trainingen
 

berichten van het bestuur

bestuursberichten: Uit het rommelhok, 16 oktober 2017
   (16-10-2017)

door Hans Hofstede 

Timmeren met Cees
Even wat platen multiplex uitladen. Dat is te doen. Vrijdag 6 oktober werd een ongelooflijke hoeveelheid latten, planken en platen bij ons clubhuis afgeleverd door een vriendelijk bezorger met een klein vrachtwagentje. Het moest alleen nog even naar binnen gebracht worden. Met zijn drieën, chauffeur, Cees en ik, was dat zo gepiept. Cees had zaagschema’s getekend en vervolgens aan de deur van de materiaalruimte geplakt. De leverancier had zich keurig aan de zaagschema’s gehouden. Maar het zag er voor mij totaal wanhopig uit. Alleen Cees weet waar elk plankje uiteindelijk terecht moet komen. Een IKEA-kast is kinderspel. De hele zaterdag hebben Hans Moll, Ib Lunding, Pascal Richard, Peter Capel en natuurlijk Cees de Nood zich het schompes gewerkt, Eerst het trainingsmateriaal en de oude kasten naar buiten, dan lekker timmeren en daarna weer alles naar binnen. Afgelopen zaterdag zijn Ib en Cees weer verder gegaan. Aan het eind van deze zaterdag stond er een heuse kast met plankjes en vakjes voor allerlei verschillende materialen. Vooral de ballenbak was een waar kunstwerk geworden (zie foto met Cees). Maar het is nog lang niet klaar. Er zijn nog een flink aantal manuren nodig om het af te maken. Ook voor de lage “hekjes” is nog een kast nodig. Een beetje handige vrijwilligers mogen zich bij Cees (c.de.nood@xs4all.nl) melden.

Marathongekte
Gelukkig wonen wij niet in de binnenstad, maar in een rustige straat ver genoeg van de binnenstad om geen last te hebben van toeristen met rolkoffers, straatfeesten, horeca en andere vrolijkheid. Maar één keer per jaar moeten we er toch aan geloven. En dat is met de Amsterdam Marathon. Zondag was het weer zover. Al vroeg werd er begonnen met het plaatsen van dranghekken op honderd meter van mijn huis. Later verschijnt er elk jaar een “muzikant” met een zilveren pak die plaats neemt in een zilveren open auto met grote luidsprekers op palen. Van daaruit produceert hij opgewonden, maar vooral knetterharde metalige muziek. Dat duurt dan zolang er hele en later halve marathonlopers langs komen. En dat is heel lang. Van elf tot drie uur. Als je langer dan vijf minuten in de buurt staat, loop je gegarandeerd een gehoorbeschadiging op. Gelukkig zijn de meeste lopers er binnen een paar minuten voorbij. Maar ik beklaag de mensen die er vlakbij wonen. Vluchten, zou ik zeggen. Bijna net zo erg zijn de stevige papieren kleppers die verspreid worden door een grote bank (RABO of ING?) en waarmee het publiek langs de weg de lopers kan toeklepperen. Welke idioot heeft dat bedacht? Gelukkig zag ik er dit jaar wat minder. Maar dit stukje was niet bedoeld om te klagen. Ik was door Jeffrey So gevraagd om voor de fietsenmaker bij mij op de hoek te gaan staan om hem aan te moedigen tijdens de zoveelste marathon die hij vandaag loopt. Hij had uitgerekend dat hij exact om 11.45 uur zou passeren. Om mijn oren te sparen ben ik honderd meter verderop gaan staan. En inderdaad exact om kwart voor twaalf kwam Jeffrey voorbij. Hij liep heel geconcentreerd en soepel. Ik ben er van overtuigd dat hij zijn persoonlijk record van drie uur heeft verbeterd. Toch nog even gezocht op de uitslagenlijst. Maar ik kwam zijn naam niet tegen. Zal wel door mijn onhandigheid met de computer komen. Even later: stom, ik zat bij de uitslagen van 2014 te kijken. Nu wel goed gezocht en zowaar: Jeffrey So 02:56:19. Nog sneller dan verwacht en ruim onder de drie uur. Gefeliciteerd Jeffrey!

Zonnepanelen
Cees de Nood tikte me op de vingers. Niet zonnepanelen verwarren met zonnecollectoren, Hans! Die vormen onderdeel van een zonneboiler en zijn dus uitsluitend bestemd om water op te warmen. Ook kan je een eitje bakken met een zonnecollector (de Afrikaanse methode). Een zonnepaneel is echt alleen bestemd voor het opwekken van elektriciteit.
Al weer twee jaar geleden is door Rodney IJlstra van Klimaatroute bij ons een Quickscan gedaan om te zien waar we maatregelen kunnen nemen om ons energiegebruik te verminderen. Toen is ons ook geadviseerd zonnepanelen op het dak van het clubhuis te plaatsen. We zagen toen nogal op tegen de hoge kosten (circa €15.000,=). We besloten eerst alles te doen aan vermindering van het energieverbruik. En dat heeft geresulteerd in een halvering van het stroomverbruik. Nu is het tijd voor een volgende stap: eigen energieproductie. Op het schuine dak is plaats voor 32 panelen. Dat levert jaarlijks ongeveer evenveel energie op, als we aan stroom in ons clubhuis verbruiken. Wel even kijken of de bomen langs het fietspad niet te veel zonlicht tegenhouden, waarschuwt Cees. De investeringskosten zijn pittig, maar Mike, adviseur van Klimaatroute, wijst ons op de mogelijkheid om via het Duurzaamheidsfonds van de gemeente een lening met lage rente (1,5-2%) en lange looptijd (15 jaar) aan te vragen. Volgende keer meer.

Casper en Rinaldo
Even een moment van rust. Maar dan wordt er weer gesprint, kogel gestoten of ver gesprongen. Gymleraar Casper, zeg maar Cas, weet samen met zijn collega Rinaldo de jongens en meisjes van het Montessori College Oost voortdurend in beweging te houden. Tussen de zomervakantie en de herfstvakantie hebben elke dag twee klassen van het MCO bij ons op de baan buitensport. Ik ben nu een paar keer langs geweest, meestal vanwege een onderhoudsklusje of een afspraak in de kantine. Telkens viel me de discipline en de rust op. Er wordt heel serieus gewerkt. Wel wordt intensief gebruik gemaakt van onze kleedkamers en toiletten. Vooral bij slecht weer wordt het al gauw een smeerboel. Vandaar dat we besloten hebben in deze periode dagelijks de kleedkamers te laten schoonmaken. Dat kan niet altijd precies tussen vier en vijf, met gevolg dat het ‘s avonds nog wel eens een vies kan zijn. Maar de volgende ochtend is het gegarandeerd weer schoon. Het geheim: onze schoonmaker werkt ook ‘s nachts.

Licht op de baan
Vorig Rommelhok meldde ik jullie dat we plotseling een pittige kostenverhoging voor het gebruik van de baan voor onze kiezen krijgen. De gemeente heeft besloten dat voor alle atletiekbanen in Amsterdam de zelfde huurprijs van €15.000,= per jaar moet worden opgebracht en dat we voortaan zelf onze baanverlichting moeten betalen. Een soort van dictaat. Niet onderhandelbaar, dachten we. Maar er blijkt toch nog wat ruimte te zijn. We hebben bedongen dat we er vier jaar over mogen doen om van de huidige huur (inclusief stroom) te groeien naar de nieuwe situatie (huur exclusief stroomkosten). Dat geeft ons en de gemeente tijd om ondertussen de ombouw van onze baanverlichting naar LED te realiseren. Een behoorlijke investering voor de gemeente met ook nog eens een behoorlijke wachtlijst. Er zijn heel wat sportverenigingen die graag LED-verlichting rond hun velden willen. En geef ze eens ongelijk. De besparing kan oplopen tot 50% van de stroomkosten.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 september 2017
   (15-09-2017)

door Hans Hofstede

Een breekijzer als probleemoplosser
Goh, wat vervelend nou. Wie weet waar de sleutels van de hoogspring zijn? Er moet toch getraind kunnen worden, waarvoor betaal ik anders contributie. Bovendien komt mijn schema in de war. Weet je wat, zoek niet verder. Een flinke schroevendraaier en wat spierkracht en hup de sluiting springt los. Na gebruik afsluiten door symbolisch een schroefje terug te steken. Zo doe je dat. Een dag later was de sleutel gekopieerd en kon het hangslot weer gewoon geopend worden. Schade? Toch gauw vijftig euro voor een tijdelijke ketting en het opnieuw aanbrengen van de zware overslagsluiting.

Moeten we nu voortaan in het donker trainen?
Wat als een cadeautje was bedoeld, blijkt plotseling een flinke tegenslag. Ons bestuur was verteld dat de huur voor onze atletiekbaan verlaagd zou worden. Dit in het kader van een gemeentelijke operatie om de huur van sportvelden voor de hele stad gelijk te trekken. Toen de stadsdelen het nog voor het zeggen hadden, was er volgens de gemeente een wildgroei aan tarieven en subsidieregelingen ontstaan. Een doorn in het oog van veel raadsleden en ambtenaren die streven naar “eenduidige, transparante en eenvoudig te hanteren tarieven voor alle gemeentelijke sportvelden”, aldus hun notitie Buitensporttarieven. Alle bestaande huurafspraken en tarieven zijn vergeleken, gemiddelden werden berekend en eenheidsprijzen werden vastgesteld. Voor de Amsterdamse atletiekverenigingen kwam dit uit op €15.000,= per jaar. Dus ook voor ons. Aldus besloten door de gemeenteraad. Wij blij, want dit betekent een flinke huurverlaging met bijna 10%. Maar nu blijkt dat we voortaan zelf de stroomrekening voor de baanverlichting moeten betalen. Ook in het kader van het gelijktrekken van de tarieven en afspraken. Wat graaf en spitwerk leert dat die kosten gemiddeld €3.500,= per jaar zijn. We gaan dus in werkelijkheid jaarlijks €1.860,= meer betalen. Dit is een verkapte huurverhoging van ruim 11%. Dank u wel, gemeente. Zonder contributie verhoging kunnen we dat helemaal niet betalen. Maar we zijn nog niet klaar met de gemeente. Zolang het oude huurcontract niet is opgezegd, verandert er wat ons betreft niets.
Eigenlijk ben ik hier behoorlijk pissig over. Vooral stoort mij het gebrek aan communicatie met de gemeente. Het is heel moeilijk om met ze in gesprek te komen. Mailtjes worden niet beantwoord, telefonisch is er geen doorkomen aan en het is mij volslagen onduidelijk wie hier over gaat. Ik wil graag onderhandelen over een nieuw huurcontract, maar dan moet ik wel weten met wie, waar en wanneer.

En nu alleen nog maar heel hard lopen
Ik dacht dat doe ik even. Het levert de club wat geld op en misschien ook een paar nieuwe leden. Begin februari heb ik AV’23 aangemeld bij Le Champion, de organisator van de Dam tot Damloop, als één van de verenigingen die hardloopclinics aanbiedt ter voorbereiding op de Dam tot Damloop. Geen idee dat het nog zoveel werk met zich mee zou brengen. Er moest plots van alles geregeld worden: trainers zoeken en afspraken maken over tijden en beloning, deelnemers werven, adverteren, vrijwilligers zoeken voor een verzorgingspost in Noord en verder veel gedoe rond bestelde hardloopshirts en gemiste startbewijzen. Maar ook de ontdekking dat het tot vijf dagen voor de Damloop een fluitje van een cent is om alsnog een startbewijs te bemachtigen. Ik maakte me vreselijk zenuwachtig over een clinic-deelneemster, die door een fout van mij misschien niet mee kon doen. En Birgit wilde nog wel haar PR van 70 minuten verbeteren. Volgens haar trainer Kees van de Berg zou haar dat ook nog wel eens kunnen lukken. Via een tip van Kees kwam ik op http://www.damloop.nl/nieuws/vraag-aanbod-startbewijs/ en had ik binnen een paar uur zeven aanbiedingen voor een startbewijs voor Birgit met de gewenste starttijd en startvak. De meesten vroegen de kostprijs, maar er waren er ook voor aanzienlijk minder. Kortom het is een fabeltje dat als je het eerste inschrijfmoment op 8 april had gemist, je niet meer aan de bak komt. Er zijn blijkbaar tussen 8 april en 17 september zoveel mensen die ergens in die vijf maanden geblesseerd, gedemotiveerd of zwanger zijn geraakt, dat er in de weken vlak voor de loop echt tientallen startbewijzen op de markt komen. Je hebt het voor het uitkiezen. Ook nu nog.

Het jaarlijks klussenfestival
Bart Boevink, onze verenigingsmanager, is weer begonnen met het organiseren van de vrijwilligersinzet voor komend jaar. Een gigantische klus want voor al onze zeshonderd leden moeten twee vrijwilligerstaken beschikbaar zijn, één voor en één na de zomervakantie. Er zijn honderdvijftig leden vrijgesteld van vrijwilligerswerk, omdat zij al een vaste functie als bestuurder, coördinator of trainer hebben binnen onze vereniging. Het is aan de overige 450 leden om uit de door Bart omschreven 900 vrijwilligerstaken twee te kiezen en zich daarvoor begin volgend jaar in te schrijven. Veruit de meeste van deze taken betreft hulp bij baan- en wegwedstrijden. Alleen al voor de Amsterdam Marathon zijn 120 vrijwilligers nodig. Op de tweede plaats komen de 200 bardiensten en ergens onderaan op de lijst komen de 20 specialisten, die we nodig hebben voor het beheer en onderhoud van ons clubhuis. Daar wou ik het even over hebben. Al een paar jaar probeer ik toe te werken naar een vast team van vrijwilligers met ieder hun eigen specialisme. En dat begint al aardig vorm te krijgen. Elk jaar duiken weer dezelfde namen op van mannen en enkele vrouwen die zich melden voor de elektra, het timmerwerk, het schilderwerk en het onderhoud van stoelen en en tafels in de kantine. Deze mensen weten de weg en bepalen grotendeels zelf wel wanneer en hoe ze de klus klaren. Komend jaar zijn we van plan de kleine materiaalruimte geheel opnieuw in te richten. Er moeten nieuwe kasten gemaakt worden met overzichtelijke vakken en rekken voor alle verschillende trainingsmaterialen. Cees de Nood heeft een plan gemaakt en gaat deze operatie coördineren.

Het raadsel van de verdwenen sleuteltjes
Vorig jaar zijn er in de voorruimte van de kleedkamers kluisjes aangebracht voor het opbergen van je kostbare spullen tijdens de training. Dit op herhaald verzoek van veel van onze leden. Het gaat om vierentwintig kluisjes met vierentwintig sleuteltjes. Al na vijf maanden waren de meeste sleuteltjes spoorloos verdwenen. Geen ramp want de overgebleven vijf kluisjes bleken voldoende te zijn om in de dagelijkse behoefte te voorzien. Tijdens mijn speurtocht naar de verdwenen sleuteltjes bleken zeven sleuteltjes verstopt te zijn in afgesloten kluisjes waarvan de sleuteltjes verdwenen waren. Met de gevonden sleuteltjes kon ik weer zeven kluisjes in gebruik stellen. Kunt u me nog volgen? Een merkwaardig soort van vandalisme. Of is dit kinderspel? Ik zal er nooit achter komen. Onlangs twaalf sleuteltjes laten bijmaken (kosten, incl. nummerplaatjes: €171,60). Voorlopig houd ik die sleutels nog maar even achter. Misschien inzetbaar bij de Middenmeerloop (29 oktober). Bij dit soort evenementen is de vraag naar kluisjes het grootst.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Uit het rommelhok, 15 augustus 2017
   (15-08-2017)

door Hans Hofstede

Gerard
Daar links met zijn handen in de zakken, maar met oplettende blik. Gerard Lijnzaad voelt zich al tien jaar verantwoordelijk voor de organisatie van de verzorgingspost Watergraafsmeer tijdens de Amsterdam Marathon. Maar hij doet nog veel meer. Zo heeft Gerard eind vorig jaar het diploma Hardlooptrainer niveau 3 gehaald. En dat heb ik geweten. Afgelopen donderdag ben ik flink door hem onder handen genomen. Dat zit zo: het is vakantietijd en veel trainers, maar ook deelnemers, zijn met vakantie of liggen aan het strand. Mijn wekelijkse portie looptraining dreigde daardoor in het water te vallen. Wat te doen? Gelukkig zijn daar nog de speciale clinics en gelukkig is daar nog Gerard, die altijd bereid is in te vallen als trainer. Op donderdagavond draait bij ons sinds 22 juni de Dam tot Dam-clinic met ongeveer dertig deelnemers en Carla van der Klei en Kees van den Berg als vaste trainers. Ik had nog nooit eerder een training van Gerard gehad en het was een openbaring. Ik begon met nogal wat scepsis, maar na tien minuten kreeg ik in de gaten dat Gerard een geweldige trainer is. Het is altijd leuk om eens van iemand anders een training te krijgen, maar Gerard is echt anders. Hij is kalm en gedecideerd. Maakt af en toe een grapje, maar verwacht van jou opperste concentratie en maximale inzet. Een heel andere Gerard dan ik ken uit de huisvestingscommissie, tijdens wedstrijden of in de kleedkamer. Een man met een natuurlijk overwicht en heel precieze aandacht voor alle deelnemers aan de training.

Joost
Wie kent hem niet: Joost Cosman, hoofdtrainer bij de (mini-)pupillen en voormalig jeugdcoördinator. Hij gaat nu ook de bedrijfsclinics geven. Samen met Bart Boevink, onze verenigingsmanager, organiseert hij sportieve uitjes voor bedrijven. ‘s Middags atletieken en na vijven borrelen, prijsuitreiken en samen eten in onze kantine. Met Joost in de hoofdrol is er een wervend promofilmpje gemaakt. De ouders van het trainingsgroepje van Robin Willems speelden de rol van bedrijfsmedewerkers tijdens een sportuitje. Het is echt een geweldige film geworden waarmee we best de markt op kunnen. En dat gaan we ook doen. Arjan Petersen kennen we al een tijdje als manager van het USC-tenniscentrum (Radioweg 80) en als eigenaar/directeur van Sportmomentje, een aanbieder van sportieve uitjes in Amsterdam. Met Arjan zijn we een programma voor een sportuitje bij ons op de baan aan het ontwikkelen, waarbij actief kennismaken met atletiek op de eerste plaats komt. Op de dagen dat onze baan niet of matig gebruikt wordt, nodigen we bedrijven uit om tussen twee en vijf uur een aantal atletiekonderdelen uit te proberen. Dat gebeurt onder leiding van Joost. Daarna kunnen de vermoeide deelnemers terecht in onze kantine voor de prijsuitreiking, borrel en eventueel een gezamenlijk diner. We kunnen zelf gaan koken, maar ook een cateringbedrijf inschakelen. In principe is alles mogelijk. De maandag-, dinsdag- (tot 1 oktober 2017) en vrijdagmiddag/avond komen hiervoor in aanmerking. Op die dagen zijn er geen pupillentrainingen en is dus zowel baan als kantine beschikbaar.

Gunther und Kurt
Ze zijn er weer: de mannen van Polytan. Vorige week doken ze tijdens mijn zaterdagochtendtraining plotseling op: Gunther en Kurt, de mannen van het Duitse Polytan, experts op het gebied van kunststofbanen. Hun vrachtwagen was tot stilstand gekomen voor het paaltje bij onze hoofdingang. Niemand heeft hier een sleutel van. Al hardlopend heb ik ze via de fietspaden gegidst naar de overkant van de baan. Ze wisten overigens al redelijk de weg. Een week eerder waren ze al begonnen met het repareren van de toplaag van de zuidelijke speer-aanloop. Precies op de plaats van de afzet was de toplaag behoorlijk beschadigd. Ook bij de noordelijke speeraanloop is dat het geval. Hier kun je de toplaag omhoogtrekken. Een domweg gevaarlijke situatie. Jammer dat Gunther en Kurt dat niet in hun opdrachtbrief hadden staan. Gunther liet me nog op zijn I-Phone de brief zien met een tekening van de baan met daarop twee blauwe kruisjes: één bij de zuidelijke speer en één op de baan halverwege de appelboomgaard. Ik heb het doorgegeven aan onze sportparkbeheerders van de gemeente Amsterdam. En nu maar hopen dat ook de noordelijke speer snel wordt gerepareerd.

Chimpansees
Het is een bot middel, maar het werkt wel. Om de al over een week startende Middenmeerclinic aan voldoende deelnemers te helpen, gebruiken we mailchimp.com. Dit is een Amerikaans programma waarmee je per account tweeduizend mailadressen kunt bestoken met een bericht (eigenlijk een soort spam). En dat helemaal gratis en ook nog eens zo eenvoudig dat zelfs een aap het kan. Voor mij een wonder van techniek. We beschikken over 3300 adressen van mensen die zich wel eens hebben aangemeld voor de Nescioloop, de Middenmeerloop of één van de clinics. We hebben dan ook twee accounts aangemaakt. Elke apenactie levert gemiddeld vijf nieuwe aanmeldingen op. Het is alsof je het laatste restje uit een tube tandpasta drukt. Maar zo komen we ondanks de vakantietijd toch nog aan voldoende deelnemers om de clinic door te laten gaan. Met dank aan Peter Groen. Inmiddels staat de teller op 14 deelnemers. Nog zes erbij en ik ben tevreden. Komende dagen gaat dat wel lukken.

Over me zelf
Lang niet iedereen zal het verbazen, maar ik heb besloten me terug te trekken uit het bestuur. Maandenlang heb ik mezelf afgevraagd wat te doen: doorgaan als bestuurslid terwijl ik niet langer het gevoel heb daarin echt een sturende rol te kunnen spelen of afscheid nemen voordat het mij of de anderen gaat tegenstaan. Ik heb tot het laatste besloten. Acht jaar lang heb ik met veel enthousiasme en betrokkenheid in het bestuur van ons lieve clubje gezeten. Veel heb ik kunnen bijsturen, nog veel meer heb ik niet kunnen ombuigen. Zo’n verenging met al die totaal verschillende bloedgroepen is toch weerbarstiger en moeilijker te beïnvloeden dan ik gedacht of wellicht gehoopt had. Mijn dochter vraagt dan verbaast: maar een voorzitter hoeft toch alleen maar de vergaderingen voor te zitten en de afgesproken klussen te verdelen? Waar maak je je zo druk over? En natuurlijk heeft ze gelijk. Ik neem nu flink wat afstand van het bestuur, schrijf deze stukjes, organiseer wat loopclinics en probeer onze accomodatie aan derden te verhuren. Natuurlijk blijf ik nog even leiding geven aan de huisvestingscommissie, maar stop ook daarmee, zo gauw iemand het stokje wil overnemen.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)



Ogenblik a.u.b. ...