trainingen
 

berichten van het bestuur

bestuursberichten: Uit het rommelhok, 14 december 2017
   (14-12-2017)

door Hans Hofstede

Uit de jeneverstokerij
Beetje als het huisje van de oma van Roodkapje, zo ligt distilleerderij ‘t Nieuwe Diep verborgen in de bossen van het Flevopark. Het is de stamkroeg van Dirk Visser (rechts op de foto). Dat stamkroeg moet tussen aanhalingstekens. Het bijbehorend proeflokaal is maar beperkt open en bovendien is Dirk een uiterst matige drinker. Maar Erik, de uitbater en jeneverstoker, herkende hem wel. Daar hadden we dus afgesproken voor het interview (zie elders op deze website). Ook voor mij bekend terrein vanwege de vele keren dat we met ons hardloopgroepje onder leiding van Ingrid, Anneke, Tjitske of Kees in het park getraind hebben. Het huisje schemert dan in de verte tussen de bomen. Het was vroeger een gemaal. Vandaar die grote vijver achter het gebouwtje. Nu een prachtige plek voor een terras. Toen wij daar afspraken was het veel te koud voor het terras en zaten we dus warmpjes binnen.
Dirk is een gepensioneerde journalist met een lange staat van dienst bij onder meer het ANP. Hij is geboren in Hardegaryp, opgegroeid in Tytjerksteradiel, woont al meer dan vijftig jaar in Amsterdam, maar voelt zich nog steeds een echte Fries. Jarenlang was hij een niet onverdienstelijk atleet/hardloper bij onze club. Maar ik ken hem vooral als oud-secretaris van ons bestuur en auteur van de bundel interviews met typische AV’23ers, verschenen ter gelegenheid van het negentigjarig bestaan van onze vereniging. Bovenstaande foto was de officiele presentatie van de bundel tijdens de nieuwjaarsreceptie 2015.
Terug naar het interview.
Ik was nooit eerder onderwerp van een interview. Best spannend dus. Maar Dirk weet je direct op je gemak te stellen. Een borrel helpt daarbij. Eerst eindeloos gepraat over waar kom je vandaan, wat heb je gedaan. Pas na een halfuur kwamen de vragen over AV’23 en mijn ervaringen en ambities als voorzitter van die club. Vragen als: wat heb je bereikt, wat is er mislukt en waar gaat het naar toe met AV’23? Stuk voor stuk lastige vragen. Een klein wonder dat Dirk daar toch nog zo’n lap tekst van heeft weten te maken.
Eeen paar dagen later kreeg dit nog een vervolg met een dispuutje over de bij het interview te plaatsen foto. Ik kon geen passende foto vinden, Dirk had nog een foto van de boekpresentatie en Peter Groen had een foto van de wissel tijdens de 200 meter estafette op het NK 2015 in Amstelveen (samen met Onno, Ko en Peter). Ik vond die foto niet zo flatteus, Dirk had ook zijn bedenkingen. Uiteindelijk heeft Peter besloten de estafettefoto boven het interview te plaatsen met de motivatie: “De foto die nu geplaatst is, laat zien hoe je in de sport tot je grens gaat. Dat ziet er vaak niet flatteus uit, maar dat is nu eenmaal zo”. Nu ik daar wat langer over nadenk, moet ik zeggen dat dit ook wel kenmerkend was voor mijn manier van voorzitter zijn. Dat heeft Peter toch maar mooi getroffen.

Kluslijst 2018
  1. Vastzetten en zonodig versterken van de poten van de kantinetafels (2 vrijwilligers)
  2. Vervanging geluidisolerend plafond wedstrijdsecretariaat (2 vrijwilligers)
  3. Sausen van de muren van de herenkleedkamers (2 vrijwilligers)
Drie klussen uit de lijst van vijftien onderdelen van ons clubhuis, die in 2018 hoognodig vertimmerd of hersteld moeten worden. Bij elkaar zijn dat 36 taken, te verdelen over 18 vrijwilligers met aanleg en ervaring. Iedere vrijwilliger tekent in voor twee taken.
Vanaf begin januari kunnen al onze leden weer inschrijven voor deze taken. Dat wordt weer vechten om de kleinste, leukste, makkelijkste of meest interessante klussen. Er zitten heel vette brokken bij zoals: ”Ontwerpen en maken buffetkast achter de bar, voor betere presentatie kantine-aanbod “(8 taken). Het aantrekkelijke van Beheer en Onderhoud-taken is dat je meestal zelf kunt bepalen wanneer je de klus wilt doen. In overleg met de coördinator kies je zelf de dag, de tijd en de manier waarop je de klus wilt doen. Bovendien kun je lekker binnen werken, warm en droog. Vergelijk dat eens met de taak van parcours-wacht tijdens de Diemercross. Nou, ik zou het wel weten. Zeg ik, nu ik naar buiten kijk en het al de hele dag aan één stuk door sneeuwt. Kop hete thee en een stuk speculaaspop onder handbereik.

Sinterklaas
Een vreemde gewaarwording. Tussen de massagetafel, de geluidinstallatie, onderdelen van een partytent en zakken met gevonden kleding hing daar in een keurig zwart foudraal een scharlakenrode tabbert. De mijter zat nog samen met pruik en baard in een plastic tas. De witkanten superplie was nergens te bekennen. Ook de rode toog en de witte handschoenen ontbraken. Met wat witte lappen en veiligheidsspelden was toch nog iets in elkaar te flansen. Het kinderoog heeft aan een klein beetje suggestie al genoeg om het onwrikbare geloof tevreden te stellen. Gelukkig was er wel een rode bisschopsstola. Een mooi exemplaar met veel goudborduursel. De Pieten waren al klaar, een zwarte, een roetveeg en één met gekleurde hartjes op haar gezicht. Alle drie droegen een beugel. Geen roe, wel zakken met pepernoten.
En weg waren de Pieten, mij alleen achterlatend in gevecht met veiligheidspelden, baard en pruik. Maar gelukkig was daar Lennard Hatenboer, die alles onder controlle had en mij met wat kleine suggesties hielp met aankleden. Ook duwde hij mij nog vellen papier in mijn handen met daarop min of meer rijmende teksten. De bedoeling was dat ik die zo goed mogelijk voorlas. En toen naar boven. Naar de kantine, waar de minipupillen, de ceetjes en de beetjes al klaar zaten. Toch zeker tachtig opgewonden en verwachtingsvolle kinderen op de vloer van de kantine. Ouders langs de randen. Wat moet je daar nou mee aan. Lennard had gezegd: binnen een kwartier ben je weer weg, gewoon de briefjes voorlezen, een liedje laten zingen en zwaaien bij het afscheid. En inderdaad zo makkelijk was dat.

Grote schoonmaak
“Even wachten met naar boven gaan, de kantine wordt gedweild”. De voorraadkamer is uitgemest, oude kasten afgevoerd en nieuwe stellingen in elkaar geschroefd. Oude meuk gaat de deur uit. Afgelopen zaterdagochtend was een ploegje vrijwilligers bezig de kantine uit te mesten. Geen idee waar dit initiatief plotseling vandaan is gekomen, maar ik vermoed dat Judith Hees en Marijke Denz hier achter zitten. Deze vrouwen hebben de koppen bij elkaar gestoken en besloten dat er veel meer van de kantine te maken is dan er nu gebeurt. Ik heb tekeningen gezien, waarbij de inrichting van de kantine volledig op zijn kop was gezet met een speciale hoek voor kinderen, een zitje met lage banken om te “chillen” en een ouderwets buffetmeubel achter de bar. Ook zag ik voorstellen voor meer kleur in de kantine. Bart Boevink, onze verenigingsmanager, liet me alle plannen zien. Natuurlijk zit hij hier achter als de grote coordinator en aanjager. Marijke kennen we natuurlijk al heel lang van het hardlopen maar ook van de vrijwilliger die altijd bereid is achter de bar te staan tijdens de ochtenden, dagen en avonden dat we de kantine verhuren aan derden. Judith is de moeder van een jeugdlid en het baasje van een jonge hond, die altijd met haar mee gaat. Marijke heeft een heel oud hondje, maar die is ook altijd bij haar. Je begrijpt, die begrijpen elkaar.
Er komen nu een hele serie festiviteiten achter elkaar. Eerst de snelwandelwedstrijden van de LAT aanstaande zondag, dan ons eigen kerstgala op zaterdag 23 december, de oliebollenloop op 30 december en tenslotte onze nieuwjaarsreceptie op zondag 7 januari. Afgelopen vrijdag werd onze kantine gebruikt door de DGLA voor hun sinterklaasbingo. Dat werd een latertje. Ook toen stond Marijke achter de bar. Ook voor de komende evenementen zorgt de vernieuwde kantinecommissie voor het slagen van de avond.
Weet je dat ik helemaal opleef bij het idee dat nu eindelijk een ploegje mensen zich sterk maakt om de kantine tot leven te brengen. Het is erg veel werk. Maar zij zijn in staat ook andere mensen enthousiast te maken. Dat bleek zaterdag tijdens de grote schoonmaak. Ik ben er van overtuigd, dat het vanaf nu niet meer stuk kan. Binnen een jaar is de kantine een gezellig trefpunt voor ouders, hardlopers, senioratleten en natuurlijk de kinderen.

Vuilniscontainer
Grote zwarte kraaien scharrelen wat restjes bij elkaar tussen de opengepikte vuilniszakken naast de rode duizendlitercontainer. De bak is altijd afgesloten om te voorkomen dat buurtbewoners en voorbijgangers er hun vuilnis dumpen. Wij moeten betalen voor het legen, in het buurtje even verderop is het gratis. Gisteren las ik in de krant dat de mannen van de reiniging geroep hoorden uit het ruim van hun vuilniswagen nadat ze zo’n container geleegd hadden. Er bleek een zwerver te slapen in de relatieve warmte en beschutting van de container. Dat willen we voorkomen. Nadeel is wel dat onze mensen met de vuiniszak in de hand eerst het sleuteltje van het hangslot moeten zoeken, dan moeten worstelen met een tegenstribbelend slot en tenslotte weer moeten afsluiten en het sleuteltje terugbrengen. Als het al laat is en je haast hebt om thuis te komen kun je twee dingen doen: de zakken mee nemen het bruggetje over naar de ondergrondse buurtcontainers of de zakken naast onze container zetten. Het laatste is veruit het makkelijkste, maar het geeft binnen een paar uur een ongelooflijke troep. Het lijkt alsof alle kraaien en meeuwen uit het sportpark op dit cadeautje zitten te wachten. Ze scheuren de boel open en vinden altijd wel wat lekkers. Ook ratten zijn dol op de restjes. Weet je nog van die rat in het krachthonk uit mijn vorige Rommelhok? Het zijn overigens niet alleen de kraaien, meeuwen, ratten en roestige sloten die tegenwerken. Ook de afdeling Bedrijfsafval van stadsdeel Centrum is moeilijk in beweging te krijgen. We hebben een “op afroep”-contract waarin staat dat ze binnen twee dagen na ons telefoontje de container komen legen. Nou, ik kan je verzekeren, dat dat al die jaren nog nooit gelukt is. Er moeten zeker drie telefoontjes overheen om de vuilniswagen aan het rijden te krijgen. Dat ligt niet aan de jongens op de wagen. Die werken zich te pletter, soms komen ze na vijven of op zaterdag. Ik denk dat er iets schort aan de communicatie of de planning op hun kantoor op Oostenburg. Misschien moet ik eens langs gaan. Maar eerst kerstmis en nieuwjaar.

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 14 november 2017
   (13-11-2017)

door Hans Hofstede

Geen appeltje te bekennen
”Wat er nog hangt kan geplukt worden” schreef Karin van Kesteren een maand geleden op deze plaats. Maar ook toen al was er geen appeltje (en ook geen peertje) meer te vinden in de boomgaard naast onze baan. Ik weet niet of het misschien een heel slecht fruitjaar was, de boomgaard voortijdig geplunderd was of dat het echt te maken had met de begrafenis van onze burgemeester, maar in ieder geval viel er niets te plukken op de jaarlijkse fruitplukdag van zaterdag 14 oktober. Die dag wordt elk jaar georganiseerd door de “Fruit-4-Sport”-mensen uit Wageningen. Maar dit keer viel er dus niets te organiseren. Bovendien stond het onkruid heuphoog. Inmiddels ligt het boomgaardje er weer strak bij, klaar voor de winter. Met dank aan de vaklui van de dienst Sportparkbeheer-oost.

Er is altijd wat
Een paar keer per week ga ik even bij ons clubhuis langs om te zien of alles in orde is. Ook omdat de dokter tegen me heeft gezegd dat ik toch wel elke dag een wandelingetje of fietstochtje van minstens een half uur moet maken. Dat combineert dan lekker. Meestal tref ik daar Sander die aan het gooien is met schijven, kogels of andere zware dingen. Of hij staat in het krachthonk gewicht te heffen. Meestal is er wel wat loos. Vandaag was de kantine niet afgesloten en vond ik de kantinesleutels op de bar (i.p.v. in het kluisje). Het licht boven de bar brandde nog. Vuilnis lag rond de vuilniscontainer in plaats van erin. De hoogspringkast was niet goed afgesloten. Vaak ook tref ik daar de mensen van Sportparkbeheer-oost die aan het werk zijn met het onderhoud van onze baan of het groen er omheen. Vorige week waren ze druk bezig met het schoonmaken van de goten langs onze baan. Ze deden dat met een hogedrukspuit; een behoorlijk smerig werkje. Het vuil zat tot achter hun oren. Maar gelukkig hebben ze in ons clubhuis een eigen ruimte waar ze weer wat op verhaal kunnen komen, thee kunnen zetten, zich een beetje opknappen en zelfs hun kleren kunnen wassen. Dankzij Andrea, onze nieuwe voorzitter, kunnen wij nu ook gebruik maken van deze ruimte voor vergaderingen van bestuur en commissies. Een ongekende luxe. Tot dan toe moest dat bij bestuursleden thuis of in de rumoerige omgeving van de kantine. Ook met wedstrijden kunnen we de ruimte gebruiken als “buitenbar”. Dat levert meteen een omzetverhoging op. Met de laatste Clubkampioenschappen en de Middenmeerloop werd daar al dankbaar gebruik van gemaakt.

De wachtlijst
Ons jeugdbestuur verdient een geweldige pluim. Het is ze gelukt om per 1 oktober van dit jaar alle trainingsgroepen van C-pupillen tot en met D2-junioren te verdubbelen. Voor elke categorie zijn nu twee keer zoveel trainers beschikbaar en kunnen dus twee parallelgroepen gaan draaien. Hiermee is voor deze leeftijdscategorieën de opnamecapaciteit in één klap verdubbeld. Vooral voor de C- en de B-pupillen scheelt dat enorm. Plotseling kunnen veel kinderen van de wachtlijst instromen. En dat gebeurt ook. De verwachting is dat er deze maanden ongeveer 150 kinderen instromen. Maar in deze tijd van het jaar zeggen ook weer veel jeugdleden op. We verwachten dat we toch netto 75 nieuwe leden aan deze actie overhouden. Een groei die we hard nodig hebben om een financieel gezonde club te blijven.
Maar er is nog meer groeipotentieel. De zondag is nog steeds onderbenut. Jeugdtrainer Lennart Hatenboer geeft nu al weer bijna een jaar zijn looptrainingen voor pupillen op de zondagochtend. Dat is zo’n succes dat ook daar een parallelgroep nodig was. Op zondagmiddag draait sinds 1 oktober een atletiektraining van Sylvester Tanoh, bestemd voor B-junioren. Maar er is natuurlijk nog veel meer mogelijk. We huren op zondag de baan van ’s morgens acht tot ‘s avonds acht. Dat kost een lieve duit, maar het gebruik is weinig intensief. Bovendien zijn er kapers op de kust. Als de gemeente door krijgt dat we de baan op zondag nauwelijks gebruiken, zullen ze in het kader van hun intensiveringsbeleid pogingen doen om de baan aan derden te verhuren. Volgens ons huurcontract mogen ze dat doen. Op de zaterdagochtend is het tijdvak tussen negen en half elf nogal druk geworden met drie junioren groepen, een hardloopgroep en regelmatig een “Start to Run”-groep. Maar waar bemoei ik me mee? Ik zou zelf ook niet naar de zondagochtend willen verhuizen. Dat zal wel te maken hebben met mijn Roomse jeugd. Op zondagmorgen ga je niet sporten, maar naar de kerk of naar Geebeejee Hiltermann luisteren (nu: Buitenhof).

Rat in krachthonk
Op 3 november ontvingen Cees en ik de volgende noodkreet:

    Beste Hans en Cees,
    Ik heb hem al een keer eerder gezien, maar nu ook overdag. We hebben last van ratten/muizen in het krachthonk. Dit vind ik echt niet kunnen. Ik informeer jullie hierover, omdat ik hoop dat jullie dit zo snel mogelijk kunnen oplossen. Ik snap dat de trainingsgroepen hier ook in mee moeten worden genomen, maar ik hoop dat jullie de leiding willen nemen. Trainen in zo’n ruimte is niet goed.
    Groet, Sylvester

Dat was schrikken, maar niet geheel onverwacht. Al tijden (maanden, jaren) was me opgevallen dat het schoonhouden van de beide fitnessruimten te wensen overlaat. En dat is zacht uitgedrukt. Vuilnisbakken altijd overvol en zonder vuilniszakken, de vloer bezaaid met lege flesjes, pakjes, dozen en ander afval, overal achtergelaten kleding, halters en gewichten die niet teruggelegd worden en tot slot stof, veel stof. Geen wonder dat er wel eens een veldmuisje of Amsterdamse rat een kijkje komt nemen. Natuurlijk hebben we vanuit het bestuur overwogen om onze professionele schoonmakers opdracht te geven ook deze ruimten regelmatig schoon te maken. Maar dat is vrijwel onmogelijk zolang de vloer bezaaid is met gewichten, halters, matjes, banken en allerlei fitness-apparatuur. Vandaar dat ik heel blij ben met het initiatief dat de hoofdgebruikers van deze ruimten, de trainingsgroepen van Rene en Els, genomen hebben om zelf deze ruimten te gaan schoonhouden. Vooral Iris de Ruiter en Andreas de Jong hebben hierin hun nek uitgestoken. Ze hebben een grote schoonmaak gehouden, afsluitbare vuilnisbakken gekocht en een soort van corveeschema opgesteld. Op dit moment kun je van de vloer eten. Tegelijkertijd zijn wij van de huisvesting bezig kasten te timmeren waar al het losse materiaal in kan worden opgeborgen. Als er dan ook nog wat stevige rekken voor de losse halters en gewichten bij komen, kunnen we eindelijk de vloer schoonhouden en gaat het helemaal goed komen met die "ratten en muizenplaag".

Matrassen en appendages
Het advies is: “breng isolatiematrassen aan op de appendages van je cv-leidingen”. Voor mij een volslagen mysterieus advies.
Op 25 oktober hadden we Anneloes, een adviseur op het gebied van beperking energiegebruik, op bezoek. Namens het adviesbureau Klimaatroute kwam ze ons helpen bij een verdere beperking van ons energieverbruik. En dat is hard nodig. Het stroomgebruik is wel gehalveerd, maar met het gasverbruik wil het niet erg vlotten. Nu de winter in aantocht is is het zaak flinke maatregelen te nemen. Anneloes maakte ons duidelijk dat er nog veel warmte weglekt door slecht geïsoleerde cv-leidingen, niet-sluitende ventilatieluiken en appendages die niet geïsoleerd zijn. Appendages zijn dus al die flenzen, kleppen, pompen en kranen, die te vinden zijn aan het begin van een groep cv-leidingen in ons stookhok. Een isolatiematras is een op maat gemaakte deken van isolatiemateriaal dat aangebracht wordt rond deze appendages om warmteverlies te voorkomen. Het is even wat technisch, maar ja, dat is nou eenmaal zo als je het over het beheer en onderhoud van ons clubhuis wilt hebben. En daar wil ik het over hebben. Op 5 december leveren we bij Bart Boevink, onze verenigingsmanager, onze lijst in met vrijwilligerstaken op het gebied van beheer en onderhoud in 2018. Het zijn er 44 geworden, variërend van het sausen van de muren van de herenkleedkamer tot het timmeren van een buffet achter de bar in onze kantine. Al jaren zien we zo’n beetje dezelfde gezichten die zich aanmelden voor onderhoud- en timmerklussen. Dat is makkelijk, want ze weten al behoorlijk de weg en wij weten wat we aan deze mannen en vrouwen hebben. Maar het zijn er te weinig. Bij het timmeren van de kasten in het materiaalhok bleek dat we toch nog handen tekort komen. Dus mensen, als je een beetje handig bent, meld je per 1 januari aan voor een paar taken uit onze klussenlijst en we kunnen er samen voor zorgen dat ons gebouw heel, netjes en functioneel blijft.

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 16 oktober 2017
   (16-10-2017)

door Hans Hofstede 

Timmeren met Cees
Even wat platen multiplex uitladen. Dat is te doen. Vrijdag 6 oktober werd een ongelooflijke hoeveelheid latten, planken en platen bij ons clubhuis afgeleverd door een vriendelijk bezorger met een klein vrachtwagentje. Het moest alleen nog even naar binnen gebracht worden. Met zijn drieën, chauffeur, Cees en ik, was dat zo gepiept. Cees had zaagschema’s getekend en vervolgens aan de deur van de materiaalruimte geplakt. De leverancier had zich keurig aan de zaagschema’s gehouden. Maar het zag er voor mij totaal wanhopig uit. Alleen Cees weet waar elk plankje uiteindelijk terecht moet komen. Een IKEA-kast is kinderspel. De hele zaterdag hebben Hans Moll, Ib Lunding, Pascal Richard, Peter Capel en natuurlijk Cees de Nood zich het schompes gewerkt, Eerst het trainingsmateriaal en de oude kasten naar buiten, dan lekker timmeren en daarna weer alles naar binnen. Afgelopen zaterdag zijn Ib en Cees weer verder gegaan. Aan het eind van deze zaterdag stond er een heuse kast met plankjes en vakjes voor allerlei verschillende materialen. Vooral de ballenbak was een waar kunstwerk geworden (zie foto met Cees). Maar het is nog lang niet klaar. Er zijn nog een flink aantal manuren nodig om het af te maken. Ook voor de lage “hekjes” is nog een kast nodig. Een beetje handige vrijwilligers mogen zich bij Cees (c.de.nood@xs4all.nl) melden.

Marathongekte
Gelukkig wonen wij niet in de binnenstad, maar in een rustige straat ver genoeg van de binnenstad om geen last te hebben van toeristen met rolkoffers, straatfeesten, horeca en andere vrolijkheid. Maar één keer per jaar moeten we er toch aan geloven. En dat is met de Amsterdam Marathon. Zondag was het weer zover. Al vroeg werd er begonnen met het plaatsen van dranghekken op honderd meter van mijn huis. Later verschijnt er elk jaar een “muzikant” met een zilveren pak die plaats neemt in een zilveren open auto met grote luidsprekers op palen. Van daaruit produceert hij opgewonden, maar vooral knetterharde metalige muziek. Dat duurt dan zolang er hele en later halve marathonlopers langs komen. En dat is heel lang. Van elf tot drie uur. Als je langer dan vijf minuten in de buurt staat, loop je gegarandeerd een gehoorbeschadiging op. Gelukkig zijn de meeste lopers er binnen een paar minuten voorbij. Maar ik beklaag de mensen die er vlakbij wonen. Vluchten, zou ik zeggen. Bijna net zo erg zijn de stevige papieren kleppers die verspreid worden door een grote bank (RABO of ING?) en waarmee het publiek langs de weg de lopers kan toeklepperen. Welke idioot heeft dat bedacht? Gelukkig zag ik er dit jaar wat minder. Maar dit stukje was niet bedoeld om te klagen. Ik was door Jeffrey So gevraagd om voor de fietsenmaker bij mij op de hoek te gaan staan om hem aan te moedigen tijdens de zoveelste marathon die hij vandaag loopt. Hij had uitgerekend dat hij exact om 11.45 uur zou passeren. Om mijn oren te sparen ben ik honderd meter verderop gaan staan. En inderdaad exact om kwart voor twaalf kwam Jeffrey voorbij. Hij liep heel geconcentreerd en soepel. Ik ben er van overtuigd dat hij zijn persoonlijk record van drie uur heeft verbeterd. Toch nog even gezocht op de uitslagenlijst. Maar ik kwam zijn naam niet tegen. Zal wel door mijn onhandigheid met de computer komen. Even later: stom, ik zat bij de uitslagen van 2014 te kijken. Nu wel goed gezocht en zowaar: Jeffrey So 02:56:19. Nog sneller dan verwacht en ruim onder de drie uur. Gefeliciteerd Jeffrey!

Zonnepanelen
Cees de Nood tikte me op de vingers. Niet zonnepanelen verwarren met zonnecollectoren, Hans! Die vormen onderdeel van een zonneboiler en zijn dus uitsluitend bestemd om water op te warmen. Ook kan je een eitje bakken met een zonnecollector (de Afrikaanse methode). Een zonnepaneel is echt alleen bestemd voor het opwekken van elektriciteit.
Al weer twee jaar geleden is door Rodney IJlstra van Klimaatroute bij ons een Quickscan gedaan om te zien waar we maatregelen kunnen nemen om ons energiegebruik te verminderen. Toen is ons ook geadviseerd zonnepanelen op het dak van het clubhuis te plaatsen. We zagen toen nogal op tegen de hoge kosten (circa €15.000,=). We besloten eerst alles te doen aan vermindering van het energieverbruik. En dat heeft geresulteerd in een halvering van het stroomverbruik. Nu is het tijd voor een volgende stap: eigen energieproductie. Op het schuine dak is plaats voor 32 panelen. Dat levert jaarlijks ongeveer evenveel energie op, als we aan stroom in ons clubhuis verbruiken. Wel even kijken of de bomen langs het fietspad niet te veel zonlicht tegenhouden, waarschuwt Cees. De investeringskosten zijn pittig, maar Mike, adviseur van Klimaatroute, wijst ons op de mogelijkheid om via het Duurzaamheidsfonds van de gemeente een lening met lage rente (1,5-2%) en lange looptijd (15 jaar) aan te vragen. Volgende keer meer.

Casper en Rinaldo
Even een moment van rust. Maar dan wordt er weer gesprint, kogel gestoten of ver gesprongen. Gymleraar Casper, zeg maar Cas, weet samen met zijn collega Rinaldo de jongens en meisjes van het Montessori College Oost voortdurend in beweging te houden. Tussen de zomervakantie en de herfstvakantie hebben elke dag twee klassen van het MCO bij ons op de baan buitensport. Ik ben nu een paar keer langs geweest, meestal vanwege een onderhoudsklusje of een afspraak in de kantine. Telkens viel me de discipline en de rust op. Er wordt heel serieus gewerkt. Wel wordt intensief gebruik gemaakt van onze kleedkamers en toiletten. Vooral bij slecht weer wordt het al gauw een smeerboel. Vandaar dat we besloten hebben in deze periode dagelijks de kleedkamers te laten schoonmaken. Dat kan niet altijd precies tussen vier en vijf, met gevolg dat het ‘s avonds nog wel eens een vies kan zijn. Maar de volgende ochtend is het gegarandeerd weer schoon. Het geheim: onze schoonmaker werkt ook ‘s nachts.

Licht op de baan
Vorig Rommelhok meldde ik jullie dat we plotseling een pittige kostenverhoging voor het gebruik van de baan voor onze kiezen krijgen. De gemeente heeft besloten dat voor alle atletiekbanen in Amsterdam de zelfde huurprijs van €15.000,= per jaar moet worden opgebracht en dat we voortaan zelf onze baanverlichting moeten betalen. Een soort van dictaat. Niet onderhandelbaar, dachten we. Maar er blijkt toch nog wat ruimte te zijn. We hebben bedongen dat we er vier jaar over mogen doen om van de huidige huur (inclusief stroom) te groeien naar de nieuwe situatie (huur exclusief stroomkosten). Dat geeft ons en de gemeente tijd om ondertussen de ombouw van onze baanverlichting naar LED te realiseren. Een behoorlijke investering voor de gemeente met ook nog eens een behoorlijke wachtlijst. Er zijn heel wat sportverenigingen die graag LED-verlichting rond hun velden willen. En geef ze eens ongelijk. De besparing kan oplopen tot 50% van de stroomkosten.

(Terug naar boven)



Ogenblik a.u.b. ...