere afstanden met de speer, beginnend bij stand en drie-pas worpen en richting de 55+ meter.
De één na laatste training mocht ik erbij zijn om o.a. foto’s te maken en te kijken hoe het nou allemaal in zijn werk ging, mits ze geen last van me hadden natuurlijk. Zo kwam het dat ik 50 meter verderop in schutkleuren op een heuveltje zat, klaar met mijn telelens om van afstand prachtige plaatjes te schieten. En die prachtige plaatjes kwamen er, gepaard met prachtige worpen en verre afstanden.
De speer was trouwens niet het enige waarmee geworpen werd, takken en halve boomstronken voldeden bij de warming-up ook aan de eis “zolang ik het maar kan gooien en het lekker vliegt”. Terug naar de natuur is een belangrijk onderdeel van sport vindt Els, en zou eigenlijk vaker moeten gebeuren, al is Nederland daar helaas niet groot genoeg voor. Er is toch niets mooiers dan werpen in het open veld, zoals de oermensen dat vroeger ook deden?
Het enige nadeel van zo’n training als waar ik bij was is dat je veel moet lopen om de speer weer op te halen, waar Els op zegt dat je dan maar niet zo ver moet gooien ;)
Laten we hopen dat alle trainingen en aanwijzingen goed terugkomen tijdens de C-spelen van dit weekend en alle daarop volgende wedstrijden en NK’s!
 |