Super Seniors

Door: Irene van Wijk

In de atletiek gelden vreemde maatstaven. Toen ik mijn eerste hardloopstappen zette was ik gelijk een “veteraan”, tegenwoordig in mooi Nederlands “master” genoemd. Waar die titel overal elders op doorwintering en brede ervaring duidt, hoef je er bij atletiek alleen maar een paar keer jarig voor te zijn geweest, zonder één stap gesport te hebben; >35 x om precies te zijn.

Nog vreemder is het gebruik van “senior”. Daarbij denkt je normaal gesproken al snel aan rollators, trapliften, boomers en verzorgingshuizen. Zo niet bij atletiek: daar zijn senioren de frisse jonkies, die zonder enig hulpmiddel keihard kunnen gaan. En waar ouderdom nooit meer over gaat, kun je voor atletieksenior te oud worden. Al heel jong.

AV’23 is al sinds 2001 bij elke twee jaarlijkse Zestig van Texel wedstrijd present. Op de 60 solo, de 60 estafette (vroeger was er naast 4×15 ook de 2×30) en zelfs één keer op de 120 km. De deelnemers van het eerste uur zijn nooit gestopt en, na 25 jaar, al aardig oud. En al heel lang geen senior meer.

En toch: een AV-team met een gemiddelde leeftijd van 75 jaar, dat de estafette in de vliegende storm uitloopt, dat zijn Super Seniors, wat de KNAU ook zegt.

De wind loeide om ons Texelse vakantiehuisje, de nacht voor de start. ’s Morgens was het iets rustiger maar later werd het ZW 6: dus tégen op de terugweg langs de dijk.

Ons jonkie Albert (68) deed deel 1: over de duintjes op de zuidpunt, het strand en het bos. Daarna bracht ik (73) het startnummer via het strand en de Slufter naar Theo. Met wind mee. Theo (81) rondde het eiland: duinen op en af naar de vuurtoren (wind mee) en daarna terug naar het zuiden langs de Cocksdorp en de dijk. Met harde wind tegen! Onze afmaker Ivo (77) trotseerde 17 kilometer windkracht 6 tot de finish. Zo snel dat wij, die dachten wel even tijd te hebben voor een koffie voor we Ivo gingen begeleiden, hem pas bij de finish weer bijhaalden. Omdat we met de fiets nauwelijks tegen de wind in kwamen, maar dat is geen excuus.

Zo oud en zo vaak meegedaan en toch niets geleerd. Want al bij de eerste keer, toen ik de 60 liep, was ik mijn fietser een tijd kwijt door een koffiestop. We kunnen nog iets met die les, want natuurlijk zijn we er volgende keer, in 2028, weer bij. Nog verder verwijderd van de atletiek senior categorie, maar, als de benen het nog doen, weer van de partij.