trainingen
 

berichten van het bestuur

bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 juni 2017
   (15-06-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

The Castle of Otranto
Iedereen kent het beroemde boek “Dracula” van Bram Stoker, maar de grondlegger van de gothic literatuur is Horace Walpole. Al in 1764 schreef hij The Castle of Otranto, een fantastisch griezelverhaal dat toen al veel ophef veroorzaakte. Het verhaal zit vol grafzerken, vampiers, ruïnes van kastelen en kerken, geesten, vervloekten en vooral veel melodrama. Tot op de dag van vandaag voelen jongeren zich daartoe aangetrokken. Ze noemen zich Goths of Postpunk. Een mij onbekend maar groot gothic graffiti-kunstenaar, zich noemende Cyka, heeft de deur van onze materiaalberging uitgekozen om daar een proeve van zijn kunnen te laten zien. En het is indrukwekkend. Het duurde even voordat ik in de gaten had dat het hier de afbeelding van een AV’23-strijder betreft. Maar het staat er echt: AV MCMXXIII, oftewel AV1923. De kunstenaar moet een groot fan zijn van onze vereniging, anders maak je zoiets niet. Jammer dat het binnenkort wel weer zal worden weggehaald door de eigenaar van ons gebouw, gelijk met de andere graffiti op onze pas geschilderde deuren.
CYKA, beetje rare naam voor een kunstenaar. Volgens de “Urban Dictionary” zou dit Russisch slang zijn voor “whore” of “bitch”. Het zou leuk zijn om alsnog kennis te maken met deze Cyka, maar dat zal er wel niet inzitten.

Verdwaald in de ambtelijke jungle
Op zoek naar onze huisbaas zijn we de weg kwijt. Het lijkt erop dat het niet meer bestaande stadsdeel-oost nog steeds de eigenaar is van ons clubhuis. Maar niemand kan ons zekerheid geven. Een spookachtige ervaring. Het begon allemaal onschuldig. De huisvestingscommissie wilde wel eens kennis maken met onze huisbaas. We betalen elke maand een flinke huur maar hebben sinds de opheffing van de stadsdelen nog geen kennis gemaakt met onze nieuwe huisbaas de afdeling Vastgoed van de gemeente Amsterdam, Althans daar maken we elke maand onze huur naar over. Cees de Nood en ik regelden een afspraak op 1 juni met ambtenaren van de “Resultaatverantwoordelijke Eenheid” Vastgoed, Voormalige Stadstimmertuinen 4-6. We werden door twee man ontvangen, in de “vergadertuin”, met koffie en water. We vertelden wat over AV’23 en stelden onze drie vragen. Maar al snel werd duidelijk dat we hier helemaal niet bij onze huisbaas zaten. De RVE Vastgoed int alleen maar de huur, beheert het huurcontract en voert het noodzakelijke onderhoud uit. Ze doet dat in opdracht van RVE Sport en Bos. Bent u er nog? Sport en Bos zou de echte eigenaar zijn. Wethouder Eric van der Burg is de echte verantwoordelijke. Dus ons werd geadviseerd een afspraak te maken met de ambtenaren van Sport en Bos. Zo gezegd, zo gedaan. Op 9 juni hadden Sandra Verkruisen en ik een afspraak met Hugo Hilgers van Sport en Bos op de Jodenbreestraat 25. Dezelfde procedure. We vertelden wat over de AV’23 en tegen welke problemen en uitdagingen we aanlopen bij het gebruik van ons clubhuis. We stelden ook onze drie vragen: Kunnen we het clubhuis kopen voor 1 euro, kunnen we de stadsdeelruimten in ons clubhuis erbij krijgen en hoe komen we aan een terras met een trap naar beneden. Maar ook hier werd al gauw duidelijk dat we op het verkeerde adres zaten. Het clubhuis was immers nooit formeel overgedragen van het stadsdeel naar de “centrale stad”. Het formele eigendom berustte nog steeds bij Stadsdeel Oost. Voor een echt antwoord op onze vragen werd ons aangeraden een afspraak te maken met Marga Kuperus, waarnemend hoofd van de afdeling Sport en Maatschappelijke accommodaties Stadsdeel Oost en met Thijs Reuten, lid van het DB en portefeuillehouder Sport. Toen gaf ik het op.

Terras en buitentrap (vervolg)
Nooit geweten dat het zo ingewikkeld is. Maar gelukkig hebben we veel deskundigheid in de huisvestingscommissie. Eveline Vinkenborg is naast moeder van Esther Teng ook architect met haar eigen bureau EVA. Zij heeft de eerste schetsen gemaakt voor een trap/tribune tussen de kantine en de baan. Een fantastisch plan, een geniaal idee, met veel inclusieven: de kantine wordt eindelijk geopend naar de baan, de tribune kan ook als terras gebruikt worden en onder de tribune is ruimte voor een extra berging. Ook veel problemen: blijft er wel voldoende ruimte tussen clubhuis en baan over, kan de glasgevel van onze kantine zomaar opengebroken worden en wat doe je tegen onze huisvandalen?
Maar we gaan door met het onderzoeken van de mogelijkheden. We zijn in overleg met de gemeente om te bekijken wat zij met hun gebouw willen. Misschien is een algehele upgrade van het gebouw mogelijk, voordat het gebouw eventueel aan ons wordt overgedragen. Alles is mogelijk, niets wordt uitgesloten. In de volgende Rommelhok hoe het verder ging.

Eindelijk Sportdag!
Dertig keer wordt bij ons op de baan een sportdag gehouden. Tien keer wordt daarbij onze kantine gebruikt. Elke sportdag is weer anders. Soms wil de school dat wij 600 waterijsjes inkopen. Een andere keer vragen ze om ondersteuning door een paar van onze atleten. Soms gaat er wat mis, slaan de stoppen door vanwege al die opblaaskastelen of raakt een toilet verstopt. Deze week zijn er vijf sportdagen. Topdrukte dus voor zowel de sportparkbeheerders als voor onze kantine-vrijwilligers. Onze mensen moeten flink kunnen improviseren en dat doen ze ook. De scholen doen vaak een beroep op hen voor assistentie. Klaptafels buiten zetten, jerrycans met drinkwater, gedoe met consumptiebonnen, 100 broodjes smeren en het toiletpapier aanvullen.
Maar wat overheerst is de ontspannen en gezellige sfeer tijdens zo’n sportdag. Alleen de rommel na afloop. Als de kinderen allang naar huis zijn, zijn de docenten en ook onze vrijwilligers nog wel een uurtje bezig met opruimen en schoonmaken. Overigens doen onze vrijwilligers het niet alleen uit liefde voor onze club, wij betalen ze er een redelijke uurvergoeding voor. Vandaar dat er altijd wel oudere junioren te vinden zijn die dit graag willen doen.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 mei 2017
   (15-05-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

Trainen met Robin
Het lijkt een toevallige ontmoeting op een zonnige zaterdagochtend. Het is een groepje vaders en moeders van onze pupillen. De kinderen zijn al druk op de baan aan het trainen. De groep groeit snel aan tot twintig, vijfentwintig gezellig keuvelende ouders. Ook Robin Willems sluit zich aan. Dan komt er beweging in de groep en gaan ze de baan op voor een rustig inlooprondje. Robin geeft het tempo aan. Na een looptraining van ongeveer een uur wordt er uitgeblazen in onze kantine met een kop thee. De kinderen zijn inmiddels ook klaar en komen ook de kantine in voor een beker limo. Al jaren is dit een succesvolle formule.
De groep dreigt nu echter zo groot te worden dat er een tweede “trainer” nodig is. Vorige keer had ik op deze plaats aangekondigd dat er maatregelen zouden komen om het één en ander te reguleren. Het ligt helemaal in de aard van deze groep om zelf met voorstellen te komen. Voor de zomer komt de groep met een pakket maatregelen. Het gaat dan over zaken als: voor wie is deze training bedoeld, betalen de deelnemers een vergoeding, wordt de trainer betaald, wat zijn de trainingstijden en wat is de maximale omvang van de groep?
Ik heb alle vertrouwen in een goede uitkomst. De wil is er in ieder geval.

30 scholen gebruiken onze baan
Vanmorgen stond onze baan vol opblaasbare speelattracties, waaronder een wildbewegende rodeostier, een klimmuur, compleet met touwladder en scheepsbel en nog een opblaasmonster dat ik niet helemaal kon thuisbrengen. De schoolkinderen van Het Spectrum vonden alles prachtig. Het is nauwelijks te geloven, maar dit jaar organiseren meer dan dertig “scholen” bij ons op de baan hun jaarlijkse sportdag. Daar zitten vreemde eenden tussen, zoals het 4e Gymnasium uit het westelijk havengebied (dat is echt heel ver weg) en het Advanced Research Center for Nanolithography uit het Science Park (dat is heel dichtbij). Onze baan is populair. Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met de aanwezigheid van goede voorzieningen zoals kleedkamers, toiletten, douches en natuurlijk onze kantine. Ze gebruiken allemaal onze kleedkamers maar niet alle scholen maken gebruik van de kantine. Dat zijn er maar een stuk of tien. Wij zorgen dan voor koffie, thee en wat verder gevraagd wordt. Soms zijn dat complete lunches, soms 600 waterijsjes en meestal tosti’s, frisdranken en watertjes. Elk jaar zijn het onze 17 jarige junior-atleten die dan graag een kantinedienst willen draaien. Het is eind-examentijd en ze hebben tijd over en geld te kort. Soms is het een rustige job, soms is het aanpoten. Vooral als van onze vrijwilliger wordt verwacht dat hij of zij boterhammen gaat smeren voor 300 kinderen. Komt voor. Maar gelukkig zijn er altijd nog wat ouders die graag meehelpen. Zeker als het mooi weer is, wordt zo’n sportdag al gauw een gezellige boel.

Clubkleding
Lange tijd waren niet alle maten voorradig. Maar Bart Boevink, onze verenigingsmanager, heeft de voorraad clubsweaters aangevuld en nu zijn alle maten weer te krijgen. Heel veel leden hebben er al één: die lekker warme en toch luchtige AV’23-sweater. Vraag in de kantine aan de vrijwilliger achter de bar of er een sweater in jouw maat is. In het voorraadhok liggen nieuwe clubsweaters in de kindermaten 128, 140, 152 en 164 en de volwassenmaten S, M, L en XL. Ze kosten € 20,= per stuk. Bij voorkeur af te rekenen via de pin-automaat van de kantine. Maar gewoon met contant geld mag ook. Aarzel niet te lang want voordat je het weet is jouw maat of de maat van je kind weer uitverkocht.
Ondertussen wordt door het bestuur onderzocht wat de mogelijkheden zijn om via onze club ook AV’23-wedstrijdkleding te verkopen. Waarschijnlijk kan dat goedkoper dan via onze huidige leverancier: Run-inn op de Linnaeuskade. Later meer hierover.

Van biertent tot waterpost
Van heel oude masters heb ik gehoord, en ik kan het me vaag ook nog wel herinneren, dat AV’23 in de jaren tachtig een biertent runde op het Bredewegfestival met Koninginnedag. We stonden naast de poffertjestent van Scouting-Oost op de kop van de Bredeweg. Het is nu niet voor te stellen: AV’23 en bier. In onze kantine worden per week hooguit tien flesjes bier verkocht. Water is het tegenwoordig helemaal.
Ook al weer vele jaren verzorgen we tijdens de jaarlijkse Amsterdam Marathon de waterpost Hugo de Vrieslaan, tegenwoordig Rozenburglaan, We krijgen daar goed voor betaald. Zo blijkt deze keer water meer op te brengen dan bier.
Nu heeft Le Champion, de organisator van de Dam tot Damloop, ons gevraagd ook een waterpost tijdens de Dam tot Damloop te bemannen. Als tegenprestatie zijn voor ons 50 startnummers van de Dam tot Damloop 2017 gereserveerd. We gebruiken deze startnummers als onderdeel van het D2D-arrangement dat we sinds kort in de aanbieding hebben. Dit arrangement bestaat uit een clinic van twaalf speciale hardlooptrainingen op de donderdagavond (vanaf 22 juni), 25% korting op het D2D-hardloopshirt, starten in een gunstig vak en dus een startnummer voor de 10 EM-loop op zondag 17 september 2017. Aanmelden voor dit arrangement kan bij de verenigingsmanager ().
Maar misschien wil je helemaal niet meelopen. Dan kun je je altijd nog opgeven als vrijwilliger voor de waterpost in Amsterdam-noord. Dit geldt als een officiële AV’23-vrijwilligerstaak. Bovendien krijg je van Le Champion een lunchpakket en een D2D-hardloopshirt. Ook voor deze vrijwilligerstaak kun je je aanmelden bij onze verenigingsmanager Bart Boevink ().

Terras en buitentrap
Het is weer mooi weer. De behoefte om in de zon te zitten groeit. Na afloop van de training met een kop thee of tijdens de training van je kind met een cappuccino en een stuk appelgebak. De kantine is nu te warm en benauwd. De relatie tussen baan en kantine is beroerd. Altijd moet je via een trap aan de achterkant. Al jaren wordt geroepen om verbetering van deze situatie, eigenlijk al sinds de oplevering van het huidige clubhuis in 2000. Er is zelfs al wat geld voor gereserveerd in de vorm van een reserve op de balans.
Sandra Verkruisen, moeder van drie jeugdleden, en Sander Stok, onze eigen kampioen kogelslingeren, houden het niet langer en willen de impasse doorbreken. Ze hebben zich bij de huisvestingscommissie gemeld met allerlei ideeën. Morgen gaan we met elkaar in gesprek. Ik ben heel benieuwd en blij met dit nieuwe initiatief. Wie weet zitten we volgend voorjaar met z’n allen op een beschut terras op het platje naast onze kantine. Het lijkt me geweldig.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 14 april 2017
   (14-04-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

Vakwerk
De beheerders van het sportpark hadden me al verteld dat deze maandagochtend begonnen zou worden. Van verre zag ik ze al, fel oranje jacks met reflecterende strepen. Dit zijn de mannen van Antea, die in opdracht van de gemeente onze atletiekbaan opknappen. Het zijn wat oudere specialisten op het gebied van atletiekbanen. Ik mocht wel een foto van ze maken. Poseren doen ze niet aan. Gewoon doorwerken. De prefab werpringen waren vanmorgen per vrachtwagen aangevoerd vanaf het Olympisch stadion, waar ze tijdens het EK-atletiek afgelopen zomer hadden dienst gedaan. Inmiddels is de klus geklaard en kunnen beide kooien weer gebruikt worden. De komende tijd worden nog wat kleinere reparaties uitgevoerd.
De jongens van sportparkbeheer puzzelen nog op de vraag hoe voorkomen kan worden dat voetgangers (vooral voetballertjes van GeuzenMiddenmeer) ons groene middenveld oversteken. Te vaak komt het voor dat er dwars over het veld overgestoken wordt, terwijl er getraind wordt in de kogelslingerkooi, de discuskooi of met speerwerpen. Levensgevaarlijk! Volgens Sander ging het al een paar keer bijna mis. Meestal gaat het om mensen die niet bekend zijn met de situatie en de kortste weg zoeken van de voetbalvelden naar de tramhalte op de Middenweg. De gemeente overweegt het baanhek aan de kant van GeuzenMiddenmeer dicht te zetten met gaas. Het gaat dus eigenlijk heel goed met de samenwerking tussen AV’23 en het gemeentelijk sportparkbeheer. Regelmatig heb ik contact met de beheerders over het onderhoud van de baan. Deze jongens kennen het terrein en de baan op hun duimpje en zijn vooral praktisch ingesteld. Voorbeeld (Pas op! Wel wat technisch): de spiksplinternieuwe blinde balken van de hinkstapsprong zijn door de Atletiekunie afgekeurd omdat de aluminium randen doorlopen tot aan het loopoppervlak. De baanbeheerder heeft de balken meegenomen naar de werf, gaat de randen afslijpen en vervolgens vullen met rode kunststof. De hinkstapsprong is dan gereed om goedgekeurd te worden voor de volgende competitiewedstrijd.

Discus in de grasmaaier
Vanmorgen vond ik weer twee grote gele pylonen op het middenveld. Ik ga niet mopperen op trainers die trainingsmateriaal buiten laten slingeren of na gebruik niet zorgvuldig opbergen. Ik vind eigenlijk dat het de laatste tijd een stuk beter gaat. Nog zelden krijgen we van de beheerder van het sportpark op ons donder dat een grasmaaimachine kapot is omdat er een discus in het gras is blijven liggen of dat de kogelgaten in de grasmat niet gedicht zijn. Er blijven geen (of zelden) pylonen of hoedjes meer achter op de baan en de hordes, matten en banken worden na gebruik weer netjes naar binnen gebracht. Eigenlijk gaat het best goed.
Toch wordt er geklaagd over chaos in vooral de kleine materiaalruimte. En dat vind ik ook. Maar er is hoop. Het A-team van de huisvestingscommissie onder leiding van Cees van Nood is te hulp geschoten. De bedoeling van dit team is om in de kleine materiaalruimte al het kleine trainingsmateriaal overzichtelijk en bereikbaar op te slaan. Alles op een vaste plek. Samen met de TC (Ynze en Sander) wordt nu een plan gemaakt. Wat is de handigste manier om deze ruimte beter en vooral efficiënter te gebruiken? Zo gauw de plannen klaar zijn, wordt begonnen met het timmerwerk.

Keukenpapier als servetje
Op het laatste moment was ik door Bart opgetrommeld om tijdens de trainingspakkenwedstrijd ‘s middags achter de bar te staan. Geen probleem, dacht ik. Wel gezellig om met een paar andere vrijwilligers te helpen met het smeren van broodjes, het zetten van koffie en de vloer aanvegen. Maar wat viel dat tegen. Dit was voor het eerst dat ik achter de bar stond en dan moet je toch beter tegen stress kunnen. Regelmatig zag ik het niet meer zitten en liet alles uit de hand lopen. Vooral als tien mensen aan de andere kant van de bar tegelijkertijd om je aandacht vragen. Allemaal willen ze wat anders. De één wil een kop cappuccino, de ander eten en drinken voor vijf juryleden en wel onmiddellijk. Daarnaast is er nog een vader die AV’23-sweaters wil passen voor zowel dochter als puberzoon. Ik begin dan alles door elkaar te halen en vergeet de jury-trap, die boos wegloopt. Later breng ik de hamkaas-tosti's en een pot thee naar de jury-trap. Ondertussen staat Efrem Naemen, de hardlopende vader van onze A2-pupil Nahom Efrem, zich kapot te werken in de broodkeuken. Er is veel vraag naar “broodje gezond”, een uiterst bewerkelijk hapje. Bruin of wit? Met mayo of zonder? Om gek van te worden. Daarnaast is hij voortdurend tosti’s aan het roosteren. Dit gaat vanuit de diepvriesstaat. We zijn vergeten een voorraadje tosti’s te ontdooien. Er is maar één tosti-ijzer. En de één wil ham/kaas, de ander alleen kaas. Dat schiet dus niet erg op. Wel zorgt Efrem er voor dat bij elk broodje of tosti een servetje (stukje keukenpapier, want de papieren servetjes zijn op) mee gaat. Na zo’n golf van klanten is het een poosje erg stil en kunnen we een beetje opruimen. In de chaos vergeten we precies te noteren wat we hebben verkocht. Er zijn allerlei turflijsten: een lijst voor de consumpties van de vrijwilligers, een lijst van de buitenbar en een lijst van de binnenbar voor betalende klanten. Dan worden we ook nog geacht de verkoop van sweaters bij te houden, inclusief maten. Het lukt me niet. Ik voel me een hopeloze dilettant.

Appels, bananen en narcissen
Zondag kon ik niet bij de Nescioloop zijn. Mijn kleinzoon Daan logeerde bij ons en wilde zijn nieuwe Lego electromotor uitproberen. Daarvoor had hij mijn hulp nodig, dacht ik. Alsof ik daar geen moeite mee zou hebben. Jezus (sorry, en dat op Goede Vrijdag), wat is dat ingewikkeld. Ik bedoel: hoe zet je die motor zo vast, dat hij er niet vandoor gaat zonder het aan te drijven voertuig. En dan die gigantische batterij-houder. Misschien is kantinedienst draaien toch eenvoudiger.
De maandag daarna ben ik op de club gaan kijken hoe alles er bij stond. In één woord: keurig! Alleen de vloer van de mannenkleedkamer stond blank. Ventilator aangezet en hopen dat die de verdamping bevordert (is inmiddels weer helemaal schoon). Ook de afvoer van het vuil moest nog geregeld worden. Maar dat was een fluitje van een cent. Even bellen met de gemeente-reiniging en dezelfde middag kwamen ze al om alles mee te nemen. De restjes naar de metro-containers in de Wembleylaan. Karin van Kesteren, Karien Smeding, Bart Boevink en Toer van der Berg waren de organisatoren van deze Nescioloop. Ze hebben prachtig werk gedaan. Het begon al met meer dan 720 aanmeldingen bij de voorinschrijving. Uiteindelijk waren er 740 deelnemers. Deze keer had de organisatie ook gezorgd voor “pacers”. Voor de wat...? Pacers zijn (voor-)lopers met een gegarandeerd vast tempo, die kunnen zorgen dat je de 15 kilometer in 65, 70, 75, 80 of 85 minuten volbrengt. Een grappig gezicht om een kliekje lopers achter zo’n pacer aan te zien rennen (zie fotorapportage op de Nescio-website).
De volgende dag was alles opgeruimd, behalve nog wat potjes narcissen voor de vrijwilligers (en nu voor op de kantinetafels), kistje geld van de na-inschrijving, overgebleven appels, bananen en plakken cake. In de vriezer lagen keurig ingevroren gehaktballetjes. Geline maakte deze heerlijke balletjes. Ze werden verkocht als “broodje bal”. Het restje wordt bij het volgende evenement weer gebruikt.

Muizen in de keuken
Eerste vraag van Gerard: reageert de bewegingssensor ook op de muizen die hier rondlopen? Antwoord: nee. Moeilijker is om te voorkomen dat de bewegingssensor reageert op bewegingen in de kantine en achter de bar. Maar daar zijn heel handige afschermplaatjes voor, die met de sensor worden meegeleverd. Het is even prutsen, maar dan zit het voor eeuwen.
Eerder hebben we de bewegingssensoren aangebracht in de fitness- en materiaalruimten beneden. Ze voldoen uitstekend en maken dat het licht niet onnodig blijft branden als er geen gebruik wordt gemaakt van deze ruimten. Hetzelfde willen we nu doen met de keuken. Ook hier blijft het licht vaak branden terwijl er niemand in de keuken is. Vincent Heetveld is naast een getalenteerd atleet (masters), ook elektrotechnisch ingenieur. Hij heeft aangeboden de keuken te voorzien van een bewegingssensor ter vervanging van de gewone schakelaar. Vandaag is hij de hele ochtend bezig geweest om de sensor te plaatsen. Het is gelukt en zonder plaatjes. Hij heeft een royale tijd ingesteld, voldoende om in de vries- of koelkast te rommelen. Die worden immers niet “gezien” door de sensor. Volgt u me nog? Komende tijd maar eens zien of iedereen tevreden is.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)

Toon Pagina: 1 - 2 - [Volgende >>]



Ogenblik a.u.b. ...