trainingen
 

nieuws

bestuursberichten: Uit het rommelhok, 14 april 2017
   (14-04-2017)

door Hans Hofstede, lid bestuur AV23

Vakwerk
De beheerders van het sportpark hadden me al verteld dat deze maandagochtend begonnen zou worden. Van verre zag ik ze al, fel oranje jacks met reflecterende strepen. Dit zijn de mannen van Antea, die in opdracht van de gemeente onze atletiekbaan opknappen. Het zijn wat oudere specialisten op het gebied van atletiekbanen. Ik mocht wel een foto van ze maken. Poseren doen ze niet aan. Gewoon doorwerken. De prefab werpringen waren vanmorgen per vrachtwagen aangevoerd vanaf het Olympisch stadion, waar ze tijdens het EK-atletiek afgelopen zomer hadden dienst gedaan. Inmiddels is de klus geklaard en kunnen beide kooien weer gebruikt worden. De komende tijd worden nog wat kleinere reparaties uitgevoerd.
De jongens van sportparkbeheer puzzelen nog op de vraag hoe voorkomen kan worden dat voetgangers (vooral voetballertjes van GeuzenMiddenmeer) ons groene middenveld oversteken. Te vaak komt het voor dat er dwars over het veld overgestoken wordt, terwijl er getraind wordt in de kogelslingerkooi, de discuskooi of met speerwerpen. Levensgevaarlijk! Volgens Sander ging het al een paar keer bijna mis. Meestal gaat het om mensen die niet bekend zijn met de situatie en de kortste weg zoeken van de voetbalvelden naar de tramhalte op de Middenweg. De gemeente overweegt het baanhek aan de kant van GeuzenMiddenmeer dicht te zetten met gaas. Het gaat dus eigenlijk heel goed met de samenwerking tussen AV’23 en het gemeentelijk sportparkbeheer. Regelmatig heb ik contact met de beheerders over het onderhoud van de baan. Deze jongens kennen het terrein en de baan op hun duimpje en zijn vooral praktisch ingesteld. Voorbeeld (Pas op! Wel wat technisch): de spiksplinternieuwe blinde balken van de hinkstapsprong zijn door de Atletiekunie afgekeurd omdat de aluminium randen doorlopen tot aan het loopoppervlak. De baanbeheerder heeft de balken meegenomen naar de werf, gaat de randen afslijpen en vervolgens vullen met rode kunststof. De hinkstapsprong is dan gereed om goedgekeurd te worden voor de volgende competitiewedstrijd.

Discus in de grasmaaier
Vanmorgen vond ik weer twee grote gele pylonen op het middenveld. Ik ga niet mopperen op trainers die trainingsmateriaal buiten laten slingeren of na gebruik niet zorgvuldig opbergen. Ik vind eigenlijk dat het de laatste tijd een stuk beter gaat. Nog zelden krijgen we van de beheerder van het sportpark op ons donder dat een grasmaaimachine kapot is omdat er een discus in het gras is blijven liggen of dat de kogelgaten in de grasmat niet gedicht zijn. Er blijven geen (of zelden) pylonen of hoedjes meer achter op de baan en de hordes, matten en banken worden na gebruik weer netjes naar binnen gebracht. Eigenlijk gaat het best goed.
Toch wordt er geklaagd over chaos in vooral de kleine materiaalruimte. En dat vind ik ook. Maar er is hoop. Het A-team van de huisvestingscommissie onder leiding van Cees van Nood is te hulp geschoten. De bedoeling van dit team is om in de kleine materiaalruimte al het kleine trainingsmateriaal overzichtelijk en bereikbaar op te slaan. Alles op een vaste plek. Samen met de TC (Ynze en Sander) wordt nu een plan gemaakt. Wat is de handigste manier om deze ruimte beter en vooral efficiënter te gebruiken? Zo gauw de plannen klaar zijn, wordt begonnen met het timmerwerk.

Keukenpapier als servetje
Op het laatste moment was ik door Bart opgetrommeld om tijdens de trainingspakkenwedstrijd ‘s middags achter de bar te staan. Geen probleem, dacht ik. Wel gezellig om met een paar andere vrijwilligers te helpen met het smeren van broodjes, het zetten van koffie en de vloer aanvegen. Maar wat viel dat tegen. Dit was voor het eerst dat ik achter de bar stond en dan moet je toch beter tegen stress kunnen. Regelmatig zag ik het niet meer zitten en liet alles uit de hand lopen. Vooral als tien mensen aan de andere kant van de bar tegelijkertijd om je aandacht vragen. Allemaal willen ze wat anders. De één wil een kop cappuccino, de ander eten en drinken voor vijf juryleden en wel onmiddellijk. Daarnaast is er nog een vader die AV’23-sweaters wil passen voor zowel dochter als puberzoon. Ik begin dan alles door elkaar te halen en vergeet de jury-trap, die boos wegloopt. Later breng ik de hamkaas-tosti's en een pot thee naar de jury-trap. Ondertussen staat Efrem Naemen, de hardlopende vader van onze A2-pupil Nahom Efrem, zich kapot te werken in de broodkeuken. Er is veel vraag naar “broodje gezond”, een uiterst bewerkelijk hapje. Bruin of wit? Met mayo of zonder? Om gek van te worden. Daarnaast is hij voortdurend tosti’s aan het roosteren. Dit gaat vanuit de diepvriesstaat. We zijn vergeten een voorraadje tosti’s te ontdooien. Er is maar één tosti-ijzer. En de één wil ham/kaas, de ander alleen kaas. Dat schiet dus niet erg op. Wel zorgt Efrem er voor dat bij elk broodje of tosti een servetje (stukje keukenpapier, want de papieren servetjes zijn op) mee gaat. Na zo’n golf van klanten is het een poosje erg stil en kunnen we een beetje opruimen. In de chaos vergeten we precies te noteren wat we hebben verkocht. Er zijn allerlei turflijsten: een lijst voor de consumpties van de vrijwilligers, een lijst van de buitenbar en een lijst van de binnenbar voor betalende klanten. Dan worden we ook nog geacht de verkoop van sweaters bij te houden, inclusief maten. Het lukt me niet. Ik voel me een hopeloze dilettant.

Appels, bananen en narcissen
Zondag kon ik niet bij de Nescioloop zijn. Mijn kleinzoon Daan logeerde bij ons en wilde zijn nieuwe Lego electromotor uitproberen. Daarvoor had hij mijn hulp nodig, dacht ik. Alsof ik daar geen moeite mee zou hebben. Jezus (sorry, en dat op Goede Vrijdag), wat is dat ingewikkeld. Ik bedoel: hoe zet je die motor zo vast, dat hij er niet vandoor gaat zonder het aan te drijven voertuig. En dan die gigantische batterij-houder. Misschien is kantinedienst draaien toch eenvoudiger.
De maandag daarna ben ik op de club gaan kijken hoe alles er bij stond. In één woord: keurig! Alleen de vloer van de mannenkleedkamer stond blank. Ventilator aangezet en hopen dat die de verdamping bevordert (is inmiddels weer helemaal schoon). Ook de afvoer van het vuil moest nog geregeld worden. Maar dat was een fluitje van een cent. Even bellen met de gemeente-reiniging en dezelfde middag kwamen ze al om alles mee te nemen. De restjes naar de metro-containers in de Wembleylaan. Karin van Kesteren, Karien Smeding, Bart Boevink en Toer van der Berg waren de organisatoren van deze Nescioloop. Ze hebben prachtig werk gedaan. Het begon al met meer dan 720 aanmeldingen bij de voorinschrijving. Uiteindelijk waren er 740 deelnemers. Deze keer had de organisatie ook gezorgd voor “pacers”. Voor de wat...? Pacers zijn (voor-)lopers met een gegarandeerd vast tempo, die kunnen zorgen dat je de 15 kilometer in 65, 70, 75, 80 of 85 minuten volbrengt. Een grappig gezicht om een kliekje lopers achter zo’n pacer aan te zien rennen (zie fotorapportage op de Nescio-website).
De volgende dag was alles opgeruimd, behalve nog wat potjes narcissen voor de vrijwilligers (en nu voor op de kantinetafels), kistje geld van de na-inschrijving, overgebleven appels, bananen en plakken cake. In de vriezer lagen keurig ingevroren gehaktballetjes. Geline maakte deze heerlijke balletjes. Ze werden verkocht als “broodje bal”. Het restje wordt bij het volgende evenement weer gebruikt.

Muizen in de keuken
Eerste vraag van Gerard: reageert de bewegingssensor ook op de muizen die hier rondlopen? Antwoord: nee. Moeilijker is om te voorkomen dat de bewegingssensor reageert op bewegingen in de kantine en achter de bar. Maar daar zijn heel handige afschermplaatjes voor, die met de sensor worden meegeleverd. Het is even prutsen, maar dan zit het voor eeuwen.
Eerder hebben we de bewegingssensoren aangebracht in de fitness- en materiaalruimten beneden. Ze voldoen uitstekend en maken dat het licht niet onnodig blijft branden als er geen gebruik wordt gemaakt van deze ruimten. Hetzelfde willen we nu doen met de keuken. Ook hier blijft het licht vaak branden terwijl er niemand in de keuken is. Vincent Heetveld is naast een getalenteerd atleet (masters), ook elektrotechnisch ingenieur. Hij heeft aangeboden de keuken te voorzien van een bewegingssensor ter vervanging van de gewone schakelaar. Vandaag is hij de hele ochtend bezig geweest om de sensor te plaatsen. Het is gelukt en zonder plaatjes. Hij heeft een royale tijd ingesteld, voldoende om in de vries- of koelkast te rommelen. Die worden immers niet “gezien” door de sensor. Volgt u me nog? Komende tijd maar eens zien of iedereen tevreden is.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


nieuws algemeen: Trainer van de maand april 2017:
   (13-04-2017)

Jan Mens (59), looptrainer van de wedstrijdloopgroep middenlange- en lange afstand
door Monique Admiraal
Jan haalt de sleutel van de AV’23 kantine met de code die ik natuurlijk meteen weer moet vergeten. Nee, hij wil niet eerst nog op de foto met zijn auto met open dak, hij heeft zelf een foto. Het gaat hier over hardlopen, auto’s interesseren hem niet. Het komende uur mag ik luisteren naar een man met bijzonder veel kennis van hardlopen die daar ook nog eens heel mooi over kan vertellen, met zo af en toe een goede relativerende grap tussendoor.

Hoe lang ben je al trainer?
“Al heel lang, ik ben trainer vanaf 1989. Ik volgde de eerste trainingscursus voor looptraining georganiseerd door de KNAU. Daarvóór bestond dat helemaal niet en was looptraining een onderdeel van de algemene atletiektrainingscursus. De TLG (trainer loopgroepen) duurde één winter, twintig zaterdagen. Daarna volgde ik extra cursussen; trainingscoach algemeen, specialisatie middellange en lange afstanden, steeplechase en topsport coaching. We hadden veel fysiologie, didactiek en trainingsleer, oefenden met vraagstukken als; ‘Wat doe je met een moeilijke jongen in de groep.’ De examens bereidde ik goed voor en ik instrueerde een jongen uit mijn groep om de ‘moeilijke jongen’ te zijn, zodat ik kon laten zien dat ik daar goed mee om kon gaan. Ik haalde hoge cijfers voor ‘training geven’, ik heb een vijf sterrenlicentie.”

Wat motiveert je als trainer?
“Zien dat mensen progressie maken. Je hoeft niet meteen medailles te winnen, maar vooruitgang geeft blije gezichten. Zien dat als je iets zegt tegen de lopers, dat het werkt. Misschien nemen de atleten mij niet altijd even serieus, omdat ik ook een grappenmaker ben, maar dat is mijn stijl. Ik kan niet iedereen bedienen.”

Wat is je eigen beste onderdeel?
Jan begon op zijn zestiende met atletiek bij de B-junioren en bleek talent te hebben. “Ik kon twintig jaar lang goed meekomen op verschillende afstanden. Goed presteren hangt ook af van hoeveel tijd je hebt om te trainen. Ik ben 26 keer gestart op de marathon en heb er 23 uitgelopen, twee keer raakte ik geblesseerd en één keer was ik veel te hard gestart. Het streven was de marathon binnen drie uur te lopen en dat lukte bijna altijd. In mijn wedstrijdloopgroep heb ik 6-7 lopers die dit kunnen.”

Hardlopen toen en nu?
“Er is een groot verschil in de kwaliteit van de lopers. Deze was in de jaren tachtig veel hoger. We hebben nu veel meer lopers, maar veel minder goede lopers. Een man zou een marathon binnen vier uur moeten lopen, vrouwen mogen er een kwartiertje bij optellen. Nu heb je mensen die een marathon op hun ‘bucket list’ hebben staan en is de tijd niet van belang. Neem de foto bovenaan dit stukje, de 20 van Alphen. Er werden minder wedstrijden georganiseerd, de baan was niet vrij gemaakt, links en rechts staan auto’s geparkeerd. Ik liep in een katoenen hemd. De eerste loopschoenen die ik had waren blauw suède schoenen van Adidas Gazelle. Het waren eigenlijk handbalschoenen voor in de zaal, ze waren zò afgesleten. Er is een winkel in Duitsland; Manufactung E. Bruning, die verkoopt nog kalfsleren schoenen met een hele dunne zool, totaal geen demping, maar daar liepen wij toen op. Je zou ze nu gebruiken als thuisschoentje. ”

De charme van het hardlopen?
“Hardlopen is makkelijk, je doet je schoenen aan en gaat. De grootste charme van het hardlopen is dat je hersenen langzaam leeglopen. Je zet je hoofd gewoon uit. Sommige mensen lopen met muziek, dat is niks voor mij, door muziek blijft je hoofd actief. Als je tijdens het lopen niet meer kunt uitrekenen hoe hard je gaat, dan ben je goed bezig, dan loop je hard en word je moe. Die dure horloges met onder andere GPS halen de charme van het hardlopen een beetje weg. Net als het gedoe met die pacers, dat vind ik helemaal niks. Mensen halen dan externe motivatie door de ballon te volgen. Maar je moet juist intrinsieke motivatie hebben en je moet het zelf doen. Atletiek is een individuele sport, geen teamsport.”

Wat zijn je sterke kanten?
“Dat ik voor iedereen open sta, voor iedereen aandacht heb. Ik streef er naar om de namen van de mensen in mijn groep goed te onthouden. Verder heb ik natuurlijk verschrikkelijk veel verstand van hardlopen in al zijn facetten, dat is echt zo.”
Jan noemt voorbeelden van hoe je een marathon kan lopen en hoe je daarvoor kunt trainen. “ Je kunt de eerste helft van een marathon heel hard gaan (15-16 km per uur) en de andere helft gaan joggen (12-13 km per uur), dan haal je nog de marathon binnen de magische drie uur. Je moet goed trainen voor een marathon, je goed voorbereiden, daar gaat het om. Je kunt ook een marathon ongetraind lopen, dan ben je niet vermoeid aan de start en kan je de marathon wel uitlopen. Half voorbereiden, dat bestaat niet voor mij, daar heb je niks aan."
Er komt tijdens ons gesprek een atleet langs bij Jan. Hij vertelt over zijn laatste wedstrijd, de halve marathon in Amstelveen. Jan luistert geboeid: heeft de atleet naar tevredenheid gelopen, hoe waren de aanmoedigingen, wie kon je bijhouden en wie heeft er gewonnen. De atleet heeft een beetje pijn. “Geen zorgen”, zegt Jan, “dat is oké, dat hoort er allemaal bij.”

Bijzondere atletiekervaring?
“Ik liep in de jaren negentig een 3 km avondwedstrijd in Den Haag in 8.54 minuten. Zes van de zeven rondes liep ik op kop, maar op het eind werd ik door bijna iedereen in gehaald. De andere atleten bedankten mij, maar het was leuk geweest als iemand anders ook even op kop was geweest, waar ik dan achter had kunnen lopen. Een andere mooie ervaring was de marathon die ik rond 1979-1980 in Essonne in Frankrijk liep (nu de marathon van Parijs). Ik liep in een tijd van 2 uur en 49 minuten.”

Leukste wedstrijd om aan deel te nemen?
“De Zeven Heuvelenloop. We gaan met de AV’23 bus, iedereen gaat lopen, na afloop drinken we gezellig met elkaar een paar biertjes in het café. De loop heeft homogene startvakken, mensen die hetzelfde tempo lopen starten tegelijk. De slechtste loop is de Dam tot Damloop, met heterogene startvakken. Als je een beetje goed loopt, ben je vooral bezig met mensen inhalen, één groot zooitje.”

Favoriete eten?
“Pizza en bami. Ik eet niet anders voor een wedstrijd en volgde nooit een dieet. Ik denk wel dat het zou helpen, maar ik hou er geen rekening mee. Voor de wedstrijd eet ik een paar beschuiten, of wat ik normaal gesproken eet en na een wedstrijd ik eet altijd een goede maaltijd. Ik eet geen junkfood, geen vette hamburgers en patat. Nee, pizza is geen junkfood, Italianen eten dit iedere dag.”

Andere hobby’s behalve atletiek?
“Wandelen, veel bergwandelen vroeger, fietsen en lezen. Ik deed aan wielrennen en ik heb gezeild, maar dat is zoveel gedoe (boot klaar maken, etc.). Ik lees ongeveer een boek per week, soms romans, soms biografieën. Ik studeerde geschiedenis, dat is een doorgaande hobby. Iedere dag gaat er weer een dag voorbij. Die moet genoteerd en geanalyseerd worden.” Jan is personal trainer van 2-5 mensen. Hij staat om 6.15 uur op en gaat met zijn sporters vroeg in de morgen vaak trainen in het Vondelpark. Verder doet Jan aan yoga, één keer per week bij Sports World waar hij zelf op woensdag en zaterdag trainer is. “Het rekken is fijn, maar verder is yoga erg saai. Ik ga altijd op de plek liggen waar ik de klok kan zien. Bij de cooling down ben ik blij, want dan is de les bijna afgelopen. Maar yoga is goed, vooral tegen stijfheid. Je verandert van bezemsteel naar bamboe; inflexibel naar flexibel en sterk. In mijn hoofd ben ik zeker bamboe en dat is mijn sterke kant als trainer.”

Hoe verplaats jij je in Amsterdam?
“Meestal met de tram, ook vaak met de auto. De fiets is levensgevaarlijk in de stad, denk aan de scooters, brommers, e-bikes, bakfietsen, etc. Mensen hebben allemaal hun eigen regels, het is veel te druk. Ja, ik ga wel op de fiets, maar dan fiets ik alleen, dan hoef ik op niemand te letten. Met mijn vrouw Carolien ga ik regelmatig te voet. Dan wandelen we ergens heen en pakken tussendoor of alleen op saaie stukken de tram.”

Waar denk je aan bij de maand april?
“Niets bijzonders. Ik had beter trainer van de maand september kunnen zijn, dan ben ik jarig. Op 21 september word ik 60 jaar. Ja, misschien moet er een groot feest komen, dat laat ik aan Carolien over.”

Heb je een verbeterpunt/tip voor AV23?
“Niet per se. En als dat wel zo is, dan hoeft dat niet op de site en spreek ik de mensen wel direct aan.”

Ik geef het stokje door aan….
Jan heeft eerder al het stokje doorgegeven aan Ingrid Coster, die in maart geïnterviewd is. Zij gaf voor de maand mei het stokje door aan Tessa Strijp.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


bestuursberichten: Geslaagd
   (11-04-2017)

door Andrea Aquina, voorzitter AV23, namens het bestuur en de TC

Vol trots mogen we melden dat we er sinds afgelopen weekend vier gecertificeerde zelfstandige trainers bij hebben! Na intensieve opleidingen, het opstellen van portfolio’s en observaties met voor- en nabesprekingen, mochten alle vier kandidaten afgelopen weekend hun praktijkexamen afleggen.

Gerard Lijnzaad, die in het jurywezen al de nodige diploma’s van de Atletiekunie heeft verzameld, heeft de niveau 3 opleiding (zelfstandig trainer) voor Loopatletiek met goed gevolg afgesloten. Johnny van Schooneveld, Rosa de Jong en Sylvester Tanoh zijn geslaagd voor de niveau 3 opleiding Trainer Baanatletiek. Naast hun eigen actieve atletiek carrière geven zij alle drie (soms al heel lang) training aan de jeugd.

Onze jeugdtrainers leiden wij in eerste instantie zelf op. Via een traject van stagiair, assistent trainer en trainer kunnen zij uiteindelijk hoofdtrainer worden. Met name de hoofdtrainers stimuleren we om de niveau 3 opleiding van de Atletiekunie te volgen. Deze niveau-3-trainers zijn bevoegd andere trainers op te leiden tot niveau-2-trainers. Zo blijven we in staat om ons trainerscorps op hoog niveau te houden, kunnen we de jonge aanwas steeds zelf opleiden en samen met ervaren hoofdtrainers een sterke trainersploeg vormen.

En nog meer goed nieuws: ook in ons jurycorps hebben we er in Ynze Strikwerda een official bij. Met zijn professionele optreden bij en in de voorbereiding op wedstrijden zal het voor menigeen een verrassing zijn dat Ynze dat papiertje nog niet had. Ook omdat hij het zelf deed voorkomen alsof dat alleen maar nog even moest, maar niet zoveel voorstelde.  Maar hij heeft er wel degelijk een opleiding en examen voor moeten afleggen.

Alle vijf: van harte gefeliciteerd, en we zien jullie het geleerde graag toepassen op de baan.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


nieuws algemeen: Juniorenploeg 1967 loopt niet zo hard meer
   (07-04-2017)

door Guus Mater

Het is een foto uit een andere tijd. Zwart-wit. Portret van de juniorenploeg van AV'23 die op 16 april 1967 in Rotterdam als tweede eindigde tijdens de DOS-estafette.

Vijftig jaar later zijn ze allemaal gezond en wel in leven. Lopen doen ze nog wel, maar niet zo hard meer. Al bracht Arno Wunderink, staand links, het tot enige marathons en bleef Wouter Merle, zittend rechts, het langst lid van de club.
De hardlopers van vroeger waren elkaar uit het oog verloren. Amsterdam was hun basis. Alleen Hans Bant, staand tweede van rechts, woont daar nog. De anderen vestigden zich in Haarlem, Bussum, Purmerend, Zoetermeer, Winnipeg (Canada) en op Aruba.
Henk Jansen, zittend links, nam het initiatief om het zevental bijeen te brengen. Dat lukte na enig speurwerk. Zes van de zeven hadden in november 2016 samen een mooie middag. Alleen Ger Meijer, zittend midden, leek van de aardbodem verdwenen. Die dook echter na verder speurwerk op als eigenaar van het autoverhuurbedrijf Amigo Rent-A-Car. "It's nice to have a friend in Aruba", staat er op zijn uithangbord.
Tom Klos, staand tweede van links, vond ook zijn heil in het buitenland. Na omzwervingen voor het ministerie van Buitenlandse Zaken koos hij voor de barre winters in Canada, waar hij met zijn vrouw een wellnesscentrum leidt. Anderen bleven dichter bij huis. Honkvast waren ze zeker.
Arno, de oudste, toen tweedejaars A, was jarenlang ambtenaar bij de gemeente Hilversum, Hans deed dat in Amsterdam en Wouter werkte tot zijn pensioen bij de belastingen. Henk was bibliothecaris en Guus Mater, de jongste, op de foto net een paar dagen zestien, staand rechts, journalist. Vorig jaar zaten Arno en Wouter op de tribune bij de EK atletiek in het Olympisch Stadion, waar Guus verslag deed.

De estafette op de Nenijtobaan in Rotterdam gold vijftig jaar geleden als een belangrijke openingswedstrijd van het baanseizoen. Toen was de wedstrijd al stokoud. De eerste editie dateert van voor de Tweede Wereldoorlog. Het organiserende DOS (Door Oefening Snel) zou opgaan in AVR dat inmiddels ook niet meer onder die naam bestaat. Ooit werd die atletiekwedstrijd trouwens in het Feyenoordstadion gehouden, maar zo ver hebben de lopers van 1967 het niet geschopt.
Een normale estafette was het niet. Wat wil je, zeven lopers. Ook geen zeven keer 400 meter. Nee, die Rotterdammers hadden wat anders verzonnen: 500, 300, 200, 800, 300, 100 en 100 meter. Bij elkaar 2300 meter. Cees Koppelaar, de toenmalige trainer van AV'23, had het gezelschap samengesteld.
Twee keer per week werd er getraind, dinsdag en donderdag. Konden ze meteen douchen, want een douche hadden ze lang niet allemaal thuis. Lopen op dat sintelbaantje van 300 meter aan het Middenmeerpad dat heel lang de thuisbasis van AV'23 is geweest. Tartan, kunststof, dat zouden ze pas een paar jaar later leren kennen.
Henk begon, tikte Wouter aan, die Hans op gang bracht, waarna Ger twee rondjes mocht lopen, vervolgens was de beurt aan Arno; Tom en Guus maakten het karwei af. Tijd: 5 minuten en 21,7 seconden. Er waren negen ploegen gestart. AV'23 passeerde de eindstreep als derde. Door de diskwalificatie van AVR kreeg AV'23 de tweede plaats toebedeeld. Sparta uit Den Haag won.

Het was een niet zo zonnige en koele zondag. Een dag eerder had Arie den Hartog de Amstel Gold Race gewonnen. In Amsterdam was tijdens een demonstratie tegen de oorlog in Vietnam "Johnson moordenaar" geroepen en Petula Clark stond met "This is my song" nummer 1 in de top-40.
Jos van Iersel was er in Rotterdam bij. Zoals wel vaker. De Haagse fotograaf liep veel atletiekwedstrijden af en stuurde zijn foto's dan op naar de wedstrijdsecretariaten van de clubs. Daar had hij een aardige bijverdienste aan. De foto van de estafetteploeg van AV'23 wordt nu al een halve eeuw door de oude hardlopers bewaard.

» Reageren? Eerst inloggen

(Terug naar boven)


jeugdnieuws: Trainingspakkenwedstrijd voor pupillen goede voorbereiding op competitiewedstrijd komend weekend
   (05-04-2017)

door Kees de Waal (pupillen A2), foto's Martijn de Waal en Anna Goede
Het baanseizoen is weer begonnen en om in vorm te komen voor de competitie wordt er elk jaar een trainingspakkenwedstrijd georganiseerd, waar alle leden van AV ’23 aan mee kunnen doen. Dit jaar was het heel lekker weer, dus een trainingspak was niet nodig.
De mini’s mochten voor het eerst meedoen aan een echte baanwedstrijd. Bij de sprint won Kamiel de Waal net van Benjamin Miedema, terwijl Benjamin het verspringen, het balwerpen en de 600 meter had gewonnen. Bij de meisjes mini won Benthe de Jong haar eerste meerkamp.
Bij de meisjes C-pupillen won Lilian Groot net van Lucy de Kruif met 4 punten verschil, vooral dankzij de verre worp van 18 meter en 61 centimeter van Lilian. De 600 meter werd wel met flink verschil gewonnen door Lucy. Bij de jongens C-pupillen won Miska van den Toorn de meerkamp terwijl bij hun de 600 meter werd gewonnen door Steven Maddox.
Bij de jongens B-pupillen won Joris Mantel de meerkamp met grote overmacht, namelijk met meer dan 200 punten verschil op nummer 2 Ayman Kwyasse. Bij de meisjes van deze categorie won Maud de Jong met een nog groter verschil dan Joris namelijk met bijna 400 punten verschil op de nummer 2. Hier was de strijd om de tweede plek wel heel spannend tussen Joena van Oordt, Daila Harinck en Evelien van Doorne. Uiteindelijk kwam Joena op de tweede plek te staan. Bijzonder was de 1000 meter, waar Joris Mantel en Maud de Jong vrijwel gelijktijdig over de finish kwamen, beiden ook nog eens in een nieuw clubrecord in de categorieën Jongens B en Meisjes B: 3:31,7 voor Maud en 3,31,2 voor Joris.
Bij de jongens A1 ging de stijd om de eerste plaats tussen Patrick Hees, Robin den Engelse en Jorg Kelpin. Patrick won, met dank aan zijn superieure prestatie bij het kogelstoten: 7 meter 30. Mede dankzij een zeer sterke sprint (9,3) won Nehissa Hendrinks de meerkamp bij de meisjes A1 en schreef ze ook de 1000 meter op haar naam. Bij de jongens A2 consolideerde Bart Blokdijk zijn eerste plek met ruime voorsprong, daarachter zaten Gilles Krol, Mick van Schaffelaar en Marnix Molenaar dicht bij elkaar. Bij de meisjes won Eva Bijl de meerkamp en schreef Pam de Kruif met meer dan een halve minuut voorsprong de 1000 meter op haar naam.
Alles bij elkaar was het voor de pupillen een mooie voorbereiding op de eerste echte competitiewedstrijd die volgende week bij AKU in Uithoorn is.

(Terug naar boven)


jeugdnieuws: Doe mee met de pupillencompetitie 2017
   (02-04-2017)

door Lennart Hatenboer.
Het is weer zomerseizoen en de pupillencompetities staan voor de deur. Het worden drie enorm gezellige wedstrijden, waar hopelijk veel jeugd van AV’23 aan gaat meedoen.
De inschrijving voor de eerste wedstrijd is inmiddels gesloten. Eventuele wijzigingen kunnen wij nog wel doorgeven tot uiterlijk woensdag 5 april om 18:00. Voor de 2de en 3de wedstrijd kan nu ingeschreven worden. Ons advies is dit meteen te doen zodra je weet of je kunt komen. Inschrijven kan door dit vragenformulier in te vullen. We zullen jullie er per mail aan herinneren om je in te schrijven.
De eerste wedstrijd is al komende week, zaterdag 8 april, bij AKU in Uithoorn. Hier vind je het voorlopige chronoloog, waarin je ziet welke onderdelen er in de wedstrijd zitten. De lange afstand is 600 meter voor de mini- & C-pupillen en 1000 meter voor de A- & B-pupillen.
Voor de tweede wedstrijd (13 mei) is nog onduidelijk waar deze zal plaatsvinden, maar de derde wedstrijd (17 juni) zal bij onze eigen club zijn, bij AV’23 op de baan. De eventuele finale is op 16 september bij AV Edam. Let op: om deel te kunnen nemen aan de finale, moet je in ieder geval aan twee wedstrijden hebben mee gedaan. Hopelijk zien we jullie bij de wedstrijden!
Voor vragen kunnen jullie mailen naar .

(Terug naar boven)

Toon Pagina: [<< Vorige] - 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - [Volgende >>]

 

→ lid worden / opzeggen


AV 1923

de agenda:

AV 1923

andere berichten:

24-06-2017

Europacup Super League in Lille

Lees meer...

15-06-2017

Uit het rommelhok, 15 juni 2017

Lees meer...

13-06-2017

Cindy Teeven en Iris de Ruiter genomineerd voor Diemense sportprijzen

Lees meer...

12-06-2017

Zomers feestje bij de Gaasperplasrun

Lees meer...

11-06-2017

13 mei 2017 - de 2e pupillencompetitie

Lees meer...

09-06-2017

Trainer van de maand juni 2017:

Lees meer...

07-06-2017

Train voor de Dam tot Damloop bij AV’23

Lees meer...

06-06-2017

Gekke dingen

Lees meer...

23-05-2017

Amsterdams Baan Circuit 2017

Lees meer...

22-05-2017

NK Teams 2017: 6e met klapstuk

Lees meer...

20-05-2017

17 juni 3e pupillencompetitie - schrijf nu in

Lees meer...

19-05-2017

Trainer van de maand mei 2017:

Lees meer...

AV 1923
Heeft u een artikel voor de website? Stuur het per email naar de webadmin: - bij voorkeur met foto!

Ogenblik a.u.b. ...