trainingen
 

berichten van het bestuur

bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 augustus 2017
   (15-08-2017)

door Hans Hofstede

Gerard
Daar links met zijn handen in de zakken, maar met oplettende blik. Gerard Lijnzaad voelt zich al tien jaar verantwoordelijk voor de organisatie van de verzorgingspost Watergraafsmeer tijdens de Amsterdam Marathon. Maar hij doet nog veel meer. Zo heeft Gerard eind vorig jaar het diploma Hardlooptrainer niveau 3 gehaald. En dat heb ik geweten. Afgelopen donderdag ben ik flink door hem onder handen genomen. Dat zit zo: het is vakantietijd en veel trainers, maar ook deelnemers, zijn met vakantie of liggen aan het strand. Mijn wekelijkse portie looptraining dreigde daardoor in het water te vallen. Wat te doen? Gelukkig zijn daar nog de speciale clinics en gelukkig is daar nog Gerard, die altijd bereid is in te vallen als trainer. Op donderdagavond draait bij ons sinds 22 juni de Dam tot Dam-clinic met ongeveer dertig deelnemers en Carla van der Klei en Kees van den Berg als vaste trainers. Ik had nog nooit eerder een training van Gerard gehad en het was een openbaring. Ik begon met nogal wat scepsis, maar na tien minuten kreeg ik in de gaten dat Gerard een geweldige trainer is. Het is altijd leuk om eens van iemand anders een training te krijgen, maar Gerard is echt anders. Hij is kalm en gedecideerd. Maakt af en toe een grapje, maar verwacht van jou opperste concentratie en maximale inzet. Een heel andere Gerard dan ik ken uit de huisvestingscommissie, tijdens wedstrijden of in de kleedkamer. Een man met een natuurlijk overwicht en heel precieze aandacht voor alle deelnemers aan de training.

Joost
Wie kent hem niet: Joost Cosman, hoofdtrainer bij de (mini-)pupillen en voormalig jeugdcoördinator. Hij gaat nu ook de bedrijfsclinics geven. Samen met Bart Boevink, onze verenigingsmanager, organiseert hij sportieve uitjes voor bedrijven. ‘s Middags atletieken en na vijven borrelen, prijsuitreiken en samen eten in onze kantine. Met Joost in de hoofdrol is er een wervend promofilmpje gemaakt. De ouders van het trainingsgroepje van Robin Willems speelden de rol van bedrijfsmedewerkers tijdens een sportuitje. Het is echt een geweldige film geworden waarmee we best de markt op kunnen. En dat gaan we ook doen. Arjan Petersen kennen we al een tijdje als manager van het USC-tenniscentrum (Radioweg 80) en als eigenaar/directeur van Sportmomentje, een aanbieder van sportieve uitjes in Amsterdam. Met Arjan zijn we een programma voor een sportuitje bij ons op de baan aan het ontwikkelen, waarbij actief kennismaken met atletiek op de eerste plaats komt. Op de dagen dat onze baan niet of matig gebruikt wordt, nodigen we bedrijven uit om tussen twee en vijf uur een aantal atletiekonderdelen uit te proberen. Dat gebeurt onder leiding van Joost. Daarna kunnen de vermoeide deelnemers terecht in onze kantine voor de prijsuitreiking, borrel en eventueel een gezamenlijk diner. We kunnen zelf gaan koken, maar ook een cateringbedrijf inschakelen. In principe is alles mogelijk. De maandag-, dinsdag- (tot 1 oktober 2017) en vrijdagmiddag/avond komen hiervoor in aanmerking. Op die dagen zijn er geen pupillentrainingen en is dus zowel baan als kantine beschikbaar.

Gunther und Kurt
Ze zijn er weer: de mannen van Polytan. Vorige week doken ze tijdens mijn zaterdagochtendtraining plotseling op: Gunther en Kurt, de mannen van het Duitse Polytan, experts op het gebied van kunststofbanen. Hun vrachtwagen was tot stilstand gekomen voor het paaltje bij onze hoofdingang. Niemand heeft hier een sleutel van. Al hardlopend heb ik ze via de fietspaden gegidst naar de overkant van de baan. Ze wisten overigens al redelijk de weg. Een week eerder waren ze al begonnen met het repareren van de toplaag van de zuidelijke speer-aanloop. Precies op de plaats van de afzet was de toplaag behoorlijk beschadigd. Ook bij de noordelijke speeraanloop is dat het geval. Hier kun je de toplaag omhoogtrekken. Een domweg gevaarlijke situatie. Jammer dat Gunther en Kurt dat niet in hun opdrachtbrief hadden staan. Gunther liet me nog op zijn I-Phone de brief zien met een tekening van de baan met daarop twee blauwe kruisjes: één bij de zuidelijke speer en één op de baan halverwege de appelboomgaard. Ik heb het doorgegeven aan onze sportparkbeheerders van de gemeente Amsterdam. En nu maar hopen dat ook de noordelijke speer snel wordt gerepareerd.

Chimpansees
Het is een bot middel, maar het werkt wel. Om de al over een week startende Middenmeerclinic aan voldoende deelnemers te helpen, gebruiken we mailchimp.com. Dit is een Amerikaans programma waarmee je per account tweeduizend mailadressen kunt bestoken met een bericht (eigenlijk een soort spam). En dat helemaal gratis en ook nog eens zo eenvoudig dat zelfs een aap het kan. Voor mij een wonder van techniek. We beschikken over 3300 adressen van mensen die zich wel eens hebben aangemeld voor de Nescioloop, de Middenmeerloop of één van de clinics. We hebben dan ook twee accounts aangemaakt. Elke apenactie levert gemiddeld vijf nieuwe aanmeldingen op. Het is alsof je het laatste restje uit een tube tandpasta drukt. Maar zo komen we ondanks de vakantietijd toch nog aan voldoende deelnemers om de clinic door te laten gaan. Met dank aan Peter Groen. Inmiddels staat de teller op 14 deelnemers. Nog zes erbij en ik ben tevreden. Komende dagen gaat dat wel lukken.

Over me zelf
Lang niet iedereen zal het verbazen, maar ik heb besloten me terug te trekken uit het bestuur. Maandenlang heb ik mezelf afgevraagd wat te doen: doorgaan als bestuurslid terwijl ik niet langer het gevoel heb daarin echt een sturende rol te kunnen spelen of afscheid nemen voordat het mij of de anderen gaat tegenstaan. Ik heb tot het laatste besloten. Acht jaar lang heb ik met veel enthousiasme en betrokkenheid in het bestuur van ons lieve clubje gezeten. Veel heb ik kunnen bijsturen, nog veel meer heb ik niet kunnen ombuigen. Zo’n verenging met al die totaal verschillende bloedgroepen is toch weerbarstiger en moeilijker te beïnvloeden dan ik gedacht of wellicht gehoopt had. Mijn dochter vraagt dan verbaast: maar een voorzitter hoeft toch alleen maar de vergaderingen voor te zitten en de afgesproken klussen te verdelen? Waar maak je je zo druk over? En natuurlijk heeft ze gelijk. Ik neem nu flink wat afstand van het bestuur, schrijf deze stukjes, organiseer wat loopclinics en probeer onze accomodatie aan derden te verhuren. Natuurlijk blijf ik nog even leiding geven aan de huisvestingscommissie, maar stop ook daarmee, zo gauw iemand het stokje wil overnemen.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 juli 2017
   (15-07-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

Monique doet gek tijdens de training voor de Dam tot Damloop
Daar in het midden met die afwerende armen. Het lijkt wel of ze niet gefotografeerd wil worden. En ik had juist nog zo zorgvuldig door de trainer Kees van den Berg laten vragen of niemand bezwaar had.
Overigens draaide deze fotosessie behoorlijk in de soep (niet de schuld van Monique, hoor). Ik was donderdagavond om kwart over zeven naar de baan gegaan speciaal om foto’s te maken van een training van de Dam tot Dam-clinic die we dit jaar voor het eerst organiseren. In mijn achterhoofd dit stukje. Met enige poeha om toestemming gevraagd aan de deelnemers. Het duurde even voordat ik ze na het inlopen weer gevonden had en toen ik opnamen wilde maken bleek de accu van mijn fototoestel (zo’n apparaat waar je alleen maar mee kunt fotograferen) leeg te zijn. Toch nog wat foto’s kunnen maken, met excuus aan de modellen voor de belabberde kwaliteit.
Maar dit stukje moet niet over mij gaan, maar over de clinic. Na wat na-inschrijvingen en wat afvallers in de eerste weken heeft de Dam tot Dam-clinic nu 30 deelnemers. De meerderheid heeft al een startnummer voor de Dam tot Damloop, meestal via hun werk. Twaalf deelnemers krijgen van ons nog een startnummer.
De trainers Carla van de klei en Kees van den Berg hebben de groep in tweeën gesplitst. Het verschil in niveau en snelheid zou anders te groot worden. Eigenlijk net zo iets als op de zaterdagochtend: de snellen trainen bij Kees en de nog snelleren (niveau Monique) bij Carla.

Een keertje meetrainen met ZOEV
Alleen al vanwege de naam “Zeeburg, Oost en verder” wou ik wel eens zien wat voor club dat is en of dat bij mij past. Afspraak gemaakt en me op dinsdagavond even voor half acht gemeld op het terras van De Oerknal (café-restaurant van het USC-sportcentrum Universum in het Sciencepark Watergraafsmeer). Niemand te zien. Na tien minuten wordt me duidelijk dat ze een eigen hoekje in het café hebben. Toch nog op tijd. Ze kunnen beschikken over de uitstekende kleedkamers (eigen gratis locker met cijferslot), douches en de SAUNA van het Universum.
Dan de training zelf. Die werd gegeven door Carla van der Meer, naast hardlooptrainer bij ZOEV ook werkzaam als personal trainer, coach en fitnessdocent. En dat was te merken. Een voor mijn gevoel behoorlijk pittige training. Normaal kan ik het behoorlijk bijsloffen, maar hier was ik echt de traagste. Ik voelde me plotseling erg oud geworden. Af en toe moest ik even afhaken om op adem te komen. Misschien ken je de oefening “suicide”? Je rent heen en weer en tikt bij het keren telkens de gond aan en dan drie setjes van twintig keer, met tussen de setjes een minuut rust. Ga d’er maar aan staan. Je gaat echt dood. Maar na afloop heerlijk gedouchd . De sauna ben ik niet aan toe gekomen, want na afloop is er een nazit op het terras van De Oerknal met thee en koekjes (ook gratis). Natuurlijk wilde iedereen weten hoe de training me bevallen was. Ik heb maar eerlijk toegegeven dat het allemaal wat te heftig voor me ws. Carla raadde me aan het eens op de maandagavond te proberen. Dan gaat het allemaal wat rustiger. Tot nu toe nog niet geprobeerd. Ik denk dat ik toch maar bij mijn vertrouwde AV’23 blijf: aardige trainers, prettig gezelschap, mooie zachte baan en een prachtige groene omgeving. Ook aan onze kleedkamers en douches mankeert niets (behalve die sauna dan). En die thee, die betaal ik wel zelf.

Gezocht: een materiaalman/vrouw voor AV’23
“Iemand die voor zijn beroep of uit liefhebberij het materiaal van een sportvereniging of sportploeg beheert: materiaalbeheerder”. Misschien ben ik de enige die zich zorgen maakt over het beheer van ons trainingsmateriaal, maar ik vind dat het nu een rotzooitje is. Het materiaal is kapot, tot op de draad versleten of gewoon onvindbaar. Natuurlijk lukt het onze trainers toch nog steeds om met dit erbarmelijk materiaal een leuke training te organiseren, maar het is voor hen toch ook veel leuker om met goed materiaal te werken. En natuurlijk wordt er regelmatig nieuw materiaal aangeschaft, maar binnen de kortste keren is dit ook weer beschadigd of zoek geraakt.
Volgens mij komt dit omdat er geen materiaalbeheerder is, iemand die zich op dagelijkse basis verantwoordelijk voelt voor het beheer van het trainingsmateriaal. Iemand die er op toeziet dat al het materiaal aan het eind van de dag weer keurig ligt op de plaats waar het moet liggen en zorgt dat het vervangen wordt als het kapot is. Misschien een weinig spectaculaire baan, maar wel noodzakelijk. Bij de meeste voetbalclubs loopt er zo iemand rond en geniet daar aanzien en respect. Denk aan Sjakie Wolfs van Ajax of Carlo de Leeuw van Feyenoord, maar dan in het klein.
Pas als er zicht is op gestructureerd materiaalbeheer kan de huisvestingscommissie aan de slag met de herinrichting van de materiaalruimte. Het heeft nu wenig zin om kasten te timmeren. We weten helemaal niet wat het standaard assortiment aan trainingsmateriaal is en wat de handigste manier is om dit op te bergen. De materiaalman/vrouw moet hierin duidelijkheid en structuur brengen. Dus kom op! Wie pakt de handschoen op en meldt zich bij bestuur of TC als onze nieuwe materiaalbeheerder.

Toch nog lekker eten na de ABC-wedstrijd
Het zou spannend worden om zonder het inhuren van een professionele traiteur maaltijden te verzorgen voor meer dan 400 deelnemers, vrijwilligers en supporters tijdens de ABC-wedstrijd bij ons op de baan. Vrijdagavond 7 juli waren wij aan de beurt. Het is toch een beetje een competitie. Wie is de beste gastheer/vrouw. Aanvankelijk was het plan om een “rolling kitchen” te laten komen. Maar toen we de prijs hoorden, werd maandag door het bestuur besloten om daar van af te zien en een beroep te doen op onze eigen mensen van de Kantinecommissie. Een gouden greep. Met vier dagen voorbereidingstijd hebben Geline, Marijke, Ivo, Theo en Bart het hem toch geflikt. Er stond die vrijdagavond een heerlijke pasta Bolognese met gemalen kaas en een gezonde salade klaar voor alle sporters, vrijwilligers en aanmoedigers. Alles zelf gemaakt in de keuken van onze kantine en warm gehouden in professionele warmhoudbakken buiten op lange houten tafels.
Natuurlijk bleef lang niet iedereen eten. De A-pupillen waren om twintig over acht klaar en pas om half negen begon de wedstrijd voor de junioren, senioren en masters. Tussendoor moest dan ook nog even gegeten worden. Vandaar die warmhoudbakken. Vandaar ook dat de keukenploeg nog om acht uur komkommers stond te snijden.
Maar al met al heeft de kantinecommissie bewezen dat ze in staat is om binnen een paar dagen een maaltijd voor grote groepen te organiseren. En dat is precies wat we nodig hebben als we serieus werk willen maken van het organiseren van sportdagen of clinics voor bedrijven. Bart en Joost hebben inmiddels een draaiboek opgeteld. Nu is het nog zaak om bedrijven te vinden die bij ons een sportdag willen houden. Volgende keer hopelijk meer nieuws. Uw bestuur zit niet stil.

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 juni 2017
   (15-06-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

The Castle of Otranto
Iedereen kent het beroemde boek “Dracula” van Bram Stoker, maar de grondlegger van de gothic literatuur is Horace Walpole. Al in 1764 schreef hij The Castle of Otranto, een fantastisch griezelverhaal dat toen al veel ophef veroorzaakte. Het verhaal zit vol grafzerken, vampiers, ruïnes van kastelen en kerken, geesten, vervloekten en vooral veel melodrama. Tot op de dag van vandaag voelen jongeren zich daartoe aangetrokken. Ze noemen zich Goths of Postpunk. Een mij onbekend maar groot gothic graffiti-kunstenaar, zich noemende Cyka, heeft de deur van onze materiaalberging uitgekozen om daar een proeve van zijn kunnen te laten zien. En het is indrukwekkend. Het duurde even voordat ik in de gaten had dat het hier de afbeelding van een AV’23-strijder betreft. Maar het staat er echt: AV MCMXXIII, oftewel AV1923. De kunstenaar moet een groot fan zijn van onze vereniging, anders maak je zoiets niet. Jammer dat het binnenkort wel weer zal worden weggehaald door de eigenaar van ons gebouw, gelijk met de andere graffiti op onze pas geschilderde deuren.
CYKA, beetje rare naam voor een kunstenaar. Volgens de “Urban Dictionary” zou dit Russisch slang zijn voor “whore” of “bitch”. Het zou leuk zijn om alsnog kennis te maken met deze Cyka, maar dat zal er wel niet inzitten.

Verdwaald in de ambtelijke jungle
Op zoek naar onze huisbaas zijn we de weg kwijt. Het lijkt erop dat het niet meer bestaande stadsdeel-oost nog steeds de eigenaar is van ons clubhuis. Maar niemand kan ons zekerheid geven. Een spookachtige ervaring. Het begon allemaal onschuldig. De huisvestingscommissie wilde wel eens kennis maken met onze huisbaas. We betalen elke maand een flinke huur maar hebben sinds de opheffing van de stadsdelen nog geen kennis gemaakt met onze nieuwe huisbaas de afdeling Vastgoed van de gemeente Amsterdam, Althans daar maken we elke maand onze huur naar over. Cees de Nood en ik regelden een afspraak op 1 juni met ambtenaren van de “Resultaatverantwoordelijke Eenheid” Vastgoed, Voormalige Stadstimmertuinen 4-6. We werden door twee man ontvangen, in de “vergadertuin”, met koffie en water. We vertelden wat over AV’23 en stelden onze drie vragen. Maar al snel werd duidelijk dat we hier helemaal niet bij onze huisbaas zaten. De RVE Vastgoed int alleen maar de huur, beheert het huurcontract en voert het noodzakelijke onderhoud uit. Ze doet dat in opdracht van RVE Sport en Bos. Bent u er nog? Sport en Bos zou de echte eigenaar zijn. Wethouder Eric van der Burg is de echte verantwoordelijke. Dus ons werd geadviseerd een afspraak te maken met de ambtenaren van Sport en Bos. Zo gezegd, zo gedaan. Op 9 juni hadden Sandra Verkruisen en ik een afspraak met Hugo Hilgers van Sport en Bos op de Jodenbreestraat 25. Dezelfde procedure. We vertelden wat over de AV’23 en tegen welke problemen en uitdagingen we aanlopen bij het gebruik van ons clubhuis. We stelden ook onze drie vragen: Kunnen we het clubhuis kopen voor 1 euro, kunnen we de stadsdeelruimten in ons clubhuis erbij krijgen en hoe komen we aan een terras met een trap naar beneden. Maar ook hier werd al gauw duidelijk dat we op het verkeerde adres zaten. Het clubhuis was immers nooit formeel overgedragen van het stadsdeel naar de “centrale stad”. Het formele eigendom berustte nog steeds bij Stadsdeel Oost. Voor een echt antwoord op onze vragen werd ons aangeraden een afspraak te maken met Marga Kuperus, waarnemend hoofd van de afdeling Sport en Maatschappelijke accommodaties Stadsdeel Oost en met Thijs Reuten, lid van het DB en portefeuillehouder Sport. Toen gaf ik het op.

Terras en buitentrap (vervolg)
Nooit geweten dat het zo ingewikkeld is. Maar gelukkig hebben we veel deskundigheid in de huisvestingscommissie. Eveline Vinkenborg is naast moeder van Esther Teng ook architect met haar eigen bureau EVA. Zij heeft de eerste schetsen gemaakt voor een trap/tribune tussen de kantine en de baan. Een fantastisch plan, een geniaal idee, met veel inclusieven: de kantine wordt eindelijk geopend naar de baan, de tribune kan ook als terras gebruikt worden en onder de tribune is ruimte voor een extra berging. Ook veel problemen: blijft er wel voldoende ruimte tussen clubhuis en baan over, kan de glasgevel van onze kantine zomaar opengebroken worden en wat doe je tegen onze huisvandalen?
Maar we gaan door met het onderzoeken van de mogelijkheden. We zijn in overleg met de gemeente om te bekijken wat zij met hun gebouw willen. Misschien is een algehele upgrade van het gebouw mogelijk, voordat het gebouw eventueel aan ons wordt overgedragen. Alles is mogelijk, niets wordt uitgesloten. In de volgende Rommelhok hoe het verder ging.

Eindelijk Sportdag!
Dertig keer wordt bij ons op de baan een sportdag gehouden. Tien keer wordt daarbij onze kantine gebruikt. Elke sportdag is weer anders. Soms wil de school dat wij 600 waterijsjes inkopen. Een andere keer vragen ze om ondersteuning door een paar van onze atleten. Soms gaat er wat mis, slaan de stoppen door vanwege al die opblaaskastelen of raakt een toilet verstopt. Deze week zijn er vijf sportdagen. Topdrukte dus voor zowel de sportparkbeheerders als voor onze kantine-vrijwilligers. Onze mensen moeten flink kunnen improviseren en dat doen ze ook. De scholen doen vaak een beroep op hen voor assistentie. Klaptafels buiten zetten, jerrycans met drinkwater, gedoe met consumptiebonnen, 100 broodjes smeren en het toiletpapier aanvullen.
Maar wat overheerst is de ontspannen en gezellige sfeer tijdens zo’n sportdag. Alleen de rommel na afloop. Als de kinderen allang naar huis zijn, zijn de docenten en ook onze vrijwilligers nog wel een uurtje bezig met opruimen en schoonmaken. Overigens doen onze vrijwilligers het niet alleen uit liefde voor onze club, wij betalen ze er een redelijke uurvergoeding voor. Vandaar dat er altijd wel oudere junioren te vinden zijn die dit graag willen doen.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)



Ogenblik a.u.b. ...